ဖြူလွလွစောင်ပုံထဲနစ်မြုပ်နေသော ပိိုးလုံးဖြူလေးက အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ဘေးကို စမ်းကြည့်တော့ အေးစက်စက်အိပ်ယာခင်းသာဖြစ်နေသည်မို့ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လာသည်။ ဘေးမှာရှောင်းကျန့်ကရှိမနေ ဘယ်အချိန်ထဲ ထသွားသည်မသိ။
ဒါကဘာသဘောလဲ....။ခါတိုင်းဆိုမနက်တိုင်း ရိပေါ်ကိုနှိုးနေကြသူက အခုမှ ဘာလို့တိတ်တိတ်လေးထသွားရသနည်း။အလိုမကျစိတ်နဲ့အတူ မျက်ခုံးလေးက တွန့်ချိုးသွားရသည်။
Morning kissက ဘယ်မှာလဲ....မလိုချင်ပါဘူးဆိုတဲ့ အချိန်က သူပဲအကျင့်လုပ်ထားပြီး အခုတော့သူကိုယ်တိုင်ပဲ အကျင့်ပျက်နေသည်။ဦးလေးကြီးကမကောင်းဘူး....။
အိပ်ယာထစ စိတ်ကြည်လင်နေရမည့်အစား ဂွမ်းလုံးလေးမှာ ဆူပုတ်ကောက်ချိတ်လို့သာနေရှာသည်။တနာရီနီးပါးလောက်ဟိူလှိမ့်ဒီလှိမ့်နဲ့ အိပ်ယာမထသေးဘဲ ရိပေါ်အချိန်ဖြုန်းနေပေမဲ့ မျှော်နေသူကရောက်မလာတာမို့ ငုတ်တုတ်လေးထထိုင်ရင်း နှုတ်ခမ်းလေးကတဆူဆူ။
ရေချိုးခန်းဝင်ကာ တကိူယ်ရည်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး အဝတ်စားလဲပြီးသည်အထိ မျှော်တော်ယောင်လုပ်နေသော ရိပေါ်မှာ ရောက်မလာသူရှောင်းကျန့်ကို အကြီးအကျယ်စိတ်ကောက်ချင်လာပါပြီ။
"ငါတို့ကိစ္စတွေကို ကြားဖြတ်သုတ်သွားတာ ဒါနဲ့ဆို နှစ်ခါရှိနေပြီ အားကျန့်...."
လေးတိလေးကန်ခြေလှမ်းများနဲ့ အပေါ်မှ ဆင်းလာကာ ထမင်းစားခန်းနားကိူ ရောက်နေသောရိပေါ်။ဒယ်ဒီစကားပြောနေသံကိုကြားလိုက်ရတာမို့ မဝင်ဖြစ်ဘဲ အပြင်မှာရပ်နေမိသည်။
"ဟင် မနေ့က သားကြီးပြောတော့ လေလံအောင်ခဲ့တယ်ဆို....."
"အဲ့ဒါကဟုတ်တယ် ယွင်အာ....အခုကိုယ်ပြောတာ ကျောက်မျက်လေလံမဟုတ်ဘူး.....လက်နက်ကိစ္စကိုပြောတာ.....အားကျန့် မင်းဘယ်လိုထင်လဲ....."
ဝင်ရောက်မေးမြန်းသော ပါပါးယွင်ရဲ့အသံကိုလဲကြားနေရသလို ရှင်းပြရင်း ရှောင်းကျန့်ကိုပါ တဆက်ထဲထပ်မေးနေသည့် ဒယ်ဒီကြောင့် ရိပေါ်လဲဆက်နားထောင်နေလိုက်သည်။
