(၃၁)

2.3K 353 4
                                        

Unicode

အပိုင်း - ၃၁ ။ အိမ်ကထွက်ပြေးသော မင်းသားလေး

"မင်းကို ငါမကူညီချင်ဘူး တကယ်ပြောတာ"

စဝ်မုဒြာ၏ မွေးနေ့ပွဲကို လီယိုသည် မင်းမြတ်နွယ်နှင့်ဝေဟင်သော် အကူအညီဖြင့် ရောက် လာခဲ့ရသည်။ မင်းမြတ်နွယ်သည် လီယိုကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရန်လုပ်နေသည့် ဝေဟင်သော်ကို မျက်ထောင့်ကပ်ကာ ကြည့်၏။ ဝေဟင်သော်ကလည်း သူ့အကူအညီနဲ့ပဲ ဒီအိမ်ထဲကို လွယ်လွယ် ပြန်ဝင်လာလို့ရတာပဲ မဟုတ်လား။

"အစ်ကို ဝေဟင်က ကျွန်တော်နဲ့ ပြီးရင် လိုက်ခဲ့ရမယ်နော်"

လှည့်ပြောလိုက်သည့် မင်းမြတ်နွယ်ကို ကြည့်ပြီး ဝေဟင်သော် မျက်နှာနီသွား၏။

"မင်းတို့အိမ်က ကိစ္စမရှိဘူးဆိုရင်..."

"ကိစ္စရှိလည်း သူတို့ ဘာမှလုပ်လို့မရပါဘူး..."

မင်းမြတ်နွယ်သည် သူက အားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်သည့် ဟန်မျိုးဖြင့်...

"ကျွန်တော် အကုန် အေးအေးဆေးဆေး ရှင်းလို့ရတယ်"

ထို့နောက် သူ့အသံက သူ့လို စဝ်ဟူသည့် အမည်စကားလုံးပါသော်လည်း အခြေအနေ မတူညီသည့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လှောင်သည့် ဟန်မျိုးဖြင့်...

"အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုကြီး အတင်းအကျပ် စေ့စပ်ခိုင်းစေလို့တော့ မရဘူး"

"မင်းကလည်း"

လီယိုသည် ထိုနှစ်ယောက်အနောက်တွင် နေနေပြီး ပြောသမျှကို ငြိမ်ငြိမ်လေးသာ နားထောင်နေလိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် စဝ်မုဒြာကို သူ ခိုးပြေးရမည်ဆိုသည့် ကိစ္စကို လက်သင့်မခံချင်။ သူတို့က အမှားကျူးလွန်ကြသည့် သူများ မဟုတ်သည်မို့ ဘာကြောင့် ယခုလို နည်းလမ်းမျိုးကို အသုံးပြုရမည်လဲ။

"မင်းတို့ကိုယ် မင်းတို့ ရိုမီယိုနဲ့ဂျူးလိယက်လို့ သဘောထားလိုက်ပေါ့ကွာ" ဟူသည့် မင်းမြတ်နွယ်၏ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြောသည့် စကားကို 'ငါ့အိမ်ကတော့ သဘောမတူဘဲ မနေပါဘူး' ဟု သူ ပြန်ပြောသေးသည်။ ထို့အပြင် သူတို့ အိမ်ချင်းက ရန်ဘက်လည်းမဟုတ်။

Muse [Own Creation]Histórias para pegar e não largar. Descubra agora