Keko [bxb]

5

Kafamı kaldırdığımda boynumun ķütlediğini duydum ve acıyla kafamı sıraya gömdüm. Yavaşça kaldırdığımda yine acımıştı ama bu sefer kaldırmayı başarmıştım. Camdan dışarı baktığımda havanın yeni yeni karardığını gördüm ve eve gitmeye karar verdim. O sırada aklıma sabah ki Doğan Abi'nin sözleri geldi. Telefonumu çıkartarak ona mesaj attım.

'Doğan abi ben çıkıyorum almaya gelecek misin yoksa otobüsle döneyim mi?" Çok geçmeden mesaj geldi nasıl bu kadar hızlı mesaj attığını anlamadım,sanırım telefon elindeydi.

'Geliyorum bir yere ayrılma.'

'Tamam.' diyerek telefonu kapattım ve çantama attım. Çantayı sağ omzuma takarak dershanenin merdivenlerinden indim ve kapı da beklemeye başladım. Beklerken dershenenin önünde ki küçük banklardan birine oturdum ve yeri izledim. 10-15 dakika sonra yere dalmışken gelen araba sesiyle kafamı kaldırdım ve önümde Doğan Abi'nin arabasını gördüm. Camı açıktı ve rahatsız etmek istemiyor gibi beni izliyordu. Yorgunlukla gülümsedim ve kalkıp arabaya ilerledim. Kapıyı açıp koltuğa sindim. "Merhaba küçük."

"Merhaba Doğan Abi."

"Hay abini.." çenesini kaşıyarak kafasını sola çevirdi ve birşeyler mırıldandı. Duyamamıştım ama birşeyler demişti,emindim. Bakışlarını tekrar bana çevirdi ve "Çok yorgun görünüyorsun,uyu istersen."

"Yok zaten 15 dakikalık yol,evde uyurum." dedim ve kafamı cama çevirdim. O da ısrar etmedi. Arabayı çalıştırdı ve yola çıkıp ilerlemeye başladı. Arabanın sallanmasından kendimi beşiğinde sallanan bir bebek gibi hissediyordum ve çok uykum gelmişti. Uyumamak için direnirken kafam cama düştü ve gözlerim yavaşça kapandı.

15 dakika sonra.

"Alp,kalk hadi evine geldik."
"Alp uyumaya devam mı edeceksin?" Hemen yanımdan gelen sesle gözlerimi aralamaya çalıştım. Elimi yumruk yapıp gözüme götürdüm ve ovaladım. Nerede olduğumun farkında değilken kollarımı açarak esnedim ve sol kolumun yumuşak birşeye çarptığını fark edince hızlıca o tarafa döndüm. Karşımda gülen bir Doğan Abi var idi. Nerede olduğumu o zaman idrak etmiştim. "Uyanabildin mi uyuyan küçük." diye dalga geçmişti. Utandım ulan,adamın arabasında horlamadım inş.

"Ya abi kusura bakma ben bir anda yol şey yapınca uyumuş gitmişim bir yerlere." Hızlı söylediğim şeye kafasını arkaya atarak gülmüştü bir anda gözüme çarpan adem elmasıyla yutkundum. Tekrar bana baktığında güldüm ve "Eeee ben ineyim o zaman."

"İn o zaman." dedi gülerek.

"İneyim o zaman." dedim ve kapı kolunu çekerek kapıyı açtım. Kapıyı kapatarak açık camdan Doğan Abi ile vedalaştım.

"Beni bıraktığın için sağol Doğan Abi,iyi akşamlar."

"Sanada iyi akşamlar küçük,Allaha emanet." dedi ve o arabayı çalıştırırken el salladım. Sokağın sonunda arabası gözden kayboldu bende gülümseyerek evin kapısına yöneldim. Anahtarımı çıkartarak kapının deliğine soktum ve anahtarı çevirerek eve girdim. Evin kapısından duyulan hararetli seslerden anlaşıldığı üzere abimin arkadaşları gelmişti ama Doğan Abi gitmişti,onu çağırmamış mıydı? Yoksa küsler miydi? Aklımda ki soruları es geçerek oturma odasına yürüdüm ve koltuklarda,koltukların yanlarında ki yumuşak şeyler de (adını bilmiyorum,anladınız siz.),yerlerde oturan abim yaşında ki adamları süzdüm hepsini abim sayesinde tanıyordum. Ortada birde masa vardı ve masanın üzerinde ne ararsan vardı. Meyveler,kuruyemişler,içecekler annem yine abimi utandırmamak için uğraşmıştı demek. Kapıyı açmamla herkesin gözü bana dönmüştü ve herkes gülümsüyordu bende onlara gülümsedim. Adını hatırlayamadığım abilerin bazıları "Hoşgeldin alp'im."
"Hoşgeldin kıvırcık."
"Hoşgeldin Alp." diyerek beni selamladılar bir tane de Karadenizli abi vardı. "Hoşgelmişsun Portakal kafali uşak." Hayır saçlarım turuncu diye de portakal kafalı denmez kardeşim. "Hoşbuldumm." diyerek hepsini selamladım ve kafamı çekecekken abim konuştu. "Dershaneden bu saatte döndüğünü söyleme bana saat 19.35" dudağımı büzerek konuştum. "Maalesef bu saatte döndüm abicim o kadar yorgunum ki şuracıkta uyuyabilirim." dedim ve herkesten bir kahkaha yükseldi abimde gülümsedi. "İyi iyi hadi git yat tabii bu seste yatabilirsen. Annem karşı komşuda onun yanına git istersen."