အကြောမှာသွင်းထားတဲ့ ဆေးထိုးအပ်တန်းလန်းနဲ့ ငြိမ်သက်စွာအိပ်နေသူကိုကြည့်ရင်း အိုမီဂါလေးသည် တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေသလို ကျန်လူကြီးများမှာလည်း သက်ပြင်းတချချ။
"ပါပါး....ငိုပါနဲ့တော့၊ ဒယ်ဒီက ပင်ပန်းပြီး အိပ်ပျော်သွားတာပါ
ပြီးရင် ပြန်နိုးလာမှာနော် ငိုနဲ့နော်"
မွေးဖခင်ငိုနေတာကို မကြည့်ရက်သည့် ကလေးပေါက်စက သူ့ရဲ့လက်ဖောင်းဖောင်းလေးတွေနဲ့ မျက်ရည်တွေသုတ်ပေးရင်း ပြန်နှစ်သိမ့်နေသေး၏။
အိုမီဂါလေးကတော့ သူ့ထက်ပိုပြီးရင့်ကျက်နေသည့် သားကိုကြည့်ရင်း မျက်ရည်တွေပိုကျလို့နေတော့သည်။
"တို့မြေးလေးက တော်လိုက်တာရှင်၊ ပါပါးကိုတောင် ပြန်ချော့တတ်နေပြီ နော်၊
ကဲ လာလာ တို့တွေအပြင်ကပဲ ထွက်စောင့်ကြတာပေါ့၊ နွေကလေးပဲ ကျန်နေခဲ့ပါစေ"
"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊အန်တီခင်ပြောတာမှန်တယ်၊
ကောင်းကောင်း တီတီနဲ့တူတူ ခြံထဲဆင်းဆော့ကြရအောင်နော် လာလာ တီတီ့အချစ်ကလေး"
ထိုသို့ဖြင့်ပင် လူကြီးတွေက အလိုက်တသိထွက်သွားကြသလို အိုမီဂါလေးကတော့ ဆေးအရှိန်ဖြင့်အိပ်နေသည့် အယ်ဖာကြီးရဲ့လက်ဖဝါးတို့ကို ဆုပ်ကိုင်လို့သာ ကျန်နေခဲ့တော့၏။
လွန်ခဲ့သည့် နာရီပိုင်းကပင် မမြင်ချင်မတွေ့ချင်၊ကွဲမည်ကွာမည်လုပ်နေသူသည် ခုချိန်မှာတော့ ဆုပ်ထားသည့် လက်ဖဝါးတို့ပင် မလွှတ်ရက်။
စိတ်ဆိုးစိတ်နာဖြစ်နေခဲ့သည့် စိတ်တို့သည်လည်း စိုးရိမ်စိတ်တို့က အစားထိုးနေရာယူသွားခံလိုက်ရလေပြီ။
"ဟင်း....ကျွတ် ကျွတ်....နွေ၊ကိုကို"
"ဟင် ရဲရင့် သတိရလာပြီလား၊ ဘယ်လိုနေသေးလဲ၊
ခေါင်းရောမူးသေးလား၊ အာ ရေဆာနေမှာပေါ့
နေဦး ကိုယ် ရေတိုက်မယ်နော်"
တစ်ယောက်တည်းအမေးအဖြေလုပ်ရင်း ပျာယာခပ်နေသော ဆရာဝန်လေးသည် ဖန်ခွက်ထဲရေဖြည့်ရင်း နိုးလာသူကို ရေတိုက်ဖို့ပြင်တော့သည်။
အိပ်ယာပေါ်မှာ လှဲနေသူကမူ အခြေအနေတွေကို ပြန်စဉ်းစားနေရင်း ကွာရှင်းစာချုပ်ကိုသာ ပြေးမြင်နေသလို ထိုကိစ္စကိုပဲ ဆက်ပြီးရှင်းဖို့သာ အားသာနေတာမို့
