Heatကာလမွာ ပထမဆုံးအႀကိမ္ အတူေနပါတနာရွိျခင္းဟာ အိုမီဂါေလး၏ ပင္ကိုယ္ေပ်ာ့ေသာ စိတ္ခံစားခ်က္တို႔ကို ပိုလို႔တိုးသြားေစသည္ထင္သည္။
သူဟာ တစ္ခ်ိန္လုံး အယ္ဖာရဲ႕ ဖယ္႐ိုမုန္းနံ႔ကိုသာ တဖြဖြပူဆာေနၿပီး အယ္ဖာ၏ ေထြးေပြ႕မႈတို႔ကိုလည္း ကေလးေတြမုန္႔ေတာင္းသလို တေၾကာ္ေၾကာ္
ေတာင့္တေတာ့၏။
အယ္ဖာသည္လည္း အေတြ႕အႀကဳံအသစ္ပင္ဆိုေသာ္ျငား အိုမီဂါ၏လိုအင္ဆႏၵမွန္သမွ်ကို ျဖည့္ဆည္းေပးရင္း ျပည့္စုံေစခဲ့သည္။
ဤသို႔ျဖင့္ ၇ရက္တာheatကာလကို ေက်ာ္လြန္ၿပီးေျမာက္သြားတဲ့ နံနက္ခင္းမွာေတာ့ အိုမီဂါေလးဟာ ပထမဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ အလုံးစုံေသာ အသိစိတ္တို႔ကပ္ရင္း သူဖက္တြယ္အိပ္စက္ေနမိသည့္ ရင္အုပ္က်ယ္ႀကီးေတြကေန အလန္႔တၾကားခြာမိရင္း
"အား....မာမားေရ"
"က်စ္...ဘာျဖစ္တာလဲဗ်ာ၊အလန္႔တၾကားနဲ႔"
"ဟင္ မင္းနဲ႔ငါက ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အတူရွိေနတာလဲ"
အႏွီအိုမီဂါ၏ အေမးသည္ ယုတၱိတန္လြန္းသည္မို႔ ဂုဏ္ရဲရင့္တစ္ေယာက္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္သာ နဖူးေပၚလက္တင္ၿပီး မ်က္လုံးတို႔ျပန္မွိတ္ထားမိသည္။
သူလို အဆင့္ျမင့္အယ္ဖာတစ္ေယာက္က ကိုယ့္ကိုဘယ္သူမွန္းေတာင္မသဲကြဲတဲ့ အိုမီဂါအတြက္ ၇ရက္လုံးအခ်ိန္ျဖဳန္းေပးေနခဲ့တာတဲ့ေလ။
မာနထိခိုက္ရလြန္းလို႔ ေျပာစရာပင္မရွိေတာ့။
"ရဲရင့္လွ်ံ ကိုယ္ေမးေနတာ ေျဖဦးေလ"
"ဘာကိုေျဖရမွာလဲ၊ ဘာမွေျဖစရာမရွိဘူး၊
ခင္ဗ်ား ကိုယ့္အရည္အခ်င္းနဲ႔ကိုယ္ ေဆးေက်ာင္းတက္လာတာဆိုရင္ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္ကိုယ္ ျပန္အသုံးခ်ၿပီးစဥ္းစား"
မ်က္ႏွာေတြနီၿပီး ေဒါသေတြထြက္ေနသည့္ သတၱဝါေလးေၾကာင့္ ေႏြတစ္ေယာက္ မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ဝင့္ရင္း အနားေပးထားသည့္ေခါင္းကို ျပန္အလုပ္ေပးလိုက္ရ၏။
ေဆးေက်ာင္းမွာ Roll3ဆိုတဲ့ေနရာက ေပါ့ေပါ့တန္တန္ရခဲ့တာမဟုတ္တာမို႔ စဥ္းစားခ်ိန္လည္း သိပ္မေပးလိုက္ရ။ဒါ့အျပင္ "ရဲရင့္ ကိုယ့္ကိုေပးပါ"ဆိုၿပီး တစ္ခ်ိန္လုံးပူဆာေနခဲ့တာေတြပါ အပိုေဆာင္းစဥ္းစားမိေတာ့ မ်က္စိစုံမွိတ္လို႔သာ ေစာင္ပုံထဲေခါင္းတိုးရင္း ျပန္အိပ္ခ်လိုက္မိသည္။
