၁နှစ်ဆိုသောအချိန်သည် ဘာမှမကြာလိုက်သလို လျင်လျင်မြန်မြန်ပဲ ကုန်ဆုံးသွားသည်။
ဒီတစ်နှစ်အတွင်းမှာ ရဲရင့်နှင့်နွေတို့ဟာ ကလေးတစ်ဖက်နဲ့ပဲ ကျောင်းနောက်ဆုံးနှစ်ကို ပြီးဆုံးအောင် တက်လိုက်နိုင်ကြ၏။
ကလေးထိန်းတွေရှိတာမို့ သားလေးရဲ့ဝေယျာဝစ္စတွေကို အောက်ခြေသိမ်း လုပ်စရာမလိုခဲ့ပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ အချိန်တော်တော်များများကိုတော့ သားလေးအနားမှာပဲ အချိန်ပေးရင်းကုန်ဆုံးခဲ့ကြတာလည်း ဖြစ်သည်။
အမှတ်တရအဖြစ်ဆုံးကတော့ ဘွဲ့ယူအခမ်းအနားတွေရဲ့ အမှတ်တရဓါတ်ပုံတွေမှာ သားလေးပါ ပါဝင်လာတာပါပဲ။
မိသားစု၃ယောက်ပါသည့် ဘွဲ့ဓါတ်ပုံဟာ အမြဲတမ်းအမှတ်တရဖြစ်သွားတော့မည်သာ။
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်သည်ဘဝအဦးအစကို ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ ဘော်စတွန်မြို့လေးကို ထားခဲ့ဖို့ အချိန်ရောက်လို့လာပြီ။
ဒီမြို့လေးမှာ နေချင်သလောက်နေမယ်စိတ်ကူးထားခဲ့တဲ့ နွေအရုဏ်ဦးအတွက်တော့ အခုလို စွန့်ခွာရတာ အတော်လေးစိတ်ထိခိုက်စရာဖြစ်ပေမဲ့ ခင်ပွန်းရဲ့ အဓိကအလုပ်တွေရှိရာ ဇာတိနိုင်ငံကို မပြန်လို့မရတာကို သိနေတော့လည်း ပြန်ဖို့ကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ရတော့သည်။
"ကိုကို လွမ်းတဲ့အချိန်တိုင်း ပြန်လာကြမယ်နော်၊
အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ကိုကိုပျော်သွားစေရမယ်လို့ မောင် အာမခံတယ်နော်
မောင့်ကိုယုံတယ်မလား"
အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ချော့နေသည့်ခင်ပွန်းကို ခေါင်းညိတ်ပြရင်းပဲ ဖြစ်သင့်တာကို ရွေးကိုရွေးချယ်ရမည်ဟုပါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တွန်းအားပေးလိုက်မိသည်။
သူ့မှာ အလိုလိုက်ပေးတဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့ ချစ်စရာသားလေးရှိနေပြီပဲ။ဒီ့ထက်အပြင် ဘာတွေကို တွယ်တာနေရဦးမည်လဲလေ။
________
ဘော်စတွန်မှာ ၆လမျှထပ်ကြာပြီးနောက် မိသားစုဟာ မြန်မာပြည်ကို ပြန်ရောက်လို့လာခဲ့ပြီ။
နွေအရုဏ်ဦးအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်ရတာတော့ ပန်းတွေမျိုးစုံပွင့်လန်းနေသည့် ခြံအကျယ်ကြီးနဲ့ ဘော်စတွန်ကစံအိမ်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်းတူတဲ့ စံအိမ်အသစ်ကြီးကြောင့်ပင်။
ဒါတင်မဟုတ်သေး၊ ဘော်စတွန်မှာ နွေ့လက်စွဲတော်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အကူအမျိုးသမီးလေးတွေနဲ့ နွေသံယောဇဉ်ကြီးရသည့် အိမ်တော်ထိန်းကြီးကို ဒီစံအိမ်အသစ်ကြီးမှာ တွေ့လိုက်ရတာမို့ နွေ့မှာ အံ့အားသင့်ရလွန်းလို့ စကားပင်မပြောနိုင်။
