ဂုဏ္ရဲရင့္လွ်ံတစ္ေယာက္ ေလဆိပ္ကိုေရာက္လာသည္ႏွင့္ ေလဆိပ္ရွိ အိုမီဂါမ်ား၏ အၾကည့္အားလုံးတို႔သည္ သူ႔ထံပါးမွာသာ ေဝ့ဝဲေနၾက၏။
စိတ္ရႈပ္ဖို႔ေကာင္းေသာ္ျငား အၿမဲႀကဳံေနက်အရာမ်ားေပမို႔ အားလုံးကို သက္မဲ့အ႐ုပ္ေတြလိုသာ သေဘာထားၿပီး ခုံတစ္ခုမွာသာ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။
နာရီကိုၾကည့္ေတာ့ ညေန၅နာရီကို ၫႊန္ျပလို႔ေနၿပီ။
၅နာရီအေရာက္လာမည္ဆိုေသာ ေဆာင္းေဟမန္ဦးကို အရိပ္ပင္မျမင္ရေသး။
မိဘခ်င္းလည္း သူငယ္ခ်င္းအရင္းႀကီးေတြျဖစ္ၿပီး သူတို႔ခ်င္းလည္း ေမြးကတည္းကအတူႀကီးျပင္းလာၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္မို႔သာ ထိုအမ်ိဳးသမီးအယ္လ္ဖာသူငယ္ခ်င္းမ၏ အခ်ိဳးမေျပမႈမ်ားကို သည္းခံေနရျခင္းျဖစ္သည္။
တကယ္ဆို ဒီလိုအခ်ိန္မတိက်တာေတြ လုပ္လာတိုင္း အမႈန္႔ႀကိတ္ပစ္ခ်င္မိတာ အမွန္ျဖစ္၏။
>>>ringing>>>>
"ေအး ေျပာ"
"အမေလး ေလသံေလးဘာေလးေလွ်ာ့စမ္းပါ"
"အပိုေတြမေျပာနဲ႔၊ နင္ အခုဘယ္မလဲပဲေျပာ"
"ဟဲဟဲ....ငါ့အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္းေလးေရ ငါေလ ဒီမွာ အသိတစ္ေယာက္ကို လိုက္ကူေပးစရာေလးရွိေနလို႔၊ အဲဒါ ငါမနက္ေလယာဥ္နဲ႔မွ လိုက္ခဲ့မယ္ေနာ္"
"ဘာ!!! ေဆာင္းေဟမာန္ဦး..."
"ဟိုး ဟိုး.....ျဖည္းျဖည္းေအာ္ပါ သားရီးရ၊ ငါမလာႏိုင္ေပမယ့္ ငါ့ရဲ႕အစ္ကိုေတာ္အလွေလးက အဲ့ကိုလာေနပါၿပီ
ဒီ တစ္ညေတာ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေလးကပဲ ငါ့ကိုကိုေလးကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးထားပါဦး
ဒါပဲေနာ္ သားရီး"
ေျပာခ်င္တာေျပာၿပီး ဖုန္းခ်သြားသည့္ ေဟမာန္႔ေၾကာင့္ ဂုဏ္ရဲရင့္လွ်ံတစ္ေယာက္ ေဒါသေတြျဖင့္သာ က်န္ေနခဲ့ရ၏။
စာေမးပြဲၿပီး ေခါင္းေဆးခ်င္လို႔ ေတာင္ေပၚက အပန္းေျဖစံအိမ္ကို သြားဖို႔ေျပာလာတာလည္း သူ၊
အစက ႏွစ္ေယာက္တည္းသြားမယ္ဆိုၿပီး သူ႔အစ္ကို ေဆးေက်ာင္းသား ႏိုင္ငံျခားကျပန္ေရာက္လာေတာ့ အပန္းေျဖခ်င္လို႔ တစ္ခါတည္းေခၚခဲ့မည္ဟုဆိုျပန္သည္။
အိုမီဂါေတြနဲ႔ တရင္းတႏွီးမေနသလို၊အထက္တန္းၿပီးကတည္းက ႏိုင္ငံျခားေရာက္သြားသည့္ ေႏြအ႐ုဏ္ဦးဟူသည့္ အိုမီဂါအစ္ကိုႏွင့္လည္း စိမ္းေနသည္မို႔ ေနရခက္ေပမယ့္ သူ ဘာမွမေျပာခဲ့။
ခုက် သူ႔အိုမီဂါအစ္ကိုကို ကိုယ့္ဆီထိုးအပ္လိုက္ၿပီး ဒင္းက ဘယ္အိုမီဂါကို ဖြန္လိုက္ေၾကာင္ကာ က်န္ေနခဲ့လဲမသိ။
