Lincoln Eunice
Saktong pagtapak ko pa lang sa threshold ng pinto ng room namin, alam ko nang hindi magiging maganda ang simula ng umaga ko. Hindi pa man ako nakakakuha ng tyempo para humanap ng mauupuan, isang pamilyar na bulto na ang sumugod sa akin.
Inis na piningot ko ang ilong ni Cardozo, ang dakilang bakla, dahil pagkalapit na pagkalapit niya ay marahas na niyang hinahablot ang bag ko mula sa balikat ko. Halos magewang ako sa bigat ng dala ko at sa pwersa ng pagkakahila niya.
"Aray! Bakla ka, ang sakit ng ilong ko!" tili niya, pero imbes na bumitaw ay mas lalo pa niyang hinigpitan ang kapit sa strap ng bag ko. "Sandali lang naman, Lincoln! Huwag kang madamot!"
Pilit siyang umiiwas sa mga kamay ko habang pilit pa ring inaagaw ang bag. Para kaming nagpapatintero sa gitna ng hallway ng room habang ang ibang kaklase namin ay nanonood lang, sanay na sa araw-araw na eksena namin.
"Bakit ba—"
Hindi ko natuloy ang sasabihin ko nang makaramdam ako ng isa pang pwersa na humablot sa bag ko mula sa kabilang side. Muntik na akong mapasubsob. Inis na nilingon ko ang salarin, pero isang malawak na ngisi lang ang isinalubong sa akin ni Julius. Ang tanga, agad na binuksan ang zipper at nagsimulang maghalughog sa loob na parang naghahanap ng nakatagong kayamanan.
"Pakopyaaa assignment ah?! Isang gabi ko 'tong pinagpuyatan pero wala talagang pumasok sa utak ko!" sigaw pa ni Julius bago niya mabilis na binagsak ang bag ko sa lapag. Kinuha niya ang notebook ko at parang atletang tumakbo patungo sa seat niya sa likod.
"Hoy! Hintayin mo 'ko! Pakopya rin ako!" sigaw din ni Cardozo. Agad niyang iniwan ang ilong niyang namumula at hinabol si Julius para agawin ang notebook ko.
Napahilot na lang ako sa sintido ko habang pinapanood silang dalawa. Ang ingay nila ay sapat na para mabulabog ang buong building. Halos masira na ang notebook ko dahil sa pag-aagawan nila kung sino ang unang magsusulat. Kunot-noong pinulot ko ang bag ko sa lapag na may bakas pa ng alikabok, at naglakad palapit sa kanila.
Sabay silang napadaing nang batukan ko ang dalawang tanga. Walang preno ang kamay ko dahil sa totoo lang, nakakaubos sila ng pasensya.
"Lengleng naman! May exam tayo mamaya, kailangan namin 'to!" reklamo ni Julius habang hinihimas ang batok niya.
Sasamaan sana nila ako ng tingin, pero agad ding napangiwi at nag-iwas ng tingin nang mapansin siguro na mas masama ang tingin na ipinupukol ko sa kanila. I crossed my arms, staring at them like a disappointed parent.
"Sayang ang pagpapakapagod at pagpapaaral sa inyo ng mga magulang niyo. Ilang taon na kayo rito sa University, pero wala pa rin kayong natututunan kundi ang dumepende sa akin," inis na sabi ko sa kanila bago ako padabog na naupo sa sarili kong seat.
Nakita ko namang ngumuso lang 'yung dalawa, parang mga batang napagalitan, pero hindi pa rin binitawan ang notebook ko. Mabilis pa ring nagpatuloy ang kanilang mga kamay sa pangongopya, parang may hinahabol na deadline sa bawat segundong lumilipas.
"Grabe ka naman sa amin, Lincoln. Sayang naman 'yung perang binibigay sa 'yo ng sponsor mo sa scholarship kung hindi ka magpapakopya sa mga nangangailangan, 'di ba? Charity work na 'to!" nakangising hirit pa ni Cardozo habang hindi inaalis ang tingin sa sinusulat niya.
"Correct! Sharing is caring, my friend. Isipin mo na lang, investment 'to sa friendship natin," gatong pa ni Julius tanga. Nag-apir pa silang dalawa na parang ang talino ng sinabi nila.
Napairap na lang ako at hinarap ang desk ko. Hindi ko na sila pinansin dahil alam kong wala rin namang patutunguhan ang pakikipagtalo sa kanila. Kinuha ko ang isa kong libro at inabala ang sarili ko sa pagbabasa, sinusubukang i-absorb ang mga huling detalye bago magsimula ang klase.
