"ယွင်အာလေး ညစာစားရအောင်လေ...."
"စားပြီးပြီ...."
ကြမ်းပြင်မှာထိုင်ကာ ဂိမ်းဆော့နေသော သားနဲ့သားမက်လေးတို့ရဲ့ ဂိမ်းပွဲကိုသာ အာရုံရနေသော ရှဲ့ယွင်က မော့ရန်ကိုအရေးမစိုက်ဟန်နဲ့ ပြန်ဖြေသည်။
"သားနှစ်ယောက်ရော စားပြီပြီလား...."
"အကုန်ပြီးပြီ...."
မော့ရန်တခွန်းမေးမှ ရှဲ့ယွင်က တခွန်းပြန်ဖြေသလို ဆူညံအောင်အော်ဟစ်နေသော ကျိရန်နဲ့ရိပေါ်က လုံးဝမှလှည့်မကြည့်ပါ။ကြောင်နနနဲ့ ရပ်နေရသော ရှောင်းကျန့်တို့သားအဖကတော့ လူပိုကြီးတွေလို။
ငယ်ထိပ်က ဆံဝါနုနုလေးတွေကို ဘဲရုပ်ကလစ်လေးနဲ့ စုစည်းထားပြီး ညီညီနဲ့ အပြိုင်ဂိမ်းဆော့ကောင်းနေသော သည်းညှာလေးရဲ့မျက်နှာဖူးဖူးလေးကို ရှောင်းကျန့်ငေးရင်း သက်ပြင်းရှိုက်မိသည်။
ရိပေါ်ကိုရိုက်သည့်ကိစ္စနဲ့ပတ်သတ်ပြီး ရှဲ့ယွင်က ရှောင်းကျန့်ကိုအကြီးအကျယ်စိတ်ဆိုးနေသလို မဆီမဆိုင် မော့ရန်ပါ ကြားချောင်အဆစ်ပါလိုက်သေးသည်။မျက်နှာမကောင်းလှသော ဖခင်ကို အသာလက်တို့ပြီး ညစာစားဖို့ ရှောင်းကျန့်ခေါ်ခဲ့ရ၏။
သူတို့ထမင်းစားပြီး ပြန်ထွက်လာခဲ့တော့ စည်းလုံးညီညွတ်ရေးအဖွဲ့သားများက တယောက်မှရှိမနေတော့ပေ။သားဖနှစ်ယောက် တယောက်မျက်နှာတယောက်ကြည့်မိကြရင်း
"ချော့မယ်ဆိုလဲ မြန်မြန်သွားချော့တော့ သားရယ်....မင်းပါပါးက ငါ့ကိုမဆီမဆိုင်စိတ်ဆိုးနေပြီ....မြန်မြန်ချော့ချေတော့....."
"ဟုတ် ဒယ်ဒီ....."
ဖခင်ဖြစ်သူကို ပြန်ဖြေပြီးသည်နှင့် ရှောင်းကျန့်က သွက်လက်စွာဖြင့် အပေါ်ထပ်ကိုအပြေးတက်လာခဲ့သည်။စိတ်တော်ဆိုးနေသော ရွှေမင်းသားလေးအား ချစ်ခြင်းလင်္ကာများနဲ့ရွှေနားတော်သွင်းရန် စကားလုံးများကို ကြိုတင်စဉ်းစားနေမိသည်။
"ဟင်....baby...."
အခန်းထဲရောက်တော့ အိပ်နေမည်ထင် ပေမဲ့ ရိပေါ်ကရှိမနေတာကြောင့် သူ့မှာ တကြော်ကြော်ခေါ်ရင်း ရေချိုးခန်းထဲဖွင့်ကြည့်ရသည်။ဘယ်များရောက်နေပါလိမ့်ဟုသောအတွေးဖြင့် လသာဆောင်ဘက်ထွက်ကြည့်တော့လဲ မတွေ့။
