"နှုတ်ခမ်းတွေကို ကိုက်မထားနဲ့"
နားဖျားဆီတိုးဝင်လာသည့် အမိန့်သံဆန်သောစကားကြောင့် ကိုက်ထားမိသည်ကို အယောင်ယောင်အမှားမှားနဲ့ လွှတ်လိုက်မိသည်။
လျှာဖြင့် ပွတ်သပ်ထိုးစွခံနေရခြင်းကြောင့် အိုမီဂါ၏ဂုတ်ပိုးမှ အနံ့ဂလင်းရှိရာ အရေပြားလေးမှ စူဖောင်းကြွတက်လာနေသလို ကံ့ကော်နံ့တို့ကလည်း ပို၍ထုံသင်းပျံ့နှံ့လာသည်မှာ အခန်းလုံးပြည့် အနံ့တို့ဖုံးလွှမ်းနေသည်အထိပင်။
"အဟင့်.....ရဲရင့်"
"မောင်လို့ခေါ်"
"မောင်..."
ဆိုးသွမ်းနေသည့် ကြောင်ပေါက်လေးမဟုတ်တော့ဘဲ နာခံတတ်သည့်ယုန်ဖြူလေးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားသည့် အိုမီဂါလေးမှာ သူ့အယ်ဖာ၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ ရာနှုန်းပြည့်ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
"အား ဟာ့"
မထင်မှတ်ဘဲ တိုးဝင်လာမှုကြောင့် အိုမီဂါလေးမှာ မျက်လုံးတွေပြာဝေပြီး အော်ညည်းမိသွားရသည်။
ကျောပေးလျက်အနေအထားမို့ အယ်ဖာ၏သွင်ပြင်ကို သူမမြင်နိုင်ပေမဲ့ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ပြီးရက်စက်လိုသော အဆင့်မြင့်အယ်ဖာတို့၏ ဗီဇတို့ အပြည့်အဝပေါ်လွင်နေပြီဆိုတာတော့ သူအလိုလိုခံစားမိနေသည်။
သူစတဲ့ဇာတ်မို့ ခုချိန်မှ ကြောက်ရွံ့နေလည်း မထူးတော့ပေမဲ့ ဗိုက်ထဲကကလေးအတွက်တော့ အနည်းငယ်စိတ်ပူမိသွားတာမို့
"မောင်....ဖြည်း..ဖြည်းဖြည်းနော်၊ အထဲထိမရောက်စေနဲ့၊ကလေးရှိတယ်"
"အင်း...မောင်သိတယ်...ဟမ်း"
"အား.....လက်တွေက အရမ်းမဆုပ်နဲ့လေ နာတယ် ဟင့်"
"ဒါတော့ ဘေဘီကပဲ သည်းခံရမယ်၊အောက်မှာမထည့်ရတဲ့အားကို အပေါ်မှာတော့ သုံးရမယ်လေကွာ"
စူထော်နေသည့် ရင်ဘတ်ကို ပိုပိုပြီး ညှစ်ဆုပ်လာသည့် လက်တွေကြောင့် အိုမီဂါလေးမှာ အော်ဟစ်ညည်းညူနေတော့သည်။
အောက်ပိုင်းသည် လှုပ်ရှားမှုတွေဆက်တိုက်ဖြစ်နေသလို အပေါ်ပိုင်းသည်လည်း ကျိုးကြေမတတ် ကစားခံနေရသည်။
ထို့အတူ စူဖောင်းလာသည့် ဂလင်းအိတ်လေးသည်လည်း လျှာနဲ့အလျက်ခံနေရင်း ရုတ်တရက် ကိုက်ဖောက်ခံလိုက်ရသည်မို့ မျက်လုံးတွေပြာဝေသွားရပြီး
