"ကိုကို ကြၽန္ေတာ္မရွိလည္း အစားပုံမွန္စားေနာ္၊
ဟိုမွာ အစည္းအေဝးၿပီးတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္းျပန္လာမွာေနာ္ သိလား"
"အင္းပါ၊ ကိုယ့္ကိုစိတ္ခ်ပါ
မင္းသာ လုပ္စရာရွိတာေတြကို ေသခ်ာလုပ္ၿပီး၊ ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့"
ကုမၸဏီရဲ႕ ရွယ္ယာရွင္အစည္းအေဝးနဲ႔ပေရာဂ်က္အသစ္ေတြအတြက္ မျဖစ္မေနျပန္ရမည့္သူကို စိတ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္သြားေစခ်င္လို႔သာ စိတ္ခ်ဖို႔ေျပာေနေပမဲ့ တကယ္က ရဲရင့္မရွိဘဲ ေနရမည့္အခ်ိန္ေတြက သူ႔အတြက္ အထီးက်န္သလိုခံစားရမည္မွန္း ႀကိဳသိႏွင့္ေနသည္။
"ရဲရင့္ တကယ္ဆို ကိုယ္လည္း လိုက္လို႔ရေနတာပဲဟာကို၊ စာေမးပြဲကလည္း ၿပီးၿပီပဲဟာ"
စိတ္ခ်ဖို႔ေျပာေနတာပင္ မိနစ္ပိုင္းမၾကာေသး လိုက္ခ်င္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာင္းေျပာလာသည့္သူေၾကာင့္ ရဲရင့္တစ္ေယာက္ အဝတ္ေတြထည့္ေနရင္း ရယ္လိုက္မိ၏။
၆လရွိေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဗိုက္ပုံ႔ပုံေလးနဲ႔ အိပ္ယာေပၚမွာထိုင္ေနရင္း ကိုယ့္ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးၾကည့္ေနပုံက အလိုလိုက္ကာေခၚသြားခ်င္စရာအတိ။
ဒါေပမဲ့လည္း နာရီေပါင္းမ်ားစြာပ်ံသန္းရမည့္ခရီးစဥ္မို႔ ပင္ပန္းမည့္ဒဏ္၊ အခန္႔မသင့္ရင္ ေလယာဥ္မူးတာေတြပါ ျဖစ္လာႏိုင္ေသးသည္မို႔ ေခၚသြားဖို႔ကမျဖစ္ႏိုင္။
သူရဲ အလုပ္ျမန္ျမန္လုပ္ၿပီး ျမန္ျမန္ျပန္လာဖို႔ရွိသည္။
"ကိုကို ပင္ပန္းမွာစိုးလို႔ မေခၚတာေလဗ်ာ၊ လိမၼာတယ္ေနာ္ ဒီမွာပဲေနခဲ့
ေမာင္ ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့ပါမယ္"
"ဟြန္း....မင္း ႀကိတ္ေပ်ာ္ေနတယ္မလား၊ ဂ်ီက်မယ့္သူနဲ႔ခဏေဝးၿပီ၊နားေအးၿပီဆိုၿပီး
တကယ္ဆို ကိုယ္ဂ်ီက်တာမဟုတ္ဘူးေနာ္၊ဗိုက္ထဲက ကေလးကဂ်ီက်တာ"
"အဟြန္း ကိုကိုဂ်ီက်က်၊ကေလးကပဲ ဂ်ီက်က် ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ျဖည့္ဆည္းေပးရလို႔ ေပ်ာ္တာအျပင္ တျခားဘာစိတ္ရႈပ္မႈမွ မရွိဘူး ကိုကိုရဲ႕၊
ေဝးေနလို႔ ဂ်ီက်လို႔မရဘူးလို႔ေရာ ဘယ္သူေျပာလဲ
ကိုကို ျဖစ္ခ်စ္တာလုပ္ခ်င္တာရွိရင္ အခ်ိန္မေ႐ြး ကြၽန္ေတာ့္ကိုေျပာ
ကြၽန္ေတာ္က ဟိုကေန အားလုံးျဖည့္ဆည္းေပးမယ္ ဟုတ္ပလား"
