Wild Series #6: Twisted by Wild

#TBW20

Entry 20

I tied my hair low in the back and turned around to see my full view reflection in the mirror. Ngumuso ako at hinigit ang ponytail dahilan para sumabog ang tuwid kong buhok sa likod. Naglakad ako sa malapit kong lamesa at kumuha ng apat na hairclips. I placed them on each sides of my hair.

Umiling ako at tinanggal iyon. Hindi rin naman makikita ang hairclips kapag may cap na sa ulo ko. Kinuha ko ang hair curler ko at sinubukang kulutin ang aking buhok pero hindi pa rin ako nakuntento kaya naman tinuwid ko ulit. Bumalik ako sa salamin upang tirintasin ang aking buhok pero hindi ko rin iyon nagustuhan.

I groaned in frustration.

Siguro ay tama si Mommy at wala akong alam sa pag-aayos dahil hanggang ngayon, pagkalipas ng halos dalawang oras, ay namomroblema pa rin ako kung anong ayos ng buhok ang gagawin ko para sa graduation. And what's worst ay ngayon ang graduation. Gumising ako nang hindi pa sumisikat ang araw para ayusan ang sarili pero umaraw na't lahat ay hindi pa rin ako makapagdesisyon.

Dax called earlier this morning telling me na susunduin niya ako para matulungan ako nila tita at Denisse sa pag-aayos ko pero tumanggi na ako. Malapit lang ang apartment ko sa campus at kung dadaanan pa ako ni Dax ay baka wala na siyang time para mag-ayos sa sarili—which is I don't think he needs a plenty of hours preparing.

Pabagsak akong umupo sa edge ng aking kama at tumitig sa kawalan. Siguro ay dapat tinanggap ko na lang ang inaalok na tulong nila tita, siguro ay hindi ako namomroblema ngayon.

I sighed and stood to walk towards the dress I will wear under my toga. Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako lubusang makapaniwala na ngayong araw ay magtatapos na kaming dalawa ni Dax. I wasn't really excited about finally finishing my degree when I started college because all I was thinking about is how I am supposed to rank one all the time. I started this year no different than the previous years—I still perceived that I was only studying to reach my parents' expectations. I never looked forward to this day not until I met Dax and he made me feel how a normal student must feel when reaching this last step.

I worked hard for four years. I never complained about studying, however, perhaps there's a part in me that wanted to take a break when I was unconsciously exhausted for too much reading and activities. Pinaniwala ako nila Mommy at Daddy na ang tangi ko lang responsibilidad ay mag-aral at maging top one lagi. They never told me that I can rest. They never told me that I can enjoy. Ang tangi ko lamang narinig sa kanila ay huwag akong babagsak, huwag akong titigil mag-review, huwag akong titigil na ipakita sa iba na matalino ako, at huwag na huwag bababa ang mga marka ko. They never mentioned about how I need to balance my life between studying and living this life. They treated me like their own robot that needs learning.

Marami akong pagsisisi sa nagdaang taon. Marami akong what ifs. Pero ang nangyari ay nangyari na. I can't turn back time and change the way my life was. And I don't think I'll have my choices and voice if I would return. My parents will still be the same and they will never free me in spite of my refusals.

But, still, they are my parents. Kahit malaki ang pagtatampo ko sa kanila at sa ilang buwan nilang hindi pag-contact sa'kin, may parte sa'kin na gusto kong kasama sila sa pagtuntong ko ng stage. I told them about the date of the graduation but I never received a reply from them. I guess, they don't care anymore.

"Tri?"

Kinurap ko ang namumuong luha sa'king mga mata at nilapitan ang pintuan upang buksan iyon. Nanlaki ang mga mata ko nang makita ang mama at kapatid ni Dax.

"Sinabi ni Dax na ayaw mo kaming maabala kaya kami na ang mang-aabala." Pagbibiro ni tita.

I can't help but get emotional by how they always treat me like I'm part of their family. Ngumiti ako at pinapasok silang dalawa sa loob. Sinuri ni tita ang apartment ko at pinuri niya ako dahil malinis ang lugar ko.