Oyun bxb

Özel Bölüm

Bol bol yorum yapın ve bu minnoş yazarınızı sevindirin olur mu? (Küçük Emrah gibi boynumu büküp baktığımı düşünün ndhbcgf)

Keyifli okumalar ✨

Eray'dan

''Efe dikkat et, düşüreceksin çocuğu!'' Korkuyla kucağında yan duran Masal'a baktım tedirginlikle.

''Ediyorum zaten Eray!''

Efe sinirle bana bakmış ve Masal'ı daha sıkı tutarak ilerlemeye başlamıştı.

Bir buçuk yaşında olan minik kızımız tam bir Efeciydi. Bütün gün evde benim yanımda olsa da Efe'yi daha çok seviyor ve o eve geldiğinde onun kucağından inmiyordu. Kıskanmıyor değildim bazen.

Arabada kalan son valizi elime alarak bagajı kapattım. Asansörün önünde beni bekleyen sinirli eşimin yanağına bir öpücük kondurmamla kızımdan bir tokat yemiştim. Kocamızı bile öpemiyorduk arkadaş.

Efe kıkırdayarak Masal'ın elini tutmuş, avucunun içine bir öpücük kondurmuştu. Kızımızın hayran bakışları babasının üstündeydi tabi.

Dudaklarımı bükerek önümdeki manzaraya baktım. Kıskanmıştım. Neredeydi benim Savaş'ım, o öperdi beni.

''Savaş nerde?''

''Kapının önünde bir çocukla oturuyordu.''

''Ben çağırıp geleyim.'' Arkamı dönmüş gidecekken Efe bileğimi tutarak engel olmuştu. 

''Bırak otursunlar Eray. Savaş'ın şu bir yılda iyice içine kapandığını biliyorsun Eray, bırak arkadaş edinsin kendine.'' Sıkıntıyla başımı sallayarak onu onayladım. Ama içim asla rahat değildi. Ona bir şey olacak diye çok korkuyordum. O bana kardeşimin emanetiydi.

Efe elini omzuma atarak bedenimi kendisine çekerek saçımın üstüne öpücük kondurdu. 

''Bir şey olmaz sevgilim merak etme.''

Açılan asansör kapısıyla içeri girerek yeni evimizin olduğu kata basmıştık. 

Aslı ve Cihan'ın vefatının üstünden bir yıl geçmişti. Bu bir yıl bizim için pekte kolay geçmemişti. Savaş gitgide içine kapanmış, bizim dışımızda hiç kimseyle konuşmaz olmuştu. Bundan dolayı Savaş'ın daha kolay sosyalleşebilmesine uygun bir okul bulmuştuk, tabi okula gidiş gelişin kolay olması açısından da okula yakın bir ev almıştık. Bu evin Arda'nın kaldığı yurda yakın olmasını da göz önüne alarak almıştık.

Hastanede tanışan ikili daha sonra tekrar görüşememiştiler. Ta ki Savaş'ın isteği üzerine tabir yerindeyse Efe kıçını yırtarak Arda'yı arayıp bulana kadar. 

Bu hayattaki tek ailesi olan anne ve babasını o kazada kaybeden Arda'yı bir yetiştirme yurdunda bulmuştuk. İkisini buluşturduğumuz günü hatırlıyorum da, birbirlerini ikinci defa gördükleri halde sıkı sıkı sarılmış, ağlamıştılar. O günden beride yakın arkadaş olmuştular. 

İlker ve Uygar Arda'yı evlat edinmek istemiştiler ama olmamıştı. Sürekli Arda'yı ziyaret ediyordular. O da bizim ailemizin bir parçası olmuştu. 

''Daldın gittin yine.''

Kulağımın dibindeki Efe'nin sesiyle irkilerek ona dönmüştüm. Saçımın üstüne dudaklarını bastırarak kolunun altındaki bedenimizi ilerletti, asansörden inerek yeni evimize girdik. 

İlker ve Uygarda alt katımıza taşınmıştılar. Bizi bırakıp öbür dünyaya gidenler olsa da biz hep bir aradaydık. Böylede kalacaktık.

''Baba!''