The other side

Hoofdstuk 17

Chase schud mij hardhandig wakker. 'Kim! Snel je moet meekomen naar het dorpsplein!' Ik open vermoeid mijn ogen en zie de angst in zijn ogen. Met een ruk sta ik overeind. Chase drukt een stukje brood in mijn hand en trekt me mee naar het plein. Iedereen uit het dorp is aanwezig, ookal lijkt het niet zo. Er wonen niet veel mensen in dit kleine dorpje. Ik weet niet wat er aan de hand is maar ik heb een slecht gevoel in mijn buik. Als ik de mannen in het midden zie pak ik van schrik Chase zijn hand vast. De mannen zijn in het zwart gekleed. Om hun heen is het grauw.

Het is doodstil. Je kan de angst van de mensen voelen. Een van de mannen stapt naar voren. Hij is duidelijk de leider van het groepje. Hij straalt macht uit met zijn rechte rug en de blik waarmee hij op de mensen neerkijkt. 'Oke, slappelingen.' Begint hij. Zijn stem geeft iedereen rillingen. 'Ik ben op zoek naar iemand.' Hij kijkt rond over de mensen. 'Ik zoek de prinses.' Het laatste woord gooit hij er hard uit. Een aantal mensen beginnen verbaasd te mompelen. 'Mond dicht!' Schreeuwt hij. Chase kijkt mij bang aan vanuit zijn ooghoeken en slaat een arm om mij heen. Hij trekt me iets dichter tegen zich aan. Ik hoop dat het de zwarte mannen niet opvalt. 'Haar energie is voelbaar sinds een korte tijd dus wij willen weten of ze hier is geweest.' Gaat de zwarte man weer verder. 'Ik heb niets verdachts gezien mijnheer.' zegt de poortwachter dapper. 'Hmm, en ik moet dat geloven?' 'Echt, ik meen het.' Zegt de poortwachter wanhopig. 'Ik geloof je voor deze keer maar de volgende keer zal het moeilijker zijn om mij te overtuigen.' Hij zegt iets tegen de andere mannen, ze springen op hun paarden en rijden gallopperend weg.

Een zucht verlaat mijn mond. Ik merk nu pas dat ik mijn adem inhield. Ik kijk naar Chase en hij kijkt me opgelucht aan. Dan verschijnt er een glimlach op zijn gezicht en geeft hij mij een stevige knuffel. 'Ik wil de poortwachter bedanken. Het moet hem wel op zijn gevallen in dit dorpje, iedereen kent elkaar. En ik denk dat wij vanavond ook met Marilyn moeten praten. ' Zeg ik gemeend. 'Ik ga hem zoeken.' 'Wacht ik ga mee.' Zegt Chase terwijl hij achter me aan holt. Ik draai me om naar hem en zie verderop de poortwachter naar mij kijken. Ik glimlach en loop met Chase achter mij aan naar hem toe. 'Bedankt.' Zeg ik erg dankbaar. 'Valt het op dat ik een prinses ben?' Fluister ik na bevestigd te hebben dat er niemand in de buurt staat. 'Nee, maar ik ken iedereen in deze stad. Ik weet waar ze heen gaan en waar ze vandaan komen. Jullie waren vreemden. Er komt nooit iemand van ver naar dit dorpje. Maar u moet oppassen excellentie. Niet iedereen in deze wereld heeft een goed hart.' 'Noem me alstublief Kim.' Zeg ik, nu al hekel hebbende aan die bijnaam. 'Mijn excuses. Maar u moet echt een nog betere vermomming hebben, uwe ex.. eh.. Kim.' 'Hmm, wij slapen bij Marilyn. Kan zij ons aan een vermomming helpen? En kunnen wij dit geheim aan haar toevertrouwen?' Vraagt chase. 'Ach Marilyn, ja dat is een goede vrouw. Zij zal jullie zeker kunnen helpen. Jullie geheim is bij haar veilig.' 'Oke, bedankt. Wij gaan dan maar eens met haar praten. Tot ziens.' Zeg ik. We zwaaien nog even en dan lopen Chase en ik weg op zoek naar Marilyn.

Als we haar huis binnengaan is ze er nog niet en duurt het nog wel tot de avond voordat ze thuis is. Ze kookt een heerlijk maal en tijdens het eten begin ik over vanmiddag. 'Wat erg wat er vanmiddag is gebeurt.' Chase en Marilyn knikken instemmend. 'Marilyn? Kunnen wij je om een gunst vragen?' 'Tuurlijk' zegt ze met haar altijd vriendelijke gezicht. 'Nou, ze waren vanmiddag op zoek naar de prinses..' begin ik twijfelend. Dan haal ik het kettinkje onder mijn shirt uit en laat het haar zien. Ze lijkt het niet te kennen. 'Die prinses ben ik.' Zeg ik ter verduidelijking. Ze kijkt me verbluft aan maar keert dan weer terug naar de gewoonlijke glimlach. Ik zie dat ze het accepteerd en ik ga verder. 'Ik heb een vermomming nodig Marilyn. Ik val te veel op. Kun jij mij helpen?' Ze bekijkt me even van top tot teen en knikt dan. 'Ik heb nog wat kleren van mij die me te klein zijn geworden. Die zullen jou wel passen. Ook heb ik iets voor je haar. Ook heb ik voor Chase een set kleren van mijn overleden man en wat voor zijn haar. Maar mag ik vragen wat je hier als prinses doet?' Chase en ik vertellen het hele verhaal tot en met de aankomst in het dorpje.
We ruimen na ons verhaal af en Marilyn gaat op zoek naar de spullen voor onze metamorfose.

Ze komt beneden met twee sets kleren. Voor Chase een simpele bruine broek en een witte blouse. Voor mij heeft ze een witte blouse, een witte onderrok en een bordeaurode rok die tot halverwege mijn scheenbenen komt. Tenslotte lopen alle vrouwen hier met een lange rok. Ze loopt naar de keuken en komt terug met een mand. In die mand zit een kam, een flesje met een of ander goedje er in, een kleine en een grote kom en een doek. De kleine kom vult ze met water. De grote zet ze op tafel. 'Nou Kim, jij eerst?' Vraagt ze lief. Ik ben haar dankbaar voor het gebruiken van die naam. 'Ja,' zeg ik zonder te weten wat ze gaat doen. Ik ga op de stoel zitten en snap ineens wat ze gaat doen. Ze gaat mijn haren verfen. Ik moet het wel toestaan, ookal hou ik zo veel van mijn kastanjebruine haar. Heel zorgvuldig brengt ze het ijskoude goedje in mijn haar aan. Na het even te hebben laten intrekken spoelt ze het er uit. Mijn haar laat ik loshangen zodat het snel droog is.
Chase laat zijn haren ook doen. Zijn haar is natuurlijk veel sneller droog dan dat van mij, hij heeft tenslotte ook kort haar. Als ik hem zie kan ik niet stoppen met staren, dat is niet de Chase die ik ken. Zijn bijna zwarte haren hebben een caramel-achtige kleur gekregen. 'Bevalt het uitzicht?' Vraagt hij lachend. 'Je.. je haar! Nu lijk je op Zack Efron! Nouja ietsjes jonger dan.' Weet ik uit te brengen. Dan bedenk ik me ineens dat mijn haar ook anders is. 'Mijn haar..' breng ik uit en ga vluchtig op zoek naar een spiegel. Marilyn komt er met een aanlopen. Ik gris hem uit haar handen en kijk verbluft naar mijn nu blonde haar. 'Dat spul werkt echt goed zeg.' Mompel ik. 'Het is een middel wat je haar een bepaald aantal tinten lichter maakt.' Legt Marilyn uit. 'Dit wordt wennen.' Geeft Chase toe als hij ook zijn kapsel heeft bewonderd in de spiegel. 'Morgenochtend help ik jullie met je kleding en in jouw geval, Kim, ook met je haar. Ga nu maar slapen, het is al laat.

Langzaam open ik mijn ogen, het begint licht te worden maar het is nog erg vroeg. Ik besluit maar een stukje te gaan lopen. Als ik terug ben komt Chase net aanzetten. We maken een ontbijtje en gaan dan naar Marilyn toe. Ze helpt ons met onze kleren, ze legt uit hoe ik mijn rok goed netjes draag en leert mij hoe ik mijn haar opsteek. Na flink oefenen lukt het. Als ik eenmaal klaar ben constateer ik dat ik nu al een hekel aan rokken heb. Ik heb tenslotte altijd in een broek gelopen en eventueel in een jurkje bij een feest maar die kwamen niet lager dan mijn knieën. Achja, ik wen er wel aan.

Die dag loop ik over het dorpsplein om nog wat eten voor onderweg aan te schaffen. We gaan namelijk zo snel mogelijk weer verder reizen. Ik maak een praatje met de poortwachter die mij complimenteerd om mijn uiterlijk omdat hij me niet had herkend. Aan het eind van de middag keer ik terug om Marilyn te verrassen door een keer te koken. Ik kreeg ineens het goede idee om pannenkoeken te maken, dat kennen ze hier tenslotte niet. Ik maak beslag en maak de pannenkoeken in een koekenpan, wat me trouwens erg verbaasd dat ze die hier hebben. Als ik klaar ben komt Marilyn net thuis. 'Wat ruikt het lekker.' Vlak na haar komt Chase binnen en merkt hetzelfde op. 'Dit is eten dat wij op onze wereld kennen.' Vertel ik en zet de stapel pannenkoeken op tafel. Chase kijkt onbegrijpelijk naar de ronde schijf die hij op zijn bord gelegd krijgt. Ik heb vanmiddag suiker gehaald en doe die op mijn pannenkoek. Ik geef het aan de anderen en die doen het er ook op. Ik rol het op, snij er een stukje van af en stop het in mijn mond. Chase kijkt mij ongelovig aan. 'Ik vergiftig je niet hoor, probeer het maar.' Grinnik ik. Hij doet hetzelfde als ik deed. Dan worden zijn ogen groot en eet hij in no-time zijn pannenkoek op, zo lekker vind hij het. Marilyn geniet. Dat kun je van haar gezicht aflezen. Marilyn ruimt op en complimenteerd mij nog een keer om mijn bakkunsten. 's Avonds zitten we nog even bij de haart met een kop thee te praten maar daarna gaan Chase en ik al snel slapen. Nog één dag hier en daarna gaan we weer op reis.

De volgende dag gaat heel snel, we helpen Marilyn en bedanken haar alvast. Ook nemen we nog even afscheid van de poortwachter omdat die morgen niet werkt. 's Avonds gaan we op tijd slapen om morgen fris weg te kunnen gaan en een flink stuk te kunnen lopen.

-------------------------------------------
Nou, dat was het weer :)
:o een nieuwe look voor de altijd fashionable uitziende Kim. En de knappe, stoere Chase. (Voor degene die niet weet wie Zack Efron is, plaatje staat in de media). Kleding van Chase is ongeveer zoals in de foto.
I know, i know ik heb veels te lang niet geüpdatet. Ik kan wel allemaal excuses gaan vertellen maar daar heb ik geen zin in. :). xx moi