"ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ကိုက္မထားနဲ႔"
နားဖ်ားဆီတိုးဝင္လာသည့္ အမိန္႔သံဆန္ေသာစကားေၾကာင့္ ကိုက္ထားမိသည္ကို အေယာင္ေယာင္အမွားမွားနဲ႔ လႊတ္လိုက္မိသည္။
လွ်ာျဖင့္ ပြတ္သပ္ထိုးစြခံေနရျခင္းေၾကာင့္ အိုမီဂါ၏ဂုတ္ပိုးမွ အနံ႔ဂလင္းရွိရာ အေရျပားေလးမွ စူေဖာင္းႂကြတက္လာေနသလို ကံ့ေကာ္နံ႔တို႔ကလည္း ပို၍ထုံသင္းပ်ံ႕ႏွံ႔လာသည္မွာ အခန္းလုံးျပည့္ အနံ႔တို႔ဖုံးလႊမ္းေနသည္အထိပင္။
"အဟင့္.....ရဲရင့္"
"ေမာင္လို႔ေခၚ"
"ေမာင္..."
ဆိုးသြမ္းေနသည့္ ေၾကာင္ေပါက္ေလးမဟုတ္ေတာ့ဘဲ နာခံတတ္သည့္ယုန္ျဖဴေလးအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းသြားသည့္ အိုမီဂါေလးမွာ သူ႔အယ္ဖာ၏ လႊမ္းမိုးမႈေအာက္မွာ ရာႏႈန္းျပည့္ေရာက္ရွိေနၿပီျဖစ္သည္။
"အား ဟာ့"
မထင္မွတ္ဘဲ တိုးဝင္လာမႈေၾကာင့္ အိုမီဂါေလးမွာ မ်က္လုံးေတြျပာေဝၿပီး ေအာ္ညည္းမိသြားရသည္။
ေက်ာေပးလ်က္အေနအထားမို႔ အယ္ဖာ၏သြင္ျပင္ကို သူမျမင္ႏိုင္ေပမဲ့ လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္ၿပီးရက္စက္လိုေသာ အဆင့္ျမင့္အယ္ဖာတို႔၏ ဗီဇတို႔ အျပည့္အဝေပၚလြင္ေနၿပီဆိုတာေတာ့ သူအလိုလိုခံစားမိေနသည္။
သူစတဲ့ဇာတ္မို႔ ခုခ်ိန္မွ ေၾကာက္႐ြံ႕ေနလည္း မထူးေတာ့ေပမဲ့ ဗိုက္ထဲကကေလးအတြက္ေတာ့ အနည္းငယ္စိတ္ပူမိသြားတာမို႔
"ေမာင္....ျဖည္း..ျဖည္းျဖည္းေနာ္၊ အထဲထိမေရာက္ေစနဲ႔၊ကေလးရွိတယ္"
"အင္း...ေမာင္သိတယ္...ဟမ္း"
"အား.....လက္ေတြက အရမ္းမဆုပ္နဲ႔ေလ နာတယ္ ဟင့္"
"ဒါေတာ့ ေဘဘီကပဲ သည္းခံရမယ္၊ေအာက္မွာမထည့္ရတဲ့အားကို အေပၚမွာေတာ့ သုံးရမယ္ေလကြာ"
စူေထာ္ေနသည့္ ရင္ဘတ္ကို ပိုပိုၿပီး ညႇစ္ဆုပ္လာသည့္ လက္ေတြေၾကာင့္ အိုမီဂါေလးမွာ ေအာ္ဟစ္ညည္းညဴေနေတာ့သည္။
ေအာက္ပိုင္းသည္ လႈပ္ရွားမႈေတြဆက္တိုက္ျဖစ္ေနသလို အေပၚပိုင္းသည္လည္း က်ိဳးေၾကမတတ္ ကစားခံေနရသည္။
ထို႔အတူ စူေဖာင္းလာသည့္ ဂလင္းအိတ္ေလးသည္လည္း လွ်ာနဲ႔အလ်က္ခံေနရင္း ႐ုတ္တရက္ ကိုက္ေဖာက္ခံလိုက္ရသည္မို႔ မ်က္လုံးေတြျပာေဝသြားရၿပီး
