မနက်ခင်းနေခြည်နုနုအောက်မှာ ရှောင်းစံအိမ်တော်ကြီးက တိတ်ဆိတ်နေသည်။ရှောင်းမော့ရန်နဲ့အတူ ရှောင်းကျန့်ကလဲ မနက်စာစားပြီးထဲက အပြင်ကိုထွက်သွားကြသလို ပါပါးယွင်ကလဲ ခုနက ကားတစီးနဲ့ ဘယ်သွားမှန်းမသိ။အကိုရန်လေးကလဲ အိပ်ယာမနိုးသေးတာမို့ ရိပေါ်တယောက်ထဲ ယောင်ချာချာ။
"အကိုလေး....ဗိုက်ဆာလို့လား.....ဘာစားချင်လဲ ကျနော်ဘာလုပ်ပေးရမလဲ....."
မီးဖိုခန်းထဲမှာ စားဖိုမှူးဝတ်စုံကြီးတဖားဖားနဲ့ ချက်ပြုတ်နေသော အကိုဟိုက်ဆန်းက ရိပေါ်ကိုမြင်သည်နှင့် ဘာစားမလဲတန်းမေးသည်။
အိမ်မှာဘယ်သူမှမရှိတုန်း ဒီအိမ်အကြောင်းမေးဖို့စိတ်ကူးနဲ့ရောက်လာခဲ့ပေမဲ့ ဦးလေးကြီးပြောထားတာကို ရုတ်တရက်သတိရသွားသည်။ဘယ်သူ့ကိုမှ အလွယ်မယုံဖို့နဲ့ စကားကုန်မပြောဖို့ အတန်တန်သတိပေးထားတာမို့ ရိပေါ်မမေးဖြစ်တော့ဘဲ စိတ်ကူးတမျိုးပြောင်းသွားရကာ ခေါင်းလေးအသာယမ်းပြရင်း
"မဟုတ်ပါဘူး....ဝမ်ဝမ်ခြံထဲခနဆင်းမလို့....ဦးလေးကြီးပြန်လာလို့ မတွေ့ရင် မေးနေမှာမို့ အကိုဟိုက်ဆန်းကို လာပြောပြတာ...."
"အာ....ဟုတ်ကဲ့ပါ....အဲ့ဒါဆို သရေစာတခုခုလုပ်ပြီး လာပို့ပေးမယ်လေ...."
"ရတယ် ရတယ်.....ဝမ်ဝမ်ဗိုက်မဆာသေးဘူး.....ကိုယ့်ဘာသာ အေးဆေးချက်စရာရှိတာချက်ပါ...."
အပြုံးလေးနဲ့ အကိုဟိုက်ဆန်းကိုပြောပြီး ရိပေါ်အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့သည်။ဒီအိမ်မှာရှိသည့် လူတွေအားလုံးက သူ့နည်းသူ့ဟန်ဖြင့် ခင်မင်နှစ်လိုဖွယ်ရှိကြသည်။
ဒယ်ဒီရှောင်းတယောက်သာ မျက်နှာထားခပ်တင်းတင်းနဲ့မို့ ရိပေါ်စကားသိပ်မပြောရဲပေမဲ့ ပါပါးယွင်ကတော့ ရိပေါ်ကို သားအရင်းတယောက်လိုချစ်ကြသည်။ရိပေါ်ကလဲ အားလုံးနဲ့အဆင်ပြေလိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင်နေသည်။ဟိူလူကြီးနဲ့သာ မျက်နှာကြောမတည့်၍ ခနခနစကားများရ၏။
ကြီးမားကျယ်ဝန်းတဲ့ခြံကြီးရဲ့အလည်တည့်တည့်မှာ တည်ဆောက်ထားသော စံအိမ်ကြီးရဲ့ဘေးကနေ ကွေ့ဝိုက်ပြီး ရိပေါ်တို့ထိုင်နေကြ အဖြူရောင်ဘန်ဂလိုလေးကိုကျော်လွန်ကာ ခြံအနောက်ဘက်ထဲသို့ မရဲတရဲလျှောက်ခဲ့မိသည်။
