Broken Game

21. Truskawkowa czekolada

Damien

Znowu wszystko zjebałem, chciałem aby było dobrze. Miałem nadzieje, że tą pomyłkę z Leah szybko wyjaśnimy sobie z Rachel ale przecież jak coś zacznie się układać to później musi zjebać się dwa razy bardziej.

Czego ona szukała w tych szafkach? Bynajmniej znalazła dokumenty dotyczące mojego imienia i nazwiska, Damien Salvatore. Nienawidzę tego nazwiska.

24.01.2005r.

Do domu weszło pięciu mężczyzn w kominiarkach z pistoletami, mama prosiła abym schował się w swoim pokoju i pod żadnym pozorem z niego nie wychodził dopóki po mnie nie przyjdzie. Nie posłuchałem się, wszedłem do pokoju zostawiając uchylone drzwi i przyglądałem się sytuacji. Zaczęli rozmawiać z moją mamą, pytali się o tatę i o jakieś dokumenty. Mama mówiła, że nic nie wie. Jeden z mężczyzn przyłożył jej pistolet do skroni krzycząc, że nie wierzy jej i że ją zabije. Mama zauważyła mnie, przyłożyła palce do ust tak jak zawsze gdy prosiła abym był cichutko i nie przeszkadzał. Kolejny z mężczyzn zaczął krzyczeć, gdy mama rozpłakała się pociągnął za spust. Strzelił w mojego ukochanego pieska Bułkę. Nie wytrzymałem, wybiegłem z pokoju w stronę zwierzaka. Na to wszystko do domu wrócił ze szkoły Damon, mój brat bliźniak. Mężczyzna wycelował w niego mówiąc, że jeżeli mama nic nie powie to go zastrzeli. Bałem się, tak bardzo się bałem. Cały czas płakałem, Damon stał jak wryty patrząc na mnie oczami, które mówiły że mam się nie bać, będzie dobrze. Przez całe dzieciństwo to on mnie wspierał i uczył życia, ja byłem tym małym bezbronnym chłopcem. Mężczyzna stojący obok naszej mamusi powiedział coś do niej w niezrozumiałym dla mnie języku, zapewne w angielskim. Mama nadal płakała, ale w pewnym momencie klęknęła po czym on rozpiął spodnie i powiedział do niej, że jeżeli zrobi mu dobrze to kara będzie delikatniejsza. Nie chcąc na to patrzeć zakryłem oczy, w pewnym momencie kazał mamie ponownie wstać po czym szepnął jej coś na ucho. Chwilę później mama znów klęczała przed nim poprosił aby otworzyła usta po czym włożył jej pistolet. Odliczał do czegoś na palcach, gdy skończyły się palce pociągnął za spust. Mama upadła na ziemię cała we krwi. Przybiegłem do niej, nie wiedziałem co się dzieje. Damon przyszedł do mnie, przytulił mnie i powiedział abym pożegnał się z mamusią i wrócił do swojego pokoju.

Moja mama odeszła w moje urodziny.

Co się dzieje stary? - spytał Xavier siadając obok mnie

Muszę zniknąć, Rachel już i tak zna całą prawdę – powiedziałem

Damien.. ona tęskni za tobą, mimo że zraniłeś ją tymi kłamstwami ona tęskni – powiedział Xavier

Wysadziłem dla niej jebane lotnisko, ale zaczynam widzieć, że to nie ma najmniejszego sensu – rzuciłem wychodząc na taras

Poddasz się? Nie zawalczysz? - spytał ponownie

A jest o co walczyć? - odparłem. Po czym wyciągnąłem papierosa z kieszeni.

Gdybyś wiedział jak ona walczyła gdy ty wyjechałeś do Włoch pilnować biznesu – powiedział. - Damien ona nie spała, nie jadła ciągle płakała.

Xavier gdy ona dowie się całej prawdy to mnie rozerwie na strzępy – powiedziałem. - Jestem pewien, że już wie że zarządzam mafią ojca, że jestem pierdolonym mordercą.

Wyjechała z domu rodzinnego, gdy zorientuje się gdzie jest podam ci jej adres i spotkasz się z nią, jak na was patrze to mam ochotę was rozjebać – powiedział wchodząc do domu.

Tęskniłem za nią cholernie, jej oczy, jej uśmiech. Prześladują mnie w snach. Ostatnio śniło mi się, że nam wyszło i byliśmy razem, ale później pojawił się Nicholas. On mnie zabił.