"ပါပါးရေ....ဒယ်ဒီ"
'ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း'
"သခင်ငယ်လေး လက်တွေနာပါ့မယ်၊ ကျွန်တော် တံခါးခေါက်ပေးပါ့မယ်"
"ဟင့်အင်း...သားဘာသာ ထုချင်တာ"
'ဒုန်း ဒုန်း'
အခန်းတံခါးကို တဒုန်းဒုန်းထုသံတွေနဲ့အတူ သားရဲ့အသံသေးသေးလေးကို ကြားနေရတာကြောင့် ဂုဏ်ရဲရင့်လျှံတစ်ယောက် အိပ်ရာကထဖို့ပြင်ရသည်။
ရင်တွေပူတယ်ဆိုပြီး ခဏခဏဂျစ်တဲ့ အမူးသမားကြောင့် တစ်ညလုံး ကောင်းကောင်းမအိပ်ရသေး။
အိုမီဂါကတော့ သူ့လက်မောင်းပေါ်ခေါင်းအုံးပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်နေဆဲပင်။
ထို့ကြောင့် အိပ်နေသူကို အသာရွှေ့ဖယ်ပြီး တံခါးဆီသွားရ၏။
'ကျွီ'
"ဒယ်ဒီ့ ပါပါးရော"
အမေးသံနဲ့အတူ လူကိုတိုးတိုက်ကာ အိပ်ယာဆီပြေးသွားသည့်သားကြောင့် ကလေးထိန်းကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး သူလည်း အိပ်ယာဆီခြေဦးပြန်လှည့်လိုက်သည်။
မွေးဖခင်နဲ့ ခွဲမအိပ်ဖူးတဲ့သားက အိပ်ယာနိုးတာနဲ့ သတိရသွားပုံပေါ်ပါ၏။
အခုလည်း အိပ်ယာပေါ်အပြေးတက်ကာ သူ့ပါပါးရင်ခွင်ထဲ ဇွတ်တိုးကာ အင်္ကျီကိုဆွဲလှန်နေပြန်သည်။
ဒီကောင်လေးကတော့ အသက်ပဲ ၃နှစ်ပြည့်တော့မယ်။ဒီရင်ဘတ်တွေကို ရန်ရှာနေတာက မပြီးတော့။
"သား ညက သေချာအိပ်ပျော်ခဲ့လား"
ကိုယ်ကစကားစလိုက်ပေမဲ့ ထိုအကောင်ပေါက်လေးက ပါးစပ်ကိုအနားမပေး၊လက်မကိုသာ ထောင်ပြလာသည်မှာ အတော်ကို တွန့်တိုချင်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။
ဟိုတစ်ယောက်ကလည်း အိပ်ပျော်နေပေမဲ့ သူ့သားရှိနေသည်ကို ခံစားမိပုံရစွာပဲ လက်တစ်ဖက်က ကျောကိုပုတ်ပေးနေ၏။
"ဘေဘီ ကလေးလည်းမဟုတ်တော့ဘဲ နို့စို့နေတုန်းလားကွာ၊
ညကတောင် ဒီတိုင်း အိပ်သွားသေးတာကို၊ အခုလည်း ဒီတိုင်းပဲနေလေ"
"အွန်း....ဟွန့်အွန်း"
"ကျစ်...အဲ့လိုကြီးငုံထားပြီး မဖြေနဲ့လေ၊ဘေဘီက သွားတွေနဲ့ ပါပါးနာသွားမှာပေါ့"
သူပြောသော်လည်း သားကပေစောင်းစောင်းနဲ့ ကြည့်လာတာကလွဲရင် ရပ်သွားခြင်းမရှိ။
ကိုယ်ကသာ နာနေမှာစိုးရိမ်ပြီး ပြောနေရတာ၊ကာယကံရှင်ကတော့ အိပ်နေတာ တုပ်တုပ်ပင်မလှုပ်။
ထိုသားအဖကို ခါးထောက်လို့ ရပ်ကြည့်နေချိန်မှာပဲ အိုမီဂါက မျက်ခွံတွေတလှုပ်လှုပ်နဲ့ အိပ်မှုန်စုန်ဝါးနိုးလို့လာသည်။
