ဆိုဖာရွည္မွာေမွာက္လို႔အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ဝမ္က
ဘာမွမသိတဲ့ကေလးေလးလိုပဲ။
လူဆိုးေတြလဲအိပ္ေနခ်ိန္ေတာ့
အခုလိုအဆိပ္ကင္းတဲ့တစ္ဘက္ျခမ္း
ရွိေသးတာေပါ့ေလ။
တစ္ခ်ိန္လုံး သူ႕ပါးနဲ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြဆီမွာ
အျမတ္ထုတ္ေနခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆုံးေတာ့
ေဆးအရွိန္နဲ႕အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္ထင္ရဲ႕။
သူျပန္ခ်ည္ေပးထားတဲ့ပုဝါျဖဴေလးက
လက္ေကာက္ဝတ္မွာေပၚေပၚထင္ထင္။
ဒါေလးကိုဝမ္သိပ္ႀကိဳက္တာသိလို႔
ဝမ့္လက္ထဲျပန္အပ္ေပးလိုက္တာ။
နိုးလာလို႔ေတြ႕လိုက္ရင္ဝမ္းသာမွာပဲ။
ရွပ္အက်ႌအပါးေလးလွန္တင္ထားတဲ့
ေက်ာျပင္က်ယ္ဆီအၾကည့္ေရာက္သြားေတာ့
ရင္ဘတ္ထဲကတစ္ေက်ာ့ျပန္နာလာတယ္။
ၾကည့္ပါဦး။
တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေလးေတြမွာ
အရည္ၾကည္ဖုေပါက္ေနပုံရၿပီး
ဂြမ္းစေလးေတြမွာစိမ့္ထြက္ေနတယ္။
ဒါေတာင္ညည္းသံတစ္ခ်က္မအင့္တဲ့ဝမ္က
ဒဏ္ရာေတြ နာက်င္မႈေတြနဲ႕
ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ားေနသားက်ေနခဲ့တာလဲ။
ေဆး႐ုံျပန္တက္ခိုင္းတာလည္းလက္မခံ၊
အိမ္ျပန္နားခိုင္းေတာ့လဲမရ။
သက္ေတာင့္သက္သာနားေစခ်င္ေပမဲ့
လူဆိုးေကာင္ကေပေတေနတာမို႔
သက္ျပင္းသာအႀကိမ္ႀကိမ္ခ်ရပါတယ္။
သူနာျပဳဆရာမဆီကေတာင္းထားတဲ့
ယပ္ေတာင္ေလးကိုေက်ာနားကပ္ၿပီး
မနားတမ္းခပ္ေပးမိတယ္။
အမ်ားႀကီးမဟုတ္ရင္ေတာင္
အပူဒဏ္ေလ်ာ့ၿပီးေနရသက္သာေလမလားလို႔။
ညေနေစာင္းေနၿပီဆိုေပမဲ့
ဒီရက္ေတြထဲအိပ္ေရးပ်က္ထားပုံရတဲ့
ဝမ့္မ်က္ႏွာကိုအကဲခတ္မိၿပီးသားမို႔
သူမႏွိုးမိ။ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္း
ဆက္အိပ္ေနပါေစေလ။
"ကြၽိ"
တံခါးဖြင့္သံၾကားလို႔လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့
အထုတ္ေတြခ်ိဳင့္ေတြနဲ႕ပါးကိုအရင္ဆုံး
ေတြ႕ရတယ္။
ပါးေနာက္မွာမွ မား၊ဖြားဖြား ၿပီးေတာ့က်န္းလုံ။
က်ဲကိုေတာ့မေတြ႕။
အိုင္ရင္းနဲ႕အိမ္ေစာင့္က်န္ခဲ့တာထင္တယ္။
တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ဝင္လာၾကတာမို႔
ဝမ္ကတစ္ခ်က္သာလႈပ္ၿပီး
ျပန္ၿငိမ္က်သြားပါတယ္။
တစ္ကယ္အိပ္ေမာက်ေနတာပဲ။
