*သုခရိပ်ငြိမ်စံအိမ်*
နန်းတော်ကြီးတမျှကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော စံအိမ်တော်ကြီးကိုကြည့်ရင်း ရိပေါ်မှာ အလိုလိုကြောက်စိတ်ဝင်လာရသည်။ကျယ်ဝန်းလှတဲ့ ခြံကြီးရဲ့အလယ်မှာတည်ဆောက်ထားသည့် ရှောင်းကျန့်တို့စံအိမ်ကြီးက တကယ့်ကို ခေတ်မှီလှပစွာ။ခြံထဲမှာစိုက်ထားသည့် ပန်းပင်တွေက သူ့နေရာနဲ့သူအစီအရီမို့ မြင်ရသူအပေါင်းကို စိတ်ကြည်နူးချမ်းမြေ့နိုင်စေပေမဲ့ ရိပေါ်အတွက် တော့ ခြောက်ခြားစရာ။
ကျွန်းသားကနုတ်များနဲ့ပုံဖော်ထားသည့် နီညိုရောင်အဆင်းရှိသော တံခါးချပ်တွေက စေ့ပိတ်ထားသည်။အိမ်ကြီးတခုလူံးကို ခြုံငုံကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့အားငယ်ခြင်းများက အခိုင်အမာနေရာယူထားသည်။
ကားပေါ်ကဆင်းလာထဲက သူတို့အိမ်ကိုကြည့်ရင်း မျက်နှာလှလှလေးမှာပျက်ယွင်းနေသည်မို့ အရိပ်တကြည့်ကြည့်ဖြစ်ရသော ရှောင်းကျန့်က
"ကိုယ်ရှိတယ်....မင်းကိူ ဘယ်သူမှထိခိုက်အောင် မလုပ်စေရဘူး....အဲ့ဒါကြောင့် ဘာမှကြောက်စရာမလိုဘူး အားငယ်ဖို့လဲ မလိုဘူး....ဟုတ်ပြီလား...."
အေးစက်နေသောလက်ကလေးတဖက်ကို အသာယာဆုပ်ထွေးထားရင်း ခပ်တိုးတိုးဆိုမိတော့ မော့ကြည့်လာသည့် မျက်ဝန်းဖန်ညိုတို့က အားငယ်ရိပ်သမ်းနေရှာသည်။
ထိုလူ့ကိုမကြေနပ်ပေမဲ့ ကိုယ်အားငယ်သည့်အခါတိုင်း ဖေးမတက်သည်ကိုတော့ ရိပေါ်သတိထားမိသည်။ရှောင်းကျန့်တို့ချမ်းသာမှန်း သူတို့ပြောဆိုနေတာကြားခဲ့ရသဖြင့် သိခဲ့ပေမဲ့ ဒီလောက်ထိချမ်းသာမယ်လို့ ရိပေါ်ထင်မထားခဲ့ပါ။စံအိမ်ရဲ့အရှိန်အဝါက ကြောက်ခမ်းလိလိ။
စေ့ပိတ်ထားသော တံခါးတွေကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ရိပေါ်လက်ကလေးကို မလွတ်တန်းဆုပ်ကိုင်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ရိပေါ်ကတော့ အိမ်ကြီးရဲ့အတွင်းပိုင်းပြင်ဆင်မှုတွေကိုကြည့်ရင်း အံ့ဩမင်သက်နေမိသည်။
ကိုယ်လဲအခြေမဲ့အနေမဲ့က ပေါက်ဖွားလာတာမဟုတ်....တဆိတ်ဒီလူတွေကပဲ ခန့်ညားထည်ဝါမှုကို ဦးစားပေးလွန်းနေသလား။နို့နှစ်ရောင်အခံကိုမှ ရွှေရောင်ပန်းကနုတ်များနဲ့အလှဆင်ထားသော အိစက်စက်ဆိုဖာကြီးများနဲ့အပြိုင် နေ့လားညလားမသဲကွဲအောင်ထိ လင်းထိန်နေသော ဖန်မီးဆိုင်းကြီးများက တွဲရရွဲကြနေသလို ခြေမျက်စိမြှုပ်တက် ခင်းထားသည့် မွေးပွကော်ဇောကြီးများကပါ နင်းရက်စရာမရှိ။
