Lincoln Eunice
"Good morning, Ate Lincoln!"
Isang masiglang bati ang agad na sumalubong sa akin pagtapak ko pa lang sa sahig ng kusina. Pilit kong hinugot ang isang ngiti para sa batang makulit na nakaupo na sa tapat ng hapag. Si Vanessa. Sa kabila ng bigat na dala-dala ko mula pa mga nakalipas na araw, hindi ko magawang hindi magiliw na tumugon sa kanya. Pero habang nakatingin ako sa inosente niyang mukha, isang matalim na kirot ang bumaon sa dibdib ko.
Paano kung malaman mo ang ginawa ng Ate Lincoln mo, Vanessa? Mapapatawad mo ba ako kung malaman mong muntik ko nang guluhin ang mundo ng mommy mo?
"Good morning, Princess," malambing kong bati habang dahan-dahang lumalapit.
Hinanap ng aking paningin si Miss Veronica, ang kanyang malamig ngunit tila musika sa pandinig na boses, ang kanyang amoy na palaging humahalimuyak sa paligid. Pero bigo ako. Bagsak ang aking balikat nang mapagtantong wala na naman siya roon. Inaasahan ko ang kahit anong presensya niya, kahit pa isang masamang tingin, basta makita ko lang siya. Pero ang tanging sumalubong sa akin ay ang bakanteng upuan sa dulo ng mesa.
Napansin ko ang titig ni Vanessa sa akin, tila sinusuri ang matamlay kong mukha. Muli akong ngumiti, mas malapad ngayon para itago ang pangungulila.
"Ang aga mo namang nagising, ah? Excited for school?"
"Yes po, always!"
"Nice, very good ka!"
Hinaplos ko ang buhok niya bago ako dahan-dahang lumapit kay Tanda na abala sa pagluluto. Ang bango ng sinangag at tuyo ay sapat na sana para magutom ako, pero parang sarado ang sikmura ko ngayon.
Naalala ko pa ang tagpo nung nakaraang araw nang makabalik ako sa aming kwarto. Akala ko ay mahimbing na ang tulog niya, pero laking gulat ko nang makita ko siyang nakatayo sa tapat ng bintana, ang bintanang may malinaw na tanawin sa pwesto namin ni Miss Veronica sa hardin.
Ang walang buhay niyang titig sa labas ay tila isang babala. Alam ko... alam kong nakita niya kami. Alam kong narinig niya ang bawat salitang binitawan ko.
"Wag mong hayaan na makapasok ka sa mundo niya dahil ayokong makita na umiiyak ka..."
Ang mga salitang iyon ni Tanda ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko hanggang ngayon. Simple lang, pero ang bigat. Hindi ako sanay na ganoon siya kaseryoso, na ganoon kalamig ang kanyang mga mata. Para bang nakikita na niya ang dulo ng lahat ng ito, ang pagkawasak ko.
"G-Good morning, Tanda," bati ko sa kanya sa mahinang boses.
Imbes na tugon, isang matalim na tingin at pagtataas ng kilay ang ibinigay niya sa akin bago siya mariing umirap. Pero bago pa siya bumalik sa niluluto niya, hinawakan niya ang braso ko, hindi mahigpit, pero sapat na para mapatigil ako.
"Lincoln, lumapit ka rito," mahinang utos niya, sapat lang para hindi marinig ni Vanessa.
Sumunod ako sa gilid ng lababo. Doon, tinitigan niya ako nang diretso sa mga mata. "Yung tungkol sa nakita ko nung nakaraang gabi. Alam mo naman iyon, 'di ba?"
Naramdaman ko ang biglang paglamig ng mga kamay ko. Tumango lang ako, hindi makatingin nang diretso.
"Sana ay makinig ka sa akin," dagdag ni Tanda, ang boses ay puno ng pait. "Binabalaan na kita dahil alam ko kung saan ito hahantong. Tingnan mo ang sarili mo ngayon, parang basang sisiw na hindi alam kung saan lulugar. Akala mo ba madali lang ang mundong pinasukan mo? Pamilyado na si Veronica. May anak siya na nagmamahal sa iyo. Huwag mong hayaang ang sariling kagustuhan mo ang maging mitsa ng pag-iyak ng batang iyan."
"Hindi ko naman po sinasadya, La..." bulong ko, nanginginig ang boses.
"Ang pagkakamali, Lincoln, hindi sinasadya. Pero ang pag-amin sa kabila ng katotohanang may masasaktan kang pamilya? Ibang usapan na 'yan. Ayusin mo ang sarili mo. Huwag kang magpapakita sa kanya na parang ikaw pa ang biktima, dahil ikaw ang nag-umpisa nito."
