LOVE AND MISERY

CHAPTER 42: CHESKA

1 week after that incident ay mas naappreciate ko ang buhay, andaming nangyari sa buhay ko this past few years.. may mga nawala pero may pumalit naman.. ngayon pa ba ako susuko? Ngayon pa na napatunayan kong kaya ko pala, kaya ko palang maging matatag, kaya ko pala ang bawat hamon ng buhay.

Looking back, im just a girl trying so hard to be loved by everyone. Nanlilimos ako ng pagmamahal sa mga taong hindi naman ako kayang mahalin.. sa mga taong kahit katiting na pagmamahal ay hindi maibigay sakin. May mga nagawa akong hindi ko dapat ginawa at pinagsisisihan ko hanggang ngayon, masyado akomg nabulag ng sakit at inggit na bumalot sa buo kong pagkatao.. sa sobrang pagpapakatanga ko para lang mahalin at mapansin ng taong sobra kong minahal nakalimutan ko na may mga tao palang pwedeng magmahal sakin kahit hindi ko hilingin, may mga tao palang hininhintay lang na matauhan ako.. at higit sa lahat nakalimutan ko na hindi ko pala kelangang hanapin dahil ako mismo, ako mismo ang pwedeng magmahal sa sarili ko, narealize ko paano ka nga ba naman mamahalin ng taong pinapangarap mo kung ikaw mismo hindi mo kayang mahalin ang sarili mo? Love starts within yourself.. and you dont beg for love.. it will just come around.

'Cheska...' napalingon ako sa likuran ko and I saw Amy standing behind me. 'Lets go?' malungkot itong ngumiti and I just gave her a reassuring smile.. but before I left I stared at his picture..

'Hindi ko pinagsisihang minahal ko.siya..' fresh tears gathered around my eyes.. 'dahil minsan, naramdaman ko rin ang pagmamahal nya sakin.. pagmamahal na agad din niyang binawi...' my tears fell and I felt Amy's hand in my shoulder.

'You'll get through this...' tumango lang ako at pinahid ang mga luha ko.. I expelled a deep breath as we head out my unit... wearing our black dresses.

SAPPHIRE'S POV

'Dad? Im sorry If pinag-alala ko kayo.' nasa loob kami ng airport dahil paalis na siya ng bansa.. nung araw na magising ako.sa hospital ay ang mukha agad ng daddy ko ang namulatan ko.. I.cried hard when I saw him.. pakiramdam ko kasi mag-isa ako, mag-isa nalang ako but my father was there.. he was there to make sure that I am fine.. buong buhay ko natakot akong mag-isa dahil naranasan kung maiwan.. maiwan ng isang ama,kaya nung makilala ko si Sebastian, nabuhayan ako ng loob na may tao ding magmamahal sakin at hinding hindi ako iiwan.. my childhood hits me hard and it took a long time before Seb healed my wound but then fate became playful, it was Seb who broke my trust again and left a deeper wound in me... again I was in pain.. felt alone again..then my father came along again, he may have not totally cured the pain that I felt but somehow, he made me live again... siguro dahil pinaramdam niya sakin ang pagmamahal na pinagkait niya sakin ng mahabang panahon. I realized, Ill never be alone, because I have a father.. na kahit iwan ako ng lahat ng tao alam kong may matatakbohan ako.

'I love you Sapphire.. I may have been a bad father to you pero walang araw na pinagsisihan ko ang pag-abandona ko sayo.. now that I have this chance to make up with you.. wala na akong palalampasing pagkakataon..' I hugged him tight. 'So im expecting you next month.. susunod kayo diba? napag-usapan na namin na mananatili na kami sa U.S dahil inasikaso na ni daddy ang pagma-migrate namin.. and when I said namin..napahawak ako sa tiyan ko, I smiled....

'we will dad..' My baby survived.. and after all, para sa baby ko kakayanin ko.

'pasensya na kung di na ako makakasama sa libing.. at sa palagay ko.. mas okay kung hindi-'

'Dad' I held his hand 'Its okay.. I need to be there..' I hold back my tears ng maalala ko ang nangyari.. 'saka sasamahan nila ako'. lumingon si daddy sa likuran at kumaway sila Lyka sa kanya.

'Sige.. kung yan ang gusto mo, mag-ingat ka Sapph,.' hinalikan niya ang buhok ko.. 'mag-ingat kayo'

'ikaw din dad.. Ill see you soon..send my regards to everyone.'

'I will...' I gave him a smile.

Kanina pa ako nasa loob ng van.. hindi ko alam, hindi ko alam kung kaya ko.. kung kakayanin ko.. kung kaya ko ba silang harapin.. kung handa na ba ako? Huminga ako ng malalim at pumikit.. kanina pa kami nasa loob ng van at tahimik lang na naghihintay sila Lyka at Liro sakin.

'Are you sure about this Sapph?' lyka asked 'baka makasama sayo.. im sure... he'll understand.'

'No.. okay lang Lyka.. tara na.' huminga ako ng malalim ng binuksan na ni Liro ang pinto.. Hindi na masyadong maraming tao.. tinibayan ko lang ang loob ko, then I saw Seb's father.. he turned t my direction.. tumango lang ako ng ngumiti siya sakin.. we never reall had the chance to bond, hindi niya nga siguro alam na buntis ako at habang papalapit ako sa puntod.. I saw Cheska with Amy and Derrick.. she looked at me and I gave her a sincere smile..and she smiled back.

Habang palapit ako sa puntod, I feel my own hand caress my belly.. gusto kong umiyak dahil bumabalik sakin ang mga nangyari ng araw na yun.. gusto kog magmura dahil palagay ko naging masyadong unfair ang buhay sakin ng mga panahong yun but then I realized.. Andito ako.. buhay.. andito ang anak ko.. buhay and my baby survived everything... we survived... huminto ako sa may puntod...

'Seb...' tears freely flow from my eyes....