LİMERENCE (BXB)

{18}

Kapının önüne gelince elimdeki çantayı yere bıraktım. Zili çalmadan gerginlikten tırnaklarını yiyen Emir'e döndüm.

"Sevgilim, gerçekten gerilmen gereken bir durum yok. Rahat ol biraz."

"Korkuyorum Ulaş ya."

"Yavrum sana söyledim, babam seni çok seviyor. Aynı sıcaklıkla karşılayacağına eminim."

Omuzlarını kaldırıp indirmesiyle gülerek eğilip yanağını öptüm. İçeri girmeden gerginliğinin geçmeyeceğini bildiğim için daha fazla oyalanmadan zile bastım.

Kısa bir süre sonra annemin içeriden "Geldim." diye seslenmesiyle heyecanla kapının açılmasını bekledim.

Kapının açılmasıyla karşımda gördüğüm annemi hemen kollarımın arasına aldım. Sıkıca sarılırken yanaklarıma koyduğu öpücükleri gülerek karşıladım.

"Hoş geldiniz yavrularım."

Yüzümü ellerinin arasına alıp son kez yanaklarımı öpmesiyle gülümseyerek yüzümdeki ellerini tuttum.

"Hoş bulduk annem." derken avuçlarımdaki ellerini öpüyordum.

Annem geri çekilip Emir'e dönünce Emir annemin eline uzandı. Elinin üstünü öpüp başına koyarken "Hoş bulduk Emine teyze." diyordu.

Annem gülümseyerek onu da kollarının arasına alırken ayakkabılarımı çıkartıp yerdeki çantayı da alarak içeri girdim.

Babam elindeki havluyla yüzünü kurulayarak koridora gelince çantayı yere atıp koşarak yanına gittim.

"Babam!" Son hecesini uzatarak konuşurken kollarının arasına girdim.

"Hoş geldin paşam."

Uzun bir süre sarıldıktan sonra babamın beni bir anda itmesiyle afallayarak geri çekildim. Elindeki havluyu omzuma atıp arkama yürürken şaşkınlıkla onu izliyordum.

"Oğlum gelmiş, Emir'im gelmiş." diyerek Emir'i tutup kendine çekmesine gözlerimi devirip gülerek karşılık verdim.

"Bak bir de gergindin, adam seni gördüğüne beni gördüğünden daha çok sevindi."

İkisi de gülerek sarılırken annem kapıyı kapatıp yanıma geldi. Omzumdaki havluyu ve yere bıraktığım çantayı alıp "Hadi geçin içeri." dedi.

Saatlerdir yemek yiyip sohbet ettikten sonra babamın beni çağırmasıyla Emir'i içeride bırakıp babamın peşinden terasa çıktım.

"Nasılsın oğlum?" Terastaki koltuğa oturup elini yanına iki kere vurmasıyla yanına geçtim.

"İyiyim babam, sen nasılsın?"

"Gerçekten iyi gördüm seni. Emir oğlum sağ olsun." demesiyle utanıp gülerek başımı önüme eğdim.

Babam Emir'le ilgili her şeyimi biliyordu. Emir'e yönelimimi internet üzerinden araştırıp hakkında bilgi sahibi oldum derken ufak bir yalan söylemiştim. Aslında babama anlatıp yardımcı olmasını istemiştim.

Babam ise ben çok bilmem diyerek beni bir psikoloğa götürmüştü. Sanılanın aksine bunu bir hastalık olarak görüp beni tedavi ettirmek değildi amacı, okumuş etmiş insanlar benden daha iyi bilir demişti.

O günden sonra kendimle ilgili hangi konuda sıkışsam babama gelmiştim. Bu konuyu anneme söylememiştik, kızacağından ya da olumsuz bir tepki vereceğinden mi bilmiyorum ama babam, şimdilik aramızda kalsın demişti.

Emir'e olan hislerimi ilk fark ettiğimde Kerem'e ne kadar ağladıysam babama da bir o kadar ağlamıştım. Bütün gelişmeleri de telefonla arayıp haber veriyordum. Sevgili olduğumuzu öğrenince de bizi birlikte görmek istediğini söylemesi üzerine buraya gelmiştik.