"သားက ပင္လယ္ႀကီးဆီေရာက္ရင္ ဘာလုပ္မွာလဲ"
"ေရထဲမွာပဲေနမွာ၊ ေရထဲကအေကာင္ေလးေတြ ၾကည့္မွာ
ၿပီးေတာ့ ဒယ္ဒီနဲ႔ပါပါးနဲ႔တူတူ ေရထဲမွာ ဆိုင္ကယ္ႀကီးလည္း စီးဦးမွာ"
"သား လုပ္ခ်င္တာေတြေရာ ေသခ်ာမွတ္ထားၿပီလား"
"Yes yes မွတ္ထားတယ္
ပါပါးသင္ေပးတဲ့အတိုင္း စာအုပ္နဲ႔မွတ္တယ္၊ဒီမွာ ဒီမွာ"
စာမေရးတတ္ေသးေပမဲ့ အ႐ုပ္ပုံstickerေလးေတြနဲ႔ လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ မွတ္ထားတတ္ေအာင္ ေႏြကသင္ေပးထားတာျဖစ္ၿပီး သားကလည္း အခုခရီးစဥ္မွာ သူလုပ္ခ်င္တာမွန္သမွ်ကို ကိုယ္တိုင္ဆြဲထားတဲ့ ပုံေတြေရာ၊စတစ္ကာေတြေရာနဲ႔ ေသခ်ာမွတ္ထားတာျဖစ္၏။
ေလယာဥ္ရဲ႕ First classမွာ မိသားစု၃ေယာက္ အတူရွိေနတာျဖစ္ၿပီး ေႏြကေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာပင္။
သူတို႔မိသားစုကို ေစာင့္ေရွာက္မယ့္ ကိုယ္ရံေတာ္ေတြနဲ႔ သားရဲ႕အထိန္းေတာ္ေတြကေတာ့ အခန္းရဲ႕အျပင္ဘက္မွာ အဆင္သင့္ရွိေနၾကပါသည္။
"ဒယ္ဒီ ပါပါးက ဘာလို႔အိပ္ေနတာလဲ"
"အင္း ပါပါးက ညကပင္ပန္းထားလို႔"
"ဟင္ ဘာလို႔ပင္ပန္းတာလဲ"
"အင္း ဒီလိုပဲေပါ့၊ ဒယ္ဒီနဲ႔အတူတူ ပင္ပန္းတဲ့ကစားနည္းေလးေတြ နည္းနည္းကစားလိုက္လို႔"
"ဒယ္ဒီ ပါပါးကို နာေအာင္ကိုက္ျပန္ၿပီလား"
မ်က္ခုံးေလးေတြတြန္႔ေကြးၿပီး ေမးလာသည့္သားေၾကာင့္ ရဲရင့္တစ္ေယာက္ ရယ္လိုက္မိရင္း
"အဟြန္း....သားက အဲဒါကိုဘယ္လိုသိတာလဲ"
"သိတာေပါ့၊ ပါပါးဆီမွာ နာနာအကြက္ေတြ မ်ားႀကီးျဖစ္ေနၿပီဆို ပါပါးက ဒီတိုင္းပဲ အၾကာႀကီး အိပ္ေနတာပဲ။
အဲဒါ ဒယ္ဒီကိုက္ထားတာမွန္း သားသိတယ္
ဒယ္ဒီက ဘာလို႔ ပါပါးကိုနာေအာင္ကိုက္ရတာလဲ"
"အာ မနာပါဘူး သားရယ္၊အဲဒါက ဖြဖြေလး အာဘြားေပးထားတာပါ
ပါပါးက အရည္ျပားႏုႏုေလးမို႔ အရာေတြထင္ကုန္တာကြာ"
အလ်င္အျမန္ေျဖရွင္းခ်က္ေပးေတာ့ 'ဟုတ္လို႔လား'ဆိုတဲ့အထာနဲ႔ ေပေစာင္းေစာင္းၾကည့္လာတာေၾကာင့္ ရဲရင့္တစ္ေယာက္ အူယားစြာျဖင့္ပဲ သားကိုဖက္ကာ ဖ်စ္ညႇစ္ပစ္ရင္း
