The LOEY

Part 67

Unicode

မဖြစ်နိုင်။

မည်သို့နည်းနှင့်မှ မဖြစ်နိုင်။

ချန်းယောလ်သည် မည်သည့်အကွာအဝေးတွင်မဆို အမြဲလိုလိုဘခ်ဟျွန်း၏အသက်ရှုသံကို သတိထားလေ့ရှိသည်။ သူသတိထားနေသည့်အောက်ကနေ ထိုသို့ရုတ်ချည်းနိုင်စွာ ဖြစ်ပျက်သွားစရာ အကြောင်းမရှိ။ အီဂျူးပါးစပ်က ထိုစကားကိုပြောလာသည့်အချိန်တွင် ချန်းယောလ်အရင်ဦးဆုံး လုပ်မိသည်ကား ထိုအသက်ရှုသံလေးကိုစစ်ဆေးခြင်းပင်။ သို့တိုင် လေထုထဲတွင် သီးသန့်ဆန်လှသော သူ၏ကိုယ်ပိုင်အသက်ရှူသံဟာ သိသိသာသာပျောက်ဆုံးနေလျက်။ ရလဒ်ကို သတိထားမိသည့်အချိန်တွင် သူ၏ခြေလှမ်းတို့သည် ယိုင်နဲ့သွားမတတ်ပင်။ ဘယ်အချိန်ကတည်းကမှန်း မသိလိုက်နိုင်စွာ ဘခ်ဟျွန်း၏အသက်ရှုသံသည် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့၏။

သေးငယ်လှသော မျှော်လင့်ချက်အား လက်ကိုင်စွဲထားရင်း ကြောင်အနေသော ခြေလှမ်းတို့ကို သွက်လက်စေကာ အီဂျူးကိုတွန်းတွန်းတိုက်တိုက်ဖြင့် အခန်းအတွင်းဝင်လာမိသည်။

ကုတင်ပေါ်ရှိ ပုံရိပ်လေးဟာ ငြိမ်သက်နေလျက်။ ခါတိုင်းကဲ့သို့ အသက်ရှူသံခပ်ဖျော့ဖျော့ကိုလည်း မကြားရသလို ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ လှုပ်ရှားမှုနိတ္ထိ။

ချန်းယောလ်အနားတိုးကပ်သွားရင်း တစောင်းအိပ်ပျော်နေသော ဘခ်ဟျွန်းပုခုံးမှနေ သူ့ဘက်အားဆွဲကာ လက်မောင်းထဲ ပွေ့လိုက်သည်အထိ ရုန်းကန်ခြင်းအလျဥ်းမရှိ။ ပေါ့ပါးစွာပါလာသော ခန္ဓာကိုယ်လေးအား အသက်ပင်ရဲရဲမရှူဝံ့ဘဲ နှာခေါင်းနားလက်တင်ကြည့်သော်ငြား အမှန်တကယ်ကိုပင် အသက်ရှူငွေ့နွေးနွေးကို မခံစားရချေ။

"ဘခ်ဟျွန်း"

ချန်းယောလ်အသံဟာ သတိပြည့်နေသော လူတစ်ဦးနှယ် ခပ်တိုးတိုးသာထွက်လာသည်။ ဘခ်ဟျွန်းသည်ပြန်မဖြေပေ။ အခန်းတွင်းလိုက်ဝင်လာသော ဆယ်ဟွန်းတို့ကို သူမလှည့်ကြည့်အား။ အားနေသောလက်တစ်ဖက်ဖြင့် နဖူးပြင်ပေါ် တစ်စနှစ်စကျနေသော ဆံပင်လေးများအားသပ်တင်ပေးရင်း ထပ်ခေါ်မိသည်။