Lincoln
They say traveling is the best way to forget, but sometimes, every new place you visit is just another reminder of the person you left behind.
"Seryoso?! Lincoln Eunice Astoveza Juarez, ano ba talagang uod ang nasa utak mo at bigla-bigla tayong lumilipad sa kung saan-saan? Bored ka na ba talaga sa buhay mo?! Are you really out of your mind?!" animong naiinis na ungot ni Zera habang nakasunod sa likod ko.
Hindi ko siya pinansin. Pinanatili ko lang ang aking tingin sa paligid habang naglalakad kami sa gitna ng mataong kalsada ng Shibuya. Napakaganda talaga ng Japan, ang linis at ang aliwalas ng paligid. Ang sarap sa mata ng mga neon lights at ng malamig na hangin na humahaplos sa balat ko. Sayang nga lang at hindi pa tagyelo ngayon, mas gusto ko sana kung may snow na bumabagsak para mas ramdam ang lamig na katulad ng nararamdaman ko sa loob.
Napakaganda ng lugar, pero ang pangit at nakakairita ng kasama ko. Literal na panira ng view.
Lihim akong napapangisi sa tuwing naririnig ko ang mahihina niyang reklamo at ang pagpapadyak niya sa semento. Para siyang bata na napilitan lang sumama sa field trip.
"Hoy, Lincoln! I'm talking to you! Naiinis na ako sa’yo ah! Lagi mo na lang akong dinadamay sa mga kagaguhan mo! Ginagawa mo pa akong sidekick sa mga topak mo! Ano ako, anino mo?!Do you think my time is free?!" bulyaw niya ulit.
Inis na inis akong napalingon sa step-sister ko. Hindi man lang siya natinag sa masamang tingin ko, bagkus ay lalo pa siyang nag-crossed arms at nagmataray. Akala mo naman ay ikinaganda niya 'yung pagkunot ng noo niya. She really has that attitude, too much ego and too little patience.
"Sumbong kita kay Ate Sazch mamaya, tignan natin kung makapagsalita ka pa," banta ko sa kaniya.
"Wow! Sumbong? Ano 'to, elementary lang? At anong isusumbong mo? Na sinasabi ko ang totoo na may sira ka sa ulo?!" taas-kilay na sagot niya. Mawawalan na talaga ito ng kilay mamaya kapag hindi pa siya tumigil.
"Sira sa ulo?" tanong ko habang patuloy sa paglalakad. "At ano kamo, kagaguhan?"
Nginisian naman ako nito bago itinaas ang kaniyang kilay. Konti na lang talaga at mawawalan na ito ng kilay kapag isinumbong ko siya kay Ate Sazch.
"Oo! Kagaguhan naman talaga ang tawag sa ginagawa mo! Seriously, Lincoln? We flew all the way to Japan for what? Dahil lang nag-c-cravings ka sa chocolates?! May Royce at Meiji naman sa Pilipinas, gaga! Maglakad ka lang sa kanto, may 7-Eleven na! Bakit kailangang lumipad pa rito? Maarte ka lang talaga o sadyang papansin?!" Hindi pa siya makapaniwalang napabuga ng hininga.
Tangina, nag-rap siya.
"Baho ng hininga mo, Zera. Lumayo ka nga," bulong ko habang umiiwas. "So? Ano namang pakialam mo kung gusto kong dito bumili? It's my money, my time, and my cravings," kunot-noong pahayag ko sa kaniya.
Inis na inis na pinakyuhan naman ako nito sa gitna ng maraming tao. "Anong pakialam ko? Gago ka din pala eh! Malamang may pakialam ako dahil ako ang kinaladkad mo rito! Ako ang napapagod sa’yo! Nung nakaraan din, nag-c-cravings ka bigla sa apples, tapos saan tayo napadpad? Sa Singapore! 'Teh, hindi tayo Dora the Explorer! At lalong hindi ako si Boots na laging nakasunod sa’yo! Punyeta, magkapatid nga kayo ni Ate Sazch! Parehas kayong may turnilyo sa utak! 'Yung logic niyo, parang lesson namin sa math, ang hirap intindihin at nakakasakit ng ulo!"
Nagpatuloy siya sa pag-rant habang ako ay chill lang na naglalakad. Honestly, gusto ko lang naman ng katahimikan, pero itong si Zera, parang armalite ang bibig.
Tumigil siya sandali para huminga, pero alam kong hindi pa siya tapos. "Tapos ngayon, Japan?! Ano susunod? South Pole dahil cravings mo naman ice cube?! Gago ka ba?!"
