ရှောင်းကျန့်ကို စိတ်ဆိုးပြီး တနေကုန်လဲ အခန်းအောင်းကာ ညစာတောင် ပါပါးကယူလာပေး၍ အခန်းထဲမှာပဲ စားလိုက်သည်။နဲနဲလေးမှ အပြောမခံသည့် အထိမခံ ဟိုကိုရွှေပန်းကန်ကြီးကလဲ တနေကုန် ရိပေါ်အနားရောက်မလာသလို ညအတော်နက်မှ အိပ်ယာဝင်သည်။
ဘာမှမပြောလိုက်ရဘဲနဲ့ ဒီလောက်မခေါ်နိုင်မပြောနိုင်ဖြစ်နေသော အနှီလူကို အတော်လေးစိတ်ဆိုးမိကာ တွေးရင်း တွေးရင်းနဲ့ မနေနိုင်ဘဲ ရန်လုပ်ဖို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဆရာသမားက အိပ်ပျော်နေချေပြီ။
အိပ်နေတာတောင် ခန့်ညားကာ အပစ်ပြောစရာမလိုအောင် ချောမောလွန်းသည့်လူကြီးကို ရိပေါ် နှုတ်ခမ်းလေးဖွဖွကိုက်ထားကာ ခိုးငေးနေမိသည်။အတန်ကြာအောင် ကြည့်နေပြီးမှ လှဲနေရာကနေ ဖွဖွလေးထကာ ရှောင်းကျန့်နှုတ်ခမ်းအောက်က မှဲ့နက်လေးကို နမ်းလိုက်ပြီးမှ ရှက်သွားသဖြင့် မျက်နှာလေးက ခပ်ရဲရဲ။
တနေကုန်လဲ အိပ်ထားသဖြင့် ဘယ်မှဆက်အိပ်မရတော့ဘဲ မျက်လုံးအကြောင်သားနဲ့ တယောင်ထဲ လူးလူးလှိမ့်လှိမ့်။မျက်လုံးကို ဇွတ်မှိတ်ကာ အိပ်ပျော်ဖို့ ကြိုးစားနေဆဲ ညသန်းခေါင်အချိန်ကြီး ice-creamစားချင်စိတ်က ဘယ်လိုမှ ထိန်းမရ။
မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တိူင်း အာရုံထဲပေါ်လာသည်က ချိချိုအေးအေးice-creamတွေသာဖြစ်နေသည်။စားချင်စိတ်ကို ဘယ်လိုမှ ချိုးနှိမ်မရတော့သည့်အဆုံး
"ဦးလေးကြီး....ထပါဦး....ဦးလေးကြီးလို့...."
တနေကုန်အလုပ်ကိစ္စတွေနဲ့ပင်ပန်းတာက်ိုသိ၍ အားနာပေမဲ့လဲ အိပ်နေသည့် လူကြီးကို ရိပေါ်နှိုးလိုက်မိသည်။အအိပ်ဆတ်သူမို့ ရိပေါ်ရဲ့ခပ်ဖွဖွထိတွေ့မှာ ချက်ချင်းနိုးလာပြီး ခေါင်းရင်းက မီးခလုတ်ကိုဖွင့်လိုက်ကာ
"Baby...ဘာလို့လဲ....ဘာဖြစ်လို့လဲ....နေမကောင်းဘူးလား...."
အိပ်ယာထပ်မှာ ပုံ့ပုံ့လေးထိုင်နေသော ချစ်သည်းလေးကြောင့် ရှောင်းကျန့်စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးမြန်းမိသလို နဖူးလေးထပ် လက်ကအလိုလိုစမ်းသပ်ပြီးသားဖြစ်နေရသည်။
