"ပါပါးေရ....ဒယ္ဒီ"
'ဒုန္း ဒုန္း ဒုန္း'
"သခင္ငယ္ေလး လက္ေတြနာပါ့မယ္၊ ကြၽန္ေတာ္ တံခါးေခါက္ေပးပါ့မယ္"
"ဟင့္အင္း...သားဘာသာ ထုခ်င္တာ"
'ဒုန္း ဒုန္း'
အခန္းတံခါးကို တဒုန္းဒုန္းထုသံေတြနဲ႔အတူ သားရဲ႕အသံေသးေသးေလးကို ၾကားေနရတာေၾကာင့္ ဂုဏ္ရဲရင့္လွ်ံတစ္ေယာက္ အိပ္ရာကထဖို႔ျပင္ရသည္။
ရင္ေတြပူတယ္ဆိုၿပီး ခဏခဏဂ်စ္တဲ့ အမူးသမားေၾကာင့္ တစ္ညလုံး ေကာင္းေကာင္းမအိပ္ရေသး။
အိုမီဂါကေတာ့ သူ႔လက္ေမာင္းေပၚေခါင္းအုံးၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္အိပ္ေနဆဲပင္။
ထို႔ေၾကာင့္ အိပ္ေနသူကို အသာေ႐ႊ႕ဖယ္ၿပီး တံခါးဆီသြားရ၏။
'ကြၽီ'
"ဒယ္ဒီ့ ပါပါးေရာ"
အေမးသံနဲ႔အတူ လူကိုတိုးတိုက္ကာ အိပ္ယာဆီေျပးသြားသည့္သားေၾကာင့္ ကေလးထိန္းကို ျပန္လႊတ္လိုက္ၿပီး သူလည္း အိပ္ယာဆီေျခဦးျပန္လွည့္လိုက္သည္။
ေမြးဖခင္နဲ႔ ခြဲမအိပ္ဖူးတဲ့သားက အိပ္ယာႏိုးတာနဲ႔ သတိရသြားပုံေပၚပါ၏။
အခုလည္း အိပ္ယာေပၚအေျပးတက္ကာ သူ႔ပါပါးရင္ခြင္ထဲ ဇြတ္တိုးကာ အက်ႌကိုဆြဲလွန္ေနျပန္သည္။
ဒီေကာင္ေလးကေတာ့ အသက္ပဲ ၃ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္။ဒီရင္ဘတ္ေတြကို ရန္ရွာေနတာက မၿပီးေတာ့။
"သား ညက ေသခ်ာအိပ္ေပ်ာ္ခဲ့လား"
ကိုယ္ကစကားစလိုက္ေပမဲ့ ထိုအေကာင္ေပါက္ေလးက ပါးစပ္ကိုအနားမေပး၊လက္မကိုသာ ေထာင္ျပလာသည္မွာ အေတာ္ကို တြန္႔တိုခ်င္စရာေကာင္းလြန္းလွသည္။
ဟိုတစ္ေယာက္ကလည္း အိပ္ေပ်ာ္ေနေပမဲ့ သူ႔သားရွိေနသည္ကို ခံစားမိပုံရစြာပဲ လက္တစ္ဖက္က ေက်ာကိုပုတ္ေပးေန၏။
"ေဘဘီ ကေလးလည္းမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ႏို႔စို႔ေနတုန္းလားကြာ၊
ညကေတာင္ ဒီတိုင္း အိပ္သြားေသးတာကို၊ အခုလည္း ဒီတိုင္းပဲေနေလ"
"အြန္း....ဟြန္႔အြန္း"
"က်စ္...အဲ့လိုႀကီးငုံထားၿပီး မေျဖနဲ႔ေလ၊ေဘဘီက သြားေတြနဲ႔ ပါပါးနာသြားမွာေပါ့"
သူေျပာေသာ္လည္း သားကေပေစာင္းေစာင္းနဲ႔ ၾကည့္လာတာကလြဲရင္ ရပ္သြားျခင္းမရွိ။
ကိုယ္ကသာ နာေနမွာစိုးရိမ္ၿပီး ေျပာေနရတာ၊ကာယကံရွင္ကေတာ့ အိပ္ေနတာ တုပ္တုပ္ပင္မလႈပ္။
ထိုသားအဖကို ခါးေထာက္လို႔ ရပ္ၾကည့္ေနခ်ိန္မွာပဲ အိုမီဂါက မ်က္ခြံေတြတလႈပ္လႈပ္နဲ႔ အိပ္မႈန္စုန္ဝါးႏိုးလို႔လာသည္။
