ႏွင္းေတြခပ္ပါးပါးက်ေနတဲ့ ဒီဇင္ဘာညေနတစ္ခုမွာေတာ့ ေႏြတို႔ရဲ႕စံအိမ္ႀကီးက ျမက္ခင္းျပင္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လူစုံတက္စုံရွိေနၾကသည္။
ရဲရင့္ရဲ႕အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ေႏြ႕ရဲ႕အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လူစုကာ barbecueလုပ္စားေနၾကျခင္းပင္။
အိမ္ေရွ႕ျမက္ခင္းျပင္မွာ တဲဆင္ထားၿပီး အေအးဒဏ္ခံႏိုင္ဖို႔ သစ္သားတုံးေတြကိုလည္း မီးဖိုထားေသး၏။
ကိုယ္ႀကိဳက္တာကိုယ္ကင္စားရင္း ေသာက္ၾကစားၾကလုပ္ေနၾကတာျဖစ္ၿပီး ေႏြကေတာ့ စားခ်င္တာေလးလက္ညႇ္ိုးထိုးလိုက္၊ နည္းနည္းျမည္းၿပီးရင္ ရဲရင့္ကိုပဲ ျပန္ေကြၽးလိုက္နဲ႔ အဆင္ေျပေျပရွိေန၏။
တကယ္ေတာ့ ေႏြအ႐ုဏ္ဦးက အစားသမားထက္ အေသာက္သမားျဖစ္ၿပီး ဘီယာဘူးေတြကို တစ္ဘူးၿပီးတစ္ဘူးေဖာက္ေနတာျဖစ္၏။
သို႔ေသာ္ သူ႔ၾကည့္ရတာ နည္းနည္းေလးမွ မူးေနသည့္ပုံမေပၚပါ။
"ဘီယာေတြ ဘယ္ႏွစ္ဗူးေတာင္ရွိေနၿပီလဲ၊ ထပ္မေသာက္ေတာ့နဲ႔"
"ဟြန္း....ဒီေလာက္နဲ႔ ဘာျဖစ္မွာက်လို႔၊ ကိုယ္က ဘယ္ေလာက္ေသာက္ေသာက္ မမူးတတ္တဲ့သူထဲကပါေနာ္"
"ေျပာတာပဲ၊ ၿပီးမွ မူးလို႔ဆိုရင္ ဒီညတဲထဲတင္ပစ္ထားလိုက္မယ္"
"မမူးပါဘူးဆို ရဲရဲေလးကေတာ့"
"ကိုေႏြအ႐ုဏ္ဦး!"
သူမႀကိဳက္တဲ့နာမည္ကိုေခၚေတာ့ ကိုယ့္နာမည္ကို အံႀကိတ္သံႀကီးနဲ႔ျပန္ေခၚၿပီး မ်က္ႏွာကလည္း စူပုပ္သြားေသး၏။
ေႏြကေတာ့ ဒါကိုပဲ သေဘာတက်နဲ႔ တခစ္ခစ္ရယ္ရင္း သူကင္ေပးထားတဲ့ အာလူးတစ္ခ်ိဳ႕ကိုယူစားလိုက္၏။
သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း တစ္ေက်ာင္းတည္းက စီနီယာဂ်ဴနီယာေတြမို႔ သူတို႔အေတြ႕အႀကဳံေတြကို အခ်င္းခ်င္းေျပာေနရင္း ေလမတိုးႏိုင္ေအာင္ရွိေနပါသည္။
ထိုအထဲမွာေတာ့ ေႏြ႕အေနနဲ႔ တစ္ခုခုကိုႀကိဳတင္အနံ႔ခံေနမိၿပီး ၿပဳံးမိသြားတာကေတာ့ Jadeတစ္ေယာက္ ရဲရင့္၏အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္း အိုမီဂါအမ်ိဳးသားေလးကို လိုတာထက္ပိုဂ႐ုစိုက္ၿပီး အာသြက္လွ်ာသြက္ျဖစ္ေနတာပင္။ သူ႔အေတြ႕အႀကဳံအရ ဒါမ်ိဳးက တစ္ေယာက္ေယာက္ကို သေဘာက်မွ Jadeလုပ္တတ္သည္မွန္း သိထားသည္ေလ။
