Muse [Own Creation]

(၂၇)

Unicode

အပိုင်း - ၂၇ ။ ကျေးဇူးကြွေး

ဝေဟင်သော်သည် သူ့ကို တင်းတင်းဖက်ထားသည့် မင်းမြတ်နွယ်ကို ပြန်ဖက်ထား လိုက်၏။ တစ်ညနှင့်တစ်မနက် ထိုရင်ခွင်နှင့်ကွာဝေးသွားသည့်အချိန်တွင် မင်းမြတ်နွယ်က သူ့ကို ဘယ်လောက်ထိ စိတ်လုံခြုံမှု ပေးနိုင်သလဲဆိုသည်ကို ဝေဟင်သော် သိရှိသွားတော့သည်။

"ငါကပိုကြောက်နေရမှာကို မင်းက ဘာလို့ အခုလောက် ဖြစ်ပျက်နေရတာလဲ"

အရွှန်းဖောက်သံဖြင့် သူ ရယ်ရယ်မောမောပြောကာ သူ့ကို တုန်ယင်နေသည့် လက်များ ဖြင့် ဖက်ထားသည့် မင်းမြတ်နွယ်ကို ပြော၏။

"အစ်ကို့ကို အဲ့အဘိုးကြီး ဘာလုပ်သေးလဲ"

"ငါတို့အရင်ဆုံးအိမ်ထဲဝင်ရအောင်လေ... အခုက တံခါးဝကြီးမှာ"

အိမ်တံခါးဆွဲဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဝေဟင်သော်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်တွင် နေရာနှင့် အချိန်ကိုမကြည့်နေတော့ဘဲ ဆွဲဖက်မိသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မင်းမြတ်နွယ် အပြစ်တင်လိုက်၏။

"ဆောရီး... အစ်ကို့ကို ကျွန်တော် ပိုဂရုစိုက်လိုက်ရမှာ"

သူ့လက်ကို ငြင်သာစွာဆွဲပြီး အိမ်ထဲဝင်လာသည့် မင်းမြတ်နွယ်ကို ဝေဟင်သော်ကြည့် သည်။ ဝေဟင်သော် သက်ပြင်းရှိုက်၏။ သူနေဖို့အတွက် အိမ်ရှာဖို့ အကြံအစည်လေးဟာ အခက် အခဲ ပေါင်းစုံနှင့် တွေ့တွေ့နိုင်လွန်းသည်။ တစ်ချိန်လုံး သူ့ကိုဆိုလျှင် အကြမ်းပတမ်းလုပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်တတ်လွန်းသည့် မင်းမြတ်နွယ်က ယခုလို ငြင်သာနေတော့လည်း တစ်မျိုးတော့ ချစ်စရာကောင်းနေသလို။

"အစ်ကို့ကို သူတို့ဘာလုပ်လိုက်လဲ"

သူ့ကို ရေတစ်ဖန်ခွက်ကမ်းပေးပြီးနောက် မေးပြီးသားမေးခွန်းကို မင်းမြတ်နွယ် ထပ်မေး ၏။ ဝေဟင်သော် ပြုံးကာ...

"သူတို့က ငါ့ကို အိမ်ခန်းတစ်ခန်းဆီခေါ်သွားပြီး လှောင်ပိတ်ထားတယ်... တစ်ကိုယ်လုံး ကြိုးတုပ်ထားတော့ ငါလှုပ်လို့မရတာကြောင့် ညောင်းကိုက်နေတာပဲ..."