အေၾကာမွာသြင္းထားတဲ့ ေဆးထိုးအပ္တန္းလန္းနဲ႔ ၿငိမ္သက္စြာအိပ္ေနသူကိုၾကည့္ရင္း အိုမီဂါေလးသည္ တရႈံ႕ရႈံ႕ငိုေနသလို က်န္လူႀကီးမ်ားမွာလည္း သက္ျပင္းတခ်ခ်။
"ပါပါး....ငိုပါနဲ႔ေတာ့၊ ဒယ္ဒီက ပင္ပန္းၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတာပါ
ၿပီးရင္ ျပန္ႏိုးလာမွာေနာ္ ငိုနဲ႔ေနာ္"
ေမြးဖခင္ငိုေနတာကို မၾကည့္ရက္သည့္ ကေလးေပါက္စက သူ႔ရဲ႕လက္ေဖာင္းေဖာင္းေလးေတြနဲ႔ မ်က္ရည္ေတြသုတ္ေပးရင္း ျပန္ႏွစ္သိမ့္ေနေသး၏။
အိုမီဂါေလးကေတာ့ သူ႔ထက္ပိုၿပီးရင့္က်က္ေနသည့္ သားကိုၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္ေတြပိုက်လို႔ေနေတာ့သည္။
"တို႔ေျမးေလးက ေတာ္လိုက္တာရွင္၊ ပါပါးကိုေတာင္ ျပန္ေခ်ာ့တတ္ေနၿပီ ေနာ္၊
ကဲ လာလာ တို႔ေတြအျပင္ကပဲ ထြက္ေစာင့္ၾကတာေပါ့၊ ေႏြကေလးပဲ က်န္ေနခဲ့ပါေစ"
"ဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္၊အန္တီခင္ေျပာတာမွန္တယ္၊
ေကာင္းေကာင္း တီတီနဲ႔တူတူ ၿခံထဲဆင္းေဆာ့ၾကရေအာင္ေနာ္ လာလာ တီတီ့အခ်စ္ကေလး"
ထိုသို႔ျဖင့္ပင္ လူႀကီးေတြက အလိုက္တသိထြက္သြားၾကသလို အိုမီဂါေလးကေတာ့ ေဆးအရွိန္ျဖင့္အိပ္ေနသည့္ အယ္ဖာႀကီးရဲ႕လက္ဖဝါးတို႔ကို ဆုပ္ကိုင္လို႔သာ က်န္ေနခဲ့ေတာ့၏။
လြန္ခဲ့သည့္ နာရီပိုင္းကပင္ မျမင္ခ်င္မေတြ႕ခ်င္၊ကြဲမည္ကြာမည္လုပ္ေနသူသည္ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဆုပ္ထားသည့္ လက္ဖဝါးတို႔ပင္ မလႊတ္ရက္။
စိတ္ဆိုးစိတ္နာျဖစ္ေနခဲ့သည့္ စိတ္တို႔သည္လည္း စိုးရိမ္စိတ္တို႔က အစားထိုးေနရာယူသြားခံလိုက္ရေလၿပီ။
"ဟင္း....ကြၽတ္ ကြၽတ္....ေႏြ၊ကိုကို"
"ဟင္ ရဲရင့္ သတိရလာၿပီလား၊ ဘယ္လိုေနေသးလဲ၊
ေခါင္းေရာမူးေသးလား၊ အာ ေရဆာေနမွာေပါ့
ေနဦး ကိုယ္ ေရတိုက္မယ္ေနာ္"
တစ္ေယာက္တည္းအေမးအေျဖလုပ္ရင္း ပ်ာယာခပ္ေနေသာ ဆရာဝန္ေလးသည္ ဖန္ခြက္ထဲေရျဖည့္ရင္း ႏိုးလာသူကို ေရတိုက္ဖို႔ျပင္ေတာ့သည္။
အိပ္ယာေပၚမွာ လွဲေနသူကမူ အေျခအေနေတြကို ျပန္စဥ္းစားေနရင္း ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္ကိုသာ ေျပးျမင္ေနသလို ထိုကိစၥကိုပဲ ဆက္ၿပီးရွင္းဖို႔သာ အားသာေနတာမို႔
