"ဟတ္..ဟတ္ခ်ိဳး"
ယားယံေနတဲ့ႏွာေခါင္းကို
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းဆဲြပြတ္လိုက္ၿပီး
မ်က္စိေ႐ွ႕ကမနက္စာကို ငံု႔စားေနလိုက္ေပမဲ့
မာတာမိခင္ရဲ႕ သံသယမ်က္လံုးေတြနဲ႔
ဆံုျဖစ္ေအာင္ဆံုလိုက္ရေသးတယ္။
"ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲအားက်န္႔ရယ္..
တစ္ခ်ိန္လံုးေခ်ေနေတာ့တာပဲ"
"ဟို..သား ညက ေခါင္းေျခာက္ေအာင္
မသုတ္မိလို႔ထင္တယ္"
"ကယ္..ဒီကေလးဟာေလ"
မားက ဟင္းခနဲသက္ျပင္းခ်လိုက္ၿပီး
သူ႔နဖူးကိုလာစမ္းကာ
"မွန္းစမ္း ဖ်ားေရာေနေသးလား
ဆြယ္တာႀကီးဝတ္ထားတာ
ခ်မ္းေနလို႔လား"
"မဖ်ားပါဘူးမားရဲ႕..ခ်မ္းလဲမခ်မ္းဘူး
ေလတိုက္ရင္ဖ်ားမွာစိုးလို႔
ႀကိဳကာကြယ္ထားတာ"
လည္ပိတ္ဆြယ္တာေၾကာင့္
ကိုက္ရာခဲရာေတြကို မားမျမင္ေလာက္ဘူး
ဆိုေပမဲ့ အိုးမလံုအံုပြင့္ပဲ သူက
ပိုဖံုးသြားေအာင္ ဆဲြတင္ေနမိတယ္။
"အင္း ေလစိမ္းေတြတစ္အားတိုက္တယ္
ျမန္ျမန္စား "
မားက ဒီေလာက္နဲ႔စကားျဖတ္ၿပီး
မနက္စာကိုဆက္စားေနေလရဲ႕။
သူ႔ေဘးမွာ ဘာမွမျဖစ္သလိုထိုင္ၿပီး
မ်က္ႏွာေ႐ွ႕ကအစားအေသာက္ကိုသာ
စိတ္ဝင္စားျပေနတဲ့လူဆိုးေကာင္ကို
စားပဲြေအာက္ကေန
ေပါင္ကိုဆဲြဆိတ္လိုက္တယ္။
တမင္လုပ္ျပေနမွန္းသူသိသားပဲ။
"အာ့.."
"ဘာျဖစ္လို႔လဲရိေပၚ"
"ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးက်ဲ"
ေကာင္းတယ္။
လူကိုအက်ပ္႐ိုက္ရေအာင္လုပ္ၿပီး
မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခ်င္ဦး။
"လန္႔သြားတာပဲ"
က်ဲစကားဆံုးေတာ့ ဝမ္ကသူ႔ကိုၾကည့္လာကာ
ဟက္ခနဲရယ္လိုက္ၿပီး
"ဆိုးျပန္ၿပီ"
သူၾကားရရံုသာေျပာလာၿပီး
ဝမ့္ေပါင္ေပၚတင္ထားဆဲျဖစ္တဲ့သူ႔လက္ကို
ဝမ္ကအုပ္ကိုင္ကာ ပြတ္သပ္ေနတယ္။
ေနာက္ေတာ့ သူ႔လက္ကိုေရႊ႕ေနၿပီး
ထင္မထားတဲ့ေနရာမွာတင္လိုက္တာမို႔
ေသာက္လက္စႏို႔ေတာင္ ပါးစပ္ထဲက ဖြီးခနဲထြက္က်ေတာ့မလို႔။
