Muse [Own Creation]

(၂၃)

Unicode

အပိုင်း - ၂၃ ။ နောင်တရယ်မရှိ

လီယိုနှင့်အပြင်တွင်ရှိနေသည့် စဝ်မုဒြာကတော့ ချော့ပြီးလျှင် ထွက်လာလေမလားဟု စောင့်နေခဲ့သော်လည်း အထဲတွင် ရှိနေသည့်လူနှစ်ဦးက ယနေ့ညထွက်လာတော့မည့်ပုံမပေါ်။ စဝ်မုဒြာ၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်သည့် အရိပ်အယောင်တို့ ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။ သူသည် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်ရလွန်းပြီး ဆဲဖို့စကားလုံးပင် ပျောက်ရှရပါသည်ဟူသည့် မျက်နှာ မျိုးဖြင့် လီယိုဘက်လှည့်ကာ...။

"သူတို့က တကယ်ကြီးတစ်ညလုံး ငါ့အိမ်မှာ နေကြမှာလား သူတို့ ဘာတွေလုပ်နေမယ် ဆိုတာကို မင်းတွေးနိုင်တယ်မဟုတ်လား"

သူ့အိမ်ကို လက်ညှိုးတထိုးထိုးနှင့် ပြောနေသည့် စဝ်မုဒြာကို ကြည့်ပြီး လီယို မည်သို့ ဖြေရှင်းပေးရမလဲ မသိ။

"ဒါဆို မင်းလည်း ကိုယ့်အိမ်လိုက်ခဲ့မလား"

ခပ်တောင့်တောင့်ဖြစ်သွားသည့် စဝ်မုဒြာကို လီယိုကြည့်သည်။ နှာခေါင်းကို အသာပွတ် ကာ...

"ငါတို့ ကော်ဖီပဲသောက်လို့ရပါတယ်"

လီယို၏ စိတ်သက်သာရာရအောင် ပြောသည့်စကားကမှ စဝ်မုဒြာကို ပိုပြီးတောင့်သွား စေ၏။

"ဟို... အခု အိမ်ထဲကိုလည်း ပြန်ဝင်လို့မရတာကြောင့်လေ..."

စဝ်မုဒြာ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးသည် နီရဲလာ၏။ ဘာတွေတွေးပြီး ဘာကြောင့် ရဲလာသလဲ ဆိုသည်ကိုတော့ စဝ်မုဒြာတစ်ယောက်သာ သိပေလိမ့်မည်။

"သွားကြတာပေါ့"

အချိန်အတန်ကြာတော့မှ ခေါင်းငုံ့ပြီး စဝ်မုဒြာပြန်ပြော၏။ မြေကြီးထဲဝင်တော့မတတ် ခေါင်းငုံ့နေသော စဝ်မုဒြာကို လီယို အသဲယားလာတော့သည်။ ရုတ်တရက် ဆွဲဖက်ခံလိုက်ရသည် မို့ စဝ်မုဒြာ ကြောင်အမ်းအမ်းလေး ဖြစ်သွားရသည်။

"မင်း ပြန်မလာတုန်းက ကိုယ်ဘာလုပ်ရမှန်း တကယ်မသိဖြစ်နေခဲ့တာ"

တိတ်ဆိတ်သည့်ညအချိန်တွင် အိမ်ရာဝန်းက ပန်းခြံ၌ သူတို့နှစ်ဦးသာ ရှိနေတော့သည်။