"ေဘဘီ.."
"......"
"ေဘဘီ"
"အြင္း.."
ဝမ္လား။
နားအနားက ခပ္တိုးတိုးအသံေၾကာင့္
သူ႔မ်က္လံုးေတြကိုအားယူဖြင့္လိုက္တယ္။
သိပ္ၿပီးမထင္းတဲ့အလင္းေရာင္ေၾကာင့္
တစ္ဖက္လူမ်က္ႏွာကိုသဲသဲကြဲကဲြမျမင္ရေပမဲ့
သူ႔ကိုအုပ္မိုးၾကည့္ေနတဲ့လူဟာ ဝမ္မွဝမ္အစစ္။
ဝမ္က ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးသူ႔အခန္းထဲ
ေရာက္ေနတာပါလိမ့္။
"ဝမ္..ဘယ္လိုေရာက္လာ"
သူေမးမဲ့စကားလံုးက ကိုယ္ကိုတစ္ခ်က္
လႈပ္လိုက္တာနဲ႔ အလိုလိုရပ္တန္႔သြားရတယ္။
ဝမ္ကသူ႔အခန္းထဲေရာက္ေနတာမဟုတ္ဘူး။
သူကသာ ဝမ့္အခန္းထဲေရာက္ေနတာ။
သူတို႔ဒီအခန္းထဲမွာ မေန႔ကေရာ၊ညကေရာ
အႀကိမ္ႀကိမ္ခ်စ္စခန္းဖြင့္ခဲ့ၾကတာ။
ဒါကိုေမ့ရတယ္လို႔ ။
အား..ေ႐ွာင္းက်န္႔ဦးေႏွာက္ေတြ
တစ္ကယ္သံုးစားမရေတာ့ပံုပဲ။
"ဘာေတြေၾကာင္ေငးေနတာလဲ"
နဖူးကိုငံု႔နမ္းရင္းေမးတဲ့ဝမ္က
သိပ္ကိုႏူးညံ့ေနတာ။
မေန႔ကသူ႔ကို အေသအေျက
အမဲဖ်က္ခဲ့တဲ့ ဝမ္ဇိုးမဟုတ္တဲ့အတိုင္း။
"ဘာမွ မေငးပါဘူး"
သူ႔အသံေတြတုန္ေနတာ သိသိသာသာပဲ။
ေနာက္မ်ားဆိုရင္ အဲဒါလုပ္တိုင္း
ဘာအသံမွမျပဳမိေအာင္လ်ွာကိုက္ထားရမယ္။
"ဘယ္လိုေနလဲ အဆင္ေျပရဲ႕လား"
သူ႔ေခါင္းကိုအသာညိတ္ျပလိုက္တယ္။
ခါးနာတာရယ္၊ဟိုေနရာကနည္းနည္း
စပ္ေနတာကလဲြလို႔ အံ့ျသဖို႔ေကာင္းစြာပဲ
သူ႔ခႏၶာကိုယ္ကသန္မာေနခဲ့တယ္။
အင္း ..အခုထိအိပ္ယာက မထေသးလို႔
နာက်င္မႈကိုမခံစားရေသးတာလဲျဖစ္ႏိုင္တယ္။
သူ႔နဖူးနဲ႔ပါးျပင္ကို
အလွည့္က်စမ္းေနတဲ့ဝမ္က..
"မဖ်ားလို႔ေတာ္ေသးတယ္"
အ့ံျသဖို႔ေကာင္းတဲ့အထဲမွာ ဒါလဲပါတယ္။
ညေနကအထိ ကိုယ္ေႏြးေနတဲ့ေ႐ွာင္းက်န္႔က
ေသခ်ာေပါက္ဖ်ားေတာ့မယ္ထင္ထားေပမဲ့
သူႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ အပူေငြ႔ေလးပင္မ႐ွိေတာ့။
