ေမာတယ္..ပင္ပန္းတယ္။
သူတစ္ကယ္ဆက္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။
နံရံကိုမွီထားတာေတာင္
သူ႔တစ္ကိုယ္လံုးေပ်ာ့ေခြလဲက်ခ်င္ေနၿပီ။
"လႊတ္..ပါအံုး"
"ႁပြစ္"
"မရေတာ့ဘူး.."
ရင္ဘတ္ကိုအားနဲ႔တြန္းပစ္လိုက္လို႔
တစ္ဖက္လူအလစ္ရသြားတာနဲ႔
ဝုန္းဆိုဒူးတုတ္ထိုင္ခ်ပစ္လိုက္မိတယ္။
ရင္ဘတ္ကိုအသာဖိၿပီး
အသက္ကိုအလုအယက္႐ွဴေနရတဲ့သူ႔ေ႐ွ႕
ဝမ္ရိေပၚပါဒူးတုတ္ထိုင္ခ်လာၿပီး
ႏႈတ္ခမ္းသားတစ္ေနရာမွာစိမ့္ထြက္ေနတဲ့
ေသြးစကိုဖယ္႐ွားေပးတယ္။
ဟုတ္တယ္။လြန္ခဲ့တဲ့မိနစ္ပိုင္းကတည္းက
သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေပါက္သြားၿပီမွန္းသိလိုက္ၿပီးသား။
ဆိုေပမဲ့..သူတို႔မရပ္တန္႔မိၾကဘူး။
အထူးသျဖင့္ ဝမ္ရိေပၚ။
ေသြးထြက္ေနတဲ့ေနရာကိုပဲလွ်ာဖ်ားနဲ႔
ခနတိုင္းလာလ်က္ေနခဲ့တာ။
ဒီလူက ေသြးတစ္ကယ္ႀကိဳက္ပံုပဲ။
"ေသေတာ့မလို႔"
ေအာက္စီဂ်င္အလံုအေလာက္
ရသြားေလာက္ၿပီး ေနရအဆင္ေျပလာတဲ့
အေနအထားေရာက္မွ လူဆိုးေကာင္ကို
မ်က္ေစာင္းရြယ္ရင္းခပ္တိုးတိုးအျပစ္ဆိုရတယ္။
ေစာေစာက သူ႔အဆုတ္ေရာ၊ႏွလံုးေရာ
ေတာ္ေတာ္ေလးအလုပ္မ်ားသြားတာ။
ဒီအတိုင္းဆက္နမ္းေနရင္
တစ္ကယ္ပဲသူေသသြားမလားပဲ။
ကိုယ့္လုပ္ရပ္ကိုယ္ေက်နပ္ေနပံုရတဲ့ဝမ္ရိေပၚက
ေ႐ွာင္းက်န္႔ကိုၾကည့္ၿပီးနတ္ဆိုးလိုျပံဳးတယ္။
ေသလုေမ်ာပါးအေျခအေနမွာေတာင္
ဒီအျပံဳးေၾကာင့္သူ႔မ်က္ႏွာေလးအျမန္လႊဲရတယ္။
ထပ္ၿပီး..ဆိုးသြမ္းတဲ့ရင္ဘတ္ထဲကအေကာင္က
အျပင္ျပဳတ္ထြက္မတတ္ခုန္ေနေတာ့တာပဲ။
စပ္ဖ်င္းဖ်င္းျဖစ္ေနတဲ့ႏႈတ္ခမ္းဆီ
အာရံုေရာက္သြားေတာ့အရင္တစ္ေခါက္က
အနမ္းအေၾကာင္းေခါင္းထဲဝင္လာျပန္တယ္။
ဒီလိုမ်ိဳးတစ္ခါနမ္းတိုင္း
ကမူးက႐ွဴးကိုက္ဆဲြေနမယ္ဆိုရင္
သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေလးေရတိမ္နစ္ရခ်ည္ရဲ႕။
"အဲေလာက္ေတာင္မင္းကို
ခံစားခ်က္ျပင္းေစတာလား
ကိုယ္နဲ႔နမ္းတာကေလ.."
