TRIGGER WARNING:
Please be advised that this chapter discusses death and themes of loss. If you find these topics distressing, please proceed with caution.
=====================
Lincoln Eunice
"Ingatan mo siyaaaaaaaa...
Binalewala niya ko dahil sa'yo!
Nawalan na ng saysay ang pagmamahal
na kay tagal ko ring binubuo,
na kay tagal ko ring hindi sinuko!
Binalewala niya ko dahil sa'yo, dahil sa'yo!"
Punong-puno ng damdamin ang boses ni Cardozo habang nakapikit, nakaluhod sa gitna ng sala, at maarteng nakahawak sa kaniyang dibdib na tila ba siya ang bida sa isang sawi na music video. Kulang na lang ay ulan at spotlight para kumpleto na ang drama ng bakla.
Nailing na lang ako at itinuon ang atensyon sa pinapanood ko sa TV. Linggo ngayon at nandito kami nakatambay sa condo ni Julius. Ang plano dapat ay mag-aral, pero heto kami, lunod sa kantahan at kashungahan.
"Heto 'ng huling awit na iyong maririnig...
Heto 'ng huling tingin na dati kang kinikilig...
Heto 'ng huling araw, ng mga yakap ko't halik—"
"Tangina, Cardozo! Ang sakit mo talaga sa tenga! Dinaig mo pa ang kinakatay na manok!" sigaw ni Julius habang nakasimangot na lumalabas mula sa kaniyang kwarto, bitbit ang isang empty glass.
"Ulol! Inggit ka lang sa boses ko dahil soulful! Soulful ito, 'teh!" ganting sigaw ni bakla sabay pakyu kay Julius bago maarteng humiga sa sofa sa tabi ko.
"Anong gusto mong kainin, Lincoln?" malumanay na tanong ni Julius nang makalapit siya sa pwesto namin. Napansin ko ang bahagyang paglambot ng kaniyang tingin. Alam kong chine-check niya kung okay na ba ako matapos ang nangyari noong isang gabi.
Walang ganang nilingon ko siya at nagkibit-balikat bago muling ibinaling ang tingin sa screen. Wala akong gana. Kahit ang paborito kong lasagna, parang lasang papel sa panlasa ko ngayon. Narinig ko ang sabay na buntong-hininga nung dalawa.
"Alam mo, hindi pwedeng ganito. Mukha ka nang stress drilon, girl. Mag-mall tayo! I need to breathe, and you need to spend!" masiglang suhestiyon ni Cardozo habang pumapalakpak pa.
"Sige, my treat. Let's go," pagsang-ayon naman ni Julius.
Naramdaman ko ang titig nila sa akin, naghihintay ng go signal. Wala na akong nagawa kundi ang magkibit-balikat ulit. Tumayo ako nang walang kibo at naunang maglakad palabas. Rinig ko ang bulungan nung dalawa sa likod ko.
"Grabe, 'teh. Parang zombie na si Lengleng. Kailangan nating i-revive ang ganda niya," bulong ni Cardozo.
"Kaya nga kailangan nating ilayo sa lungkot. Tara na," sagot ni Julius.
Pagdating sa parking lot, dumeretso ako sa sasakyang ibinigay sa akin ni Veronica. It’s a constant reminder of her, and for some reason, ayaw ko pa ring bitawan. Ngunit bago ko pa mabuksan ang pinto, marahas akong hinatak nung dalawa.
"Hoy! Ano ba?!" inis na bulyaw ko nang sapilitan nila akong ipasok sa backseat ng sasakyan ni Julius.
"Samin ka na sumabay. Mahirap na, baka habang nagmamaneho ka eh maisipan mo pang magpakamatay. Sayang naman yung luha na ibubuhos namin sa lamay mo, wala kaming budget pang-bulaklak," nakangising sabi ni bakla sabay dikit sa akin sa upuan.
"Hindi pa naman ako ganoon katanga para magpakamatay dahil lang sa pag-ibig, Cardozo!" inis na sagot ko sabay tingin sa bintana.
"Hindi natin sure 'yan. Ang mga sawi, biglang nagiging impulsive," dagdag ni Julius habang binubuhay ang makina ng sasakyan.
