"အဆိုပါ စိတ္ေရာဂါေဝဒနာရွင္၏ ပစ္ခတ္မႈေၾကာင့္ လူ၃ဦးေသဆုံးၿပီး ၅ဦးမွာ ေဆး႐ုံသို႔ အေရးေပၚကုသမႈခံယူေနရပါသည္။
ျဖစ္စဥ္အေသးစိတ္ကို ဆက္လက္စုံစမ္းေနၾကၿပီး က်ဴးလြန္သူတရားခံကိုလည္း အခင္းျဖစ္ပြားရာေနရာ၌ အရွင္ဖမ္းဆီးထားႏိုင္ၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း သိရပါသည္"
ေအာ္ပေရးရွင္းအခန္းအျပင္၌ ေဆးထိုးအပ္တန္းလန္းျဖင့္ ထိုင္ေနသူသည္ tvဖန္သားျပင္မွ သတင္းတင္ဆက္သူေျပာသမွ်ကို အသက္မဲ့ေနေသာ မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ ေငးေနရင္း မ်က္ရည္မ်ားလည္း စီးက်ေနလ်က္ရွိ၏။
နာရီပိုင္းသာရွိေသးေသာ္လည္း စိတ္၏ထိုးႏွက္မႈမ်ားေၾကာင့္ အိုမီဂါေလးမွာ ျဖဴေဖ်ာ့ႏြမ္းလ်လ်က္ ထိလိုက္တာနဲ႔ ပဲ့ေႂကြလုမတတ္အေနအထားမို႔ ေဘးမွ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ား၊ကိုယ္ရံေတာ္မ်ားမွာလည္း မထိရက္မကိုင္ရက္ျဖင့္ ႏွစ္သိမ့္စရာမ်ားလည္း ေပ်ာက္ရွေနၾကသည္။
"ေႏြ....ရဲရင့္က ျပန္လာမွာပါ၊ က်ည္ဆန္က စိုးရိမ္ရတဲ့ေနရာေတြကို ထိမသြားဘူးလို႔ ဆရာကေျပာတယ္ေလ
မင္းလည္း နားလည္ေနတာပဲ၊စိတ္ကိုေလွ်ာ့ေနာ္"
"Jade.."
"အင္း"
"သူ ဘာမွမျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးေနာ္"
"ငါ ရာႏႈန္းျပည့္ေျပာရဲတယ္ ေႏြ၊ သူ မင္းဆီကို ျပန္လာမွာ၊
အဲ့ေကာင္ေလးက မင္းကို စိတ္ခ်လက္ခ်ထားသြားမဲ့သူမဟုတ္တာ မင္းအသိပဲေလ
အခုေတာင္ ငါ မင္းနားမွာရွိေနတာကို ခံစားမိၿပီး သတိလည္လာေနၿပီလားမသိဘူး"
Jadeအ႐ႊန္းေဖာက္ေတာ့ မ်က္ရည္ေတြၾကားက အၿပဳံးတစ္စျဖစ္ထြန္းသြား၏။
ဟုတ္ပါသည္၊ရဲရင့္က ဒီပုံစံအတိုင္းနဲ႔ေတာ့ ေႏြ႕ကိုထားခဲ့မည္သူမ်ိဳးမဟုတ္။
ရဲရင့္ျဖစ္ေနလို႔ပဲ သူယုံၾကည္ေပးရမည္။
"ေဟာ ထြက္လာၿပီ ေႏြ"
"ဆရာ"
"ခြဲစိပ္မႈေအာင္ျမင္ပါတယ္ ေႏြ၊ ကံေကာင္းတာက က်ည္ဆန္က ပခုံးစြန္းနဲ႔ ေနာက္ေက်ာဘက္ကိုပဲ ထိသြားၿပီး တျခား စိုးရိမ္ရမဲ့ေနရာေတြကို မထိသြားတာပါပဲ။ ခြဲစိပ္မႈက အားလုံးအဆင္ေျပပါတယ္
သူ သတိရလာဖို႔ပဲ ေစာင့္ၾကတာေပါ့"
