"ပါပါး ေဘဘီလည္း လိုက္ခ်င္"
"ပါပါးက ညေနဆိုျပန္လာမွာေလ ေဘဘီရဲ႕၊ လိမၼာတယ္ေနာ္ ဒယ္ဒီနဲ႔ေနခဲ့"
"အမ့္ ပါပါးကလဲ"
"အခ်စ္ကေလးက လိမၼာပါတယ္ကြာ၊ ပါပါးက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႕ၿပီးရင္ ခ်က္ခ်င္းျပန္လာမွာေနာ္"
"သူငယ္ခ်င္းကဘာလဲ ပါပါး"
"သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ အခ်စ္ကေလး ေက်ာင္းေတြတက္၊စာေတြသင္ရင္းနဲ႔ ေတြ႕လာရမဲ့သူေတြကို ေျပာတာေပါ့၊
အခ်စ္ကေလး အ႐ြယ္ေရာက္ၿပီး ေက်ာင္းတက္ရရင္ ႐ြယ္တူေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ ေတြ႕ရမွာ၊အဲ့ထဲကမွ စိတ္တူကိုယ္တူရွိၿပီး အရင္းႏွီးဆုံးအျဖစ္ ေပါင္းလို႔ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုၿပီးလည္း ရွိလာဦးမွာ
ခု ပါပါးသြားေတြ႕မွာက အဲ့လိုစိတ္တူကိုယ္တူရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့၊
သူတို႔နဲ႔ပါပါးက မေတြ႕ရတာ အရမ္းအရမ္းကို ၾကာေနၿပီ ေဘဘီရဲ႕၊
အဲဒါေၾကာင့္ အခုအၾကာႀကီးေနမွ ျပန္ေတြ႕ရမွာမို႔ ေဘဘီက ပါပါးကို နားလည္ေပးဦးေနာ္"
စိတ္ရွည္လက္ရွည္ရွင္းျပေတာ့ နားလည္လြယ္တဲ့သားက ေခါင္းေလးတညိတ္ညိတ္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုေမာ့ၾကည့္ရင္း နားေထာင္သည္။
သားက သူ႔အနားမွာ ဖခင္ႏွစ္ေယာက္လုံး အၿမဲအတူရွိေနတာကိုသာ သေဘာက်တတ္ေပမဲ့ ခုလိုရွင္းျပရင္လည္း နားလည္ေပးရွာပါသည္။
ကုတင္ေပၚမွာ စက္႐ုပ္ကို ျဖဳတ္လိုက္တပ္လိုက္လုပ္ေနသည့္ သားရဲ႕ ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးေတြကို ငုံ႔နမ္းေတာ့ ကိုယ္နဲ႔တူသည့္ ပါးခ်ိဳင့္ရာေသးေသးေလးေပၚသည္အထိ သေဘာတက်ရယ္သည္။
သူ႔ဒယ္ဒီဆို ထိုသို႔ေပၚလာတိုင္း သေဘာက်လြန္းလို႔ သူ႔ႏွာတံခြၽန္ခြၽန္နဲ႔ ထိုးစြရင္း နမ္းရတာအေမာပါပဲ။
"ကိုကို ၿပီးၿပီလား"
"အြန္း အက်ႌလဲဖို႔ပဲက်န္ေတာ့တာ၊ခဏေလးပဲ"
"အိုေခဗ်ာ
ဒယ္ဒီ့အသည္းေလးက ဘာလုပ္ေနတာလဲ"
"႐ုပ္နဲ႔ေဆာ့ေနတာ၊ ဒယ္ဒီ ေဘဘီ့ကို ဒိုင္ႏိုေဆာအသစ္ေတြဝယ္ေပးဦး"
"အိုေခဗ်ာ....ေနာက္ရက္က် သြားဝယ္ၾကမယ္"
ထို႔ေနာက္ေတာ့ သားအဖႏွစ္ေယာက္သား အ႐ုပ္ေတြအေၾကာင္းေျပာရင္း ေလေပးတည့္ေနၾကသည္မွာ အခန္းထဲ ေႏြရွိေနေသးသည္ကို ေမ့ခ်င္ခ်င္။
၂ႏွစ္ေက်ာ္လာၿပီျဖစ္တဲ့သားက စကားေတြလည္းပိုမ်ား၊ေမးခြန္းေတြလည္း ပိုေမးနဲ႔မို႔ ဒီစံအိမ္မွာေရာအဖိုးအဖြားေတြ၂အိမ္လုံးမွာပါ ဆည္းလည္းေလးျဖစ္ေနရတာပင္။
