မ်က္လုံးႏွစ္လုံးဖြင့္တာနဲ႔ ပထမဆုံးအသိက ယစ္မူးဖြယ္ညတစ္ညကို ႏွစ္ေယာက္အတူကုန္ဆုံးခဲ့တာပဲဆိုသည့္ အသိျဖစ္၏။
Heatကာလမွာ အသိစိတ္မကပ္ႏိုင္စြာ ႀကဳံခဲ့ရသမွ် အိပ္မက္လိုလို လက္ေတြ႕လိုလိုနဲ႔ မကြဲျပားျခင္းအေျခအေနမ်ိဳးလည္းမဟုတ္။
ပုံမွန္အသိစိတ္ရွိသူ အယ္ဖာနဲ႔အိုမီဂါက သူတို႔ရဲ႕ဖယ္႐ိုမုန္းရနံ႔ေတြကို ထုတ္လႊတ္ေပါင္းစည္းၿပီး တက္ညီလက္ညီျဖတ္သန္းခဲ့ၾကျခင္းမို႔ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုခ်င္းစီတိုင္းက အာ႐ုံထဲမွာ အေသးစိတ္အေႏွးျပကြက္ေတြနဲ႔ ေပါင္းကာ အိုမီဂါ၏မ်က္ႏွာေလးမွာ စေတာ္ဘယ္ရီသီးေလးလို နီေစြးေနေလေတာ့၏။
အခန္းထဲမွာ စြဲက်န္ေနဆဲျဖစ္သည့္ ဖယ္႐ိုမုန္းရနံ႔မ်ားသည္ ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းလြန္းလွသည္။ သူေခါင္းအုံးထားမိသည္မွာ ရဲရင့္၏လက္ေမာင္းျဖစ္ေနသည္ကို သတိျပဳမိသည့္အခါ တစ္ညလုံးမို႔ ေညာင္းေနမွာစိုးတာေၾကာင့္ ေဘးကေခါင္းအုံးေပၚသို႔ ျပန္ေ႐ႊ႕မည္ျပင္လိုက္၏။
သို႔ေသာ္ျပန္ဆြဲဖက္ၿပီးပိုတင္းေနေအာင္ အဖက္ခံလိုက္ရသည္မို႔ အသက္ရွဴပင္ၾကပ္သြားရသည္အထိ
"အဟြတ္..... အဟြတ္...... အာ့ နည္းနည္းေလွ်ာ့ပါဦး၊ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ဇြတ္ဖတ္ေနတာလဲ"
သူက ရန္ေထာင္လိုက္ေပမဲ့ တစ္ဖက္သူက မၾကားလိုက္ပုံျဖင့္ ဂုတ္ပိုးနားဆီသို႔ တိုးေဝွ႔လာသည္။
ထို႔ေနာက္ ညကကိုက္ခဲထားသည့္ ဂလင္းေနရာကို လွ်ာျဖင့္ပြတ္သပ္ေပးရင္း သူ၏ႏြမ္းလ်ေနမႈတို႔ကို ေျပေလ်ာ့ေစခဲ့၏။
လက္ထပ္ၿပီးၾကၿပီျဖစ္ေပမဲ့ သူ႔ဆႏၵကိုလိုက္ေလ်ာေပးထားသည့္ေကာင္ေလးက ညကလို ကိုယ္လက္ႏွီးေႏွာခ်ိန္မ်ိဳးမွာေတာင္ အသိစိတ္လြတ္စြာနဲ႔ အမွတ္အသားေပးဖို႔ကို ႀကိဳးစားတာမ်ိဳး မလုပ္ခဲ့။
ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ သာယာ႐ုံအေျခအေနမွာသာ ရပ္တန႔္ၿပီး သူ႔ကိုလည္း စိတ္ေက်နပ္မႈ ရေစခဲ့ပါ၏။
မဂၤလာပြဲမွာ ပင္ပန္းလာခဲ့တာကိုလည္း သိနားလည္သူက တစ္ညလုံးေသာအခ်ိန္ေတြကိုလည္းမယူ၊ ႏွစ္ဦးလုံး စိတ္ေက်နပ္ၿပီးေျမာက္ၾကၿပီးေနာက္ ေရေႏြးျဖင့္ေရစိမ္ရင္း သန္႔ရွင္းေပးခဲ့ေသး၏။
လက္ထပ္ၿပီး၁ရက္ပဲရွိေသးလို႔ အေျပာေစာတယ္ထင္ႏိုင္ေပမဲ့ ဂုဏ္ရဲရင့္လွ်ံမွာ လူႀကီးလူေကာင္း၊အိမ္ေထာင္ဖက္ေကာင္းဆန္တဲ့ အျပဳအမူေတြမ်ားစြာရွိတာကို သူသတိထားမိပါသည္။
တမင္တကာ သူနဲ႔အၿပိဳင္ စကားႏိုင္လုတာ၊ရန္ျဖစ္ေအာင္လုပ္တာကေတာ့ ႁခြင္းခ်က္ေပါ့။
