အခန်းထဲရောက်တော့ ကိုကို့အတွက် အကျီတွေထုတ်ပေးလိုက်တယ်။ကိုကို့အဝတ်တွေက hotel မှာထင်တယ်။ခရီးပန်းလာတာကိုခုထိ အဝတ်တောင်မလဲရသေးတော့ ကိုကိုကအရမ်းနွမ်းနေသလိုပဲမို့ အဝတ်လဲရအောင် ထုတ်ပေးနေတာ။ကျန့်ကျန့်က အကျီဆို ခုတလောအပွတွေပဲဝတ်ဖြစ်တော့ ကိုကိုနဲ့ဆို ကွက်တိလောက်တော့ဖြစ်မှာပါ။ဘောင်းဘီကတော့ ချည်ဘောင်းဘီလေးပဲထုတ်ပေးလိုက်တယ်။တခြားဟာတွေဆို ကိုကိုနဲ့တော်မှာ မဟုတ်ဘူး။
"ကိုကို ရေချိုးပြီး အဝတ်လဲလိုက်ပါလား"
"ဘာလဲ ကိုကို့ကိုယ်က နံနေလို့လား?"
အဲ့လိုပြောလိုက်တော့ လက်လေးတခါခါနဲ့..
"မဟုတ်ပါဘူး ကိုကိုပင်ပန်းနေမယ်ထင်လို့ပါ ကိုကို့ချွေးနံ့ကိုလဲ ကျန့်ငယ်က ကြိုက်ပါတယ်"
"အားး ကလေးရာ လာပါဦး ကိုကို့အနားကို"
ခေါ်လိုက်တော့လဲ ဗီဒိုနားရပ်နေရာက ထိုင်နေတဲ့ ကုတင်နားဆီတိုးလာတယ်။ခုနတည်းက စာအုပ်နဲ့စာရေးပြောနေပြီး အနားလုံဝကပ်မလာတဲ့သူလေးရဲ့ လက်လေးကနေဆွဲပြီး ပေါင်ပေါ်ထိုင်ခိုင်းလိုက်တော့ မျက်လုံးပြူးလေးနဲ့ကြည့်ပြီး ရင်ဘတ်ကိုတွန်းကန်ထားတယ်။
"ကိုကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး ကလေးရဲ့ အရမ်းလွမ်းနေလို့ ကလေးကိုယ်သင်းနံ့လေးကို ရူချင်လို့ပါကွာ"
ပြောလဲပြော သူ့လည်ပင်းကြားထဲ ခေါင်းတိုးပြီး နမ်းလိုက်မိတယ်။
"မွှေးလိုက်တာ ကလေးရာ ဘာရေမွှေးသုံးထားတာလဲ ဟင်"
ခေါင်းလေးခါပြတယ်။
"နေပါဦး ခုနက ကလေးကို ကိုကိုက ဘာလုပ်မယ်ထင်လို့လဲ?"
မေးလိုက်တော့ ဘာမှမပြောပဲ ခေါင်းလေးငုံ့နေတာမို့..မေးလေးကဆွဲမော့လိုက်ပြီး..
"ကလေး ဖြေလေကွာ ကိုကိုမေးနေတာကို"
"ဟို ကိုကိုနဲ့မတွေ့ရတာကြာတော့ ကိုကိုတခုခုလုပ်မယ်ထင်လို့ပါ ဒီအခန်းက ဟို.."
"အင်း ဘာဖြစ်လဲ ဆက်ရေးလေ ကလေးရာ"
သူ ဘာပြောချင်တယ်ဆိုတာ ချက်ချင်းသဘောပေါက်မိသွားတယ်။ဒါပေမယ့် သူ့လေးကို စချင်တာနဲ့ တမင်ညစ်ပြီးမေးလိုက်မိတာ။
YOU ARE READING
As Blind as A Mole (Complete)
Fanfictionကျွန်တော် ခင်ဗျားကိုမှ စုံလုံးကန်းမိသွားတာပဲ။ 4.8.2024
