"ရဲရင့္ ကိုယ္ဘယ္လိုေနလဲ......အဆင္ေျပလား"
အျဖဴေရာင္suitေလးနဲ႔ သန္႔ျပန္႔ေနသူကို ၾကည့္ရင္း ေခါင္းညိတ္လို႔သာ အေျဖေပးလိုက္မိ၏။
အၿမဲတေစ ေက်ာ့ရွင္းေနတတ္သူက ဒီေန႔မွာလည္း အလွဆုံး၊အေခ်ာဆုံးျဖစ္ေနဆဲပါပဲ။
စိတ္လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ နီေစြးလာသည့္ ပါးေလးေတြကိုေငးရင္း ရင္ဘတ္ထဲမွာ လႈိက္ခနဲခံစားမိလိုက္ရတာက ေပ်ာ္႐ႊင္ေနရျခင္း၏ သက္ေသပဲျဖစ္လိမ့္မည္။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဒီအိုမီဂါေလးက ကြၽန္ေတာ့္အပိုင္ျဖစ္လာေတာ့မယ္တဲ့ေလ။
လူမ်က္ႏွာေတြ၊အရိပ္ေတြ၊အေရာင္ေတြကို စတင္ခြဲျခားသိႏိုင္တဲ့အ႐ြယ္ကတည္းက ပုခက္ေပၚကေန အၿမဲငုံ႔မိုးၾကည့္ၿပီး ျမဴေနသည့္အစ္ကိုအျဖစ္ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဦးေႏွာက္မွာ စြဲထင္ေနခဲ့သူဆိုလည္းမမွား။
၅ႏွစ္၊၆ႏွစ္အ႐ြယ္ အသိဉာဏ္စတင္ခ်ိန္မွာေတာ့ ဆရာႀကီးလုပ္တတ္ေသာ၊စကားမ်ားတတ္ေသာ၊သူတို႔ကို တစ္ခ်ိန္လုံးစေနာက္ေနတတ္ေသာ ၾကည့္မရသည့္ အစ္ကိုအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသတ္မွတ္သြားခဲ့သည္။
ဆယ္ေက်ာ္သက္အ႐ြယ္မွာ ကြၽန္ေတာ့္နာမည္ကို 'ရဲရဲေလး'လို႔ ဖ်က္ဆီးေခၚေဝၚသည့္ အိုမီဂါကို အမႈန္႔ႀကိတ္ပစ္ခ်င္မိဖူး၏။
အစအေနာက္သန္လြန္းသူက မႀကိဳက္ေလ ပိုေခၚေလနဲ႔မို႔ တင္းနစ္ၿပိဳင္႐ိုက္ရင္း ထိုနာမည္ကိုမေခၚေတာ့ေအာင္ လုပ္ခဲ့ရသည္အထိ။
ေႏြအ႐ုဏ္ဦးဆိုသည့္ျဖစ္တည္မႈက အာ႐ုံေနာက္စရာပဲလို႔ အၿမဲစြဲမွတ္ထားရင္း ကြၽန္ေတာ့္အထင္ေတြက လြဲမွားေနပါလားလို႔ ထိတ္လန္႔ဖြယ္သိခဲ့ရတာကေတာ့ ထိုအိုမီဂါ အထက္တန္းၿပီးလို႔ ဟားဗတ္ကို ေက်ာင္းသြားတက္သည့္ ကာလတြင္ျဖစ္၏။
"ကိုယ့္လြယ္အိတ္သယ္ေပးဦး"
"ကိုယ့္စာအုပ္ ကူကိုင္ေပးဦး"
"ကိုယ့္ကိုမုန္႔ဝယ္ေကြၽးဦး"
"ကိုယ္နဲ႔အတူ တင္းနစ္ေဆာ့ေပးဦး
"ရဲရဲေလး ကိုယ့္ကို ကိုကိုလို႔ေခၚကြာ"
စသျဖင့္ တဂ်ီဂ်ီအသံေတြဟာ အာ႐ုံေနာက္ဖြယ္ေကာင္းတာမို႔ ျမန္ျမန္သြားေလ၊ေဝးေလေကာင္းေလလို႔ ထင္ခဲ့မိေပမဲ့ တကယ့္လက္ေတြ႕ႀကဳံလာခ်ိန္မွာေတာ့ ထင္သလိုျဖစ္မလာခဲ့မွန္း သူသိလိုက္ရ၏။
