"သားက ပင်လယ်ကြီးဆီရောက်ရင် ဘာလုပ်မှာလဲ"
"ရေထဲမှာပဲနေမှာ၊ ရေထဲကအကောင်လေးတွေ ကြည့်မှာ
ပြီးတော့ ဒယ်ဒီနဲ့ပါပါးနဲ့တူတူ ရေထဲမှာ ဆိုင်ကယ်ကြီးလည်း စီးဦးမှာ"
"သား လုပ်ချင်တာတွေရော သေချာမှတ်ထားပြီလား"
"Yes yes မှတ်ထားတယ်
ပါပါးသင်ပေးတဲ့အတိုင်း စာအုပ်နဲ့မှတ်တယ်၊ဒီမှာ ဒီမှာ"
စာမရေးတတ်သေးပေမဲ့ အရုပ်ပုံstickerလေးတွေနဲ့ လုပ်ချင်တာလေးတွေ မှတ်ထားတတ်အောင် နွေကသင်ပေးထားတာဖြစ်ပြီး သားကလည်း အခုခရီးစဉ်မှာ သူလုပ်ချင်တာမှန်သမျှကို ကိုယ်တိုင်ဆွဲထားတဲ့ ပုံတွေရော၊စတစ်ကာတွေရောနဲ့ သေချာမှတ်ထားတာဖြစ်၏။
လေယာဉ်ရဲ့ First classမှာ မိသားစု၃ယောက် အတူရှိနေတာဖြစ်ပြီး နွေကတော့ အိပ်ပျော်နေတာပင်။
သူတို့မိသားစုကို စောင့်ရှောက်မယ့် ကိုယ်ရံတော်တွေနဲ့ သားရဲ့အထိန်းတော်တွေကတော့ အခန်းရဲ့အပြင်ဘက်မှာ အဆင်သင့်ရှိနေကြပါသည်။
"ဒယ်ဒီ ပါပါးက ဘာလို့အိပ်နေတာလဲ"
"အင်း ပါပါးက ညကပင်ပန်းထားလို့"
"ဟင် ဘာလို့ပင်ပန်းတာလဲ"
"အင်း ဒီလိုပဲပေါ့၊ ဒယ်ဒီနဲ့အတူတူ ပင်ပန်းတဲ့ကစားနည်းလေးတွေ နည်းနည်းကစားလိုက်လို့"
"ဒယ်ဒီ ပါပါးကို နာအောင်ကိုက်ပြန်ပြီလား"
မျက်ခုံးလေးတွေတွန့်ကွေးပြီး မေးလာသည့်သားကြောင့် ရဲရင့်တစ်ယောက် ရယ်လိုက်မိရင်း
"အဟွန်း....သားက အဲဒါကိုဘယ်လိုသိတာလဲ"
"သိတာပေါ့၊ ပါပါးဆီမှာ နာနာအကွက်တွေ များကြီးဖြစ်နေပြီဆို ပါပါးက ဒီတိုင်းပဲ အကြာကြီး အိပ်နေတာပဲ။
အဲဒါ ဒယ်ဒီကိုက်ထားတာမှန်း သားသိတယ်
ဒယ်ဒီက ဘာလို့ ပါပါးကိုနာအောင်ကိုက်ရတာလဲ"
"အာ မနာပါဘူး သားရယ်၊အဲဒါက ဖွဖွလေး အာဘွားပေးထားတာပါ
ပါပါးက အရည်ပြားနုနုလေးမို့ အရာတွေထင်ကုန်တာကွာ"
အလျင်အမြန်ဖြေရှင်းချက်ပေးတော့ 'ဟုတ်လို့လား'ဆိုတဲ့အထာနဲ့ ပေစောင်းစောင်းကြည့်လာတာကြောင့် ရဲရင့်တစ်ယောက် အူယားစွာဖြင့်ပဲ သားကိုဖက်ကာ ဖျစ်ညှစ်ပစ်ရင်း
