ဂုဏ္ရဲရင့္လွ်ံ၏ rutကာလသည္ ရက္သတၱပါတ္တစ္ပတ္တာမွ် ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီး ထိုတစ္ပတ္လုံး အယ္ဖာႏွင့္အိုမီဂါႏွစ္ဦးလုံးသည္ သူတို႔ရဲ႕အခန္းထဲ၌သာ အခ်ိန္ကုန္ဆုံးျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။
Rutကာလၿပီးဆုံးသြားသည့္ေနာက္တြင္ပင္ အိုမီဂါေလးမွာ ေက်ာင္းသို႔သြားႏိုင္သည့္ ခြန္အားတို႔ လက္က်န္နည္းနည္းေလးေတာင္ ရွိမေနေပ။
ဒီေန႔မွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဖုန္းဆက္၍စေနာက္ျခင္းကို ခံလိုက္ရသည္မို႔ သူ႔ကိုဒီလိုျဖစ္ေစခဲ့သည့္ အယ္ဖာကိုေတာင္ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးျဖင့္ စိတ္ေတြေကာက္ေနေတာ့၏။
"ကိုကို ဒီမွာ ႏို႔ဆန္ျပဳတ္ယူလာခဲ့ၿပီ၊ ထၿပီး ေသာက္လိုက္ဦးေနာ္"
"......"
ေစာင္ေခါင္းၿမီၿခဳံထားရာကေန တုပ္တုပ္မလႈပ္လာသူေၾကာင့္ ဂုဏ္ရဲရင့္လွ်ံတစ္ေယာက္ မ်က္ခုံးတို႔ပင့္မိရင္းပဲ သက္ျပင္းပါမသိမသာခိုးခ်မိရသည္။
ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းတို႔ ကင္းမဲ့ေနသည့္ rutကာလမွာ သူ႔အိုမီဂါေလးဟာ သူ႔ဒဏ္ကို ေတာ္ေနာ္ခံလိုက္ရတာမို႔ စိတ္ေကာက္မယ္ဆိုလည္း ေကာက္ခ်င္စရာပါပဲ။
ဒါေပမဲ့ ေနာက္လည္း ဒီလိုပဲႀကဳံရဦးမွာပဲဆိုတာကိုေတာ့ ဒီအစ္ကိုေသးေသးေလးသိေအာင္ သူရွင္းျပရပါဦးမည္။အခုခ်ိန္မွာ ရွင္းျပရင္ေတာ့ အိမ္ေပၚကေတာင္ ဆင္းသြားႏိုင္သည္မို႔ တိတ္ေနရ၏။
"ေဘဘီေလး ထေနာ္၊ခုနကေျပာေတာ့ ဗိုက္ဆာလို႔ဆို၊
အဆာလြန္သြားလိမ့္မယ္ေလ"
ေစာင္ကိုလွပ္ၿပီး ငုတ္တုပ္ထထိုင္လာသူက မ်က္ေစာင္းထိုးဖို႔ေတာ့ မေမ့တာမို႔ သူ မရယ္ဘဲမေနႏိုင္။ဒီမနက္ကတည္းက သူမ်က္ေစာင္းထိုးခံေနရတာ အႀကိမ္၁၀၀ေတာင္ မကေတာ့ဘူးထင္သည္။
"ကိုယ့္ကိုရယ္ေနတာလား၊ ဂုဏ္ရဲရင့္လွ်ံေနာ္ ဆြဲကုပ္ပစ္မွာ"
"ခ်စ္စရာေလးမလို႔ပါဗ်ာ....စိတ္ကလည္းႀကီးလိုက္တာ ေၾကာင္ေပါက္ေလးက"
"ဘာေၾကာင္ေပါက္ေလးလဲ အႀကီးကိုအႀကီးမွန္းမသိ"
"ကိုယ့္အိုမီဂါကို ခ်စ္လို႔ေခၚတာပဲဗ်ာ၊ အႀကီးအငယ္စဥ္းစားမေနႏိုင္ပါဘူး
ကဲ လာပါ....ဆန္ျပဳတ္မေအးခင္ ကြၽန္ေတာ္ခြံ႕ေကြၽးမယ္၊ ေသာက္လိုက္ေနာ္
စမုသီလည္းယူလာတယ္"
