(warning)
"ႀကိဳးျဖည္လိုက္ေဘဘီ"
ဝမ့္ပံုစံက လံုးဝထိန္းခ်ဳပ္ရခက္ေနတဲ့ပံု။
အံကိုတင္းတင္းႀကိတ္ၿပီး မ်က္လံုးရဲရဲေတြနဲ႔
ေ႐ွာင္းက်န္႔ကိုၾကည့္လာပံုက
အခ်ိန္မေရြးေပါက္ထြက္ႏိုင္တဲ့ခ်ိန္ကိုက္ဗံုးလိုပဲ။
"မျဖည္ခ်င္ဘူး..ဝမ္က
ဒီလိုပံုစံနဲ႔ အရမ္းၾကည့္ေကာင္းတယ္"
ေ႐ွာင္းက်န္႔အပိုေျပာတာမဟုတ္ဘူး။
ဝမ့္ရဲ႕ဒီလိုမ်က္ႏွာအမူအယာနဲ႔အၾကည့္က
သူ႔တစ္ကိုယ္လံုးကိုပူေလာင္ေစတယ္။
"အာ့..မရေတာ့ဘူး"
"ဘာက မရေတာ့တာလဲဟင္"
"က်စ္..ေဘဘီ မင္း"
"ဘာလို႔လဲ မသိလို႔ေမးတဲ့ဟာကို"
ေ႐ွာင္းက်န္႔ခါးကိုင္းလိုက္ၿပီး
ဝမ့္ေမးဖ်ားကိုဖြဖြကိုက္ကာေျပာလိုက္တယ္။
"ဒါဆိုေျပာျပရမွာေပါ့ အေပၚတိုးခဲ့"
ဝမ္က သူနဲအတူဂိမ္းကိုကစားဖို႔
ဆႏၵ႐ွိပါတယ္။
ေ႐ွာင္းက်န္႔တိုက္ခိုက္လိုက္တိုင္း
သည္းမခံႏိုင္ျဖစ္သြားတတ္တာကလဲြလို႔ေပါ့။
ဝမ့္ႏႈတ္ခမ္း႐ွိရာ နားကိုကပ္ေပးလိုက္ေတာ့
အရင္ဆံုးအေနနဲ႔ နားရြက္ဖ်ားေလး
အစုပ္ခံလိုက္ရတယ္။
သူ႔လက္ေတြ အိပ္ယာခင္းစကို
ဆုပ္ေၾကးမိသြားေပမဲ့ ေနာက္မဆုပ္ျဖစ္။
ဒါေပမဲ့ဒါဟာ ဝမ့္ေနာက္ထပ္တိုက္ကြက္ကို
လက္မခံရခင္အထိပဲ။
"......."
"ဝမ့္ "
သူ႔နားရြက္ဖ်ားတင္မဟုတ္ပဲ တစ္ကိုယ္လံုး
နီရဲသြားကာ ကိုယ္ကိုအျမန္မတ္လိုက္မိတယ္။
ထူပူသြားတဲ့ပါးႏွစ္ဖက္ကို
လက္ဖဝါးနဲ႔အုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး
"ဘာမွန္းလဲမသိဘူးဝမ္က"
"ဘာလို႔လဲ ေဘဘီပဲသိခ်င္တယ္ဆို"
"အဲလိုႀကီး ဒဲ့ေျပာရလား"
"အင္း ဒဲ့ပဲႀကိဳက္တယ္..
လာပါဦး ကိုယ္ေျပာလို႔မၿပီးေသးဘူးေလ"
"မလာဘူး"
"တစ္ကယ္မလာဘူးလား"
သူ႔ခါးကို လံုးဝမတ္ေနေအာင္
ေထာင္ထားတယ္။
ဒီလိုမ်ိဳး ဆင္ဆာမဲ့စကားေတြကို
ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္မျကားရဲေတာ့ပါ။
ဝမ္ကေျပာရဲလုပ္ရဲေပမဲ့
ေ႐ွာင္းက်န္႔က အာေခ်ာင္ေနရံုပဲ။
