Ophelia Libano's Curse (COMPLETED)

XXII (Saving Who)

WARNING: This story contains violence, brutal acts, adult language, and situation not intended for insensitive minds.

AIKEL'S POV
________

"I, II, - , IV, V." I heard someone's voice.

"I plus II."

"I, II, - , IV, V."

"V – II =."

"Am." An image of abandoned trains near the lengthy river.

"We'll arrived." The man's ominous voice said.

Iminulat ko ang aking mga mata. It's not a nightmare. Pero para itong bahala.

Ginising ko si Angel na katabi kong mahimbing na natutulog. Tinapik-tapik ko ang balikat nito pero masyado atang malalim ang tulog nito.

"Angel, gising." Sabi ko dito at mahinang tinapik ang braso nya. Pero sa halip na si Angel ang magising, si Rod ang nagising.

"What happened?" Sabi nito habang pupungas pungas pa.

"I have a dream." I said.

"What dream?" Nagtatakang tanong nya. Lumapit ito sa akin. Kinuwento ko sa kanya ang panaginip ko.

"3?" Sabi ni Rod.

"Yes, 3am. Pupunta sila dito." Sabi ko sa kanya.

"Kelan daw?" Nagkibit-balikat ako.

"Anong oras na ba?" Tanong ko sa kanya. Kinuha nya ang relo nya at tinignan ang oras dito.

"Ala una ng madaling araw." Natigilan ako.

"Mamayang alas tres sila darating. Gisingin natin si Angel." Sabi ko kay Rod.

"Angel, gising." Sabi namin dito at malakas na syang niyugyog ni Rod. Gagi magagalit yan. Nagising naman ito pero masama ang tingin sa amin.

"Ano yun?" Inis na sabi nito habang nakakunot pa ang nuo nito.

"I have a dream. Darating sila dito at 3 am. Kelangan na nating maghanda para sa pagdating nila." Nawala ang inis ni Angel at napalitan ito ng takot. Alam kong lahat kami ay natatakot sa maaring mangyari.

Hindi pa namin alam kung pagkatapos ba nitong mangyayari sa amin ngayon ay lulubayan na kami ng curse na ito.

Pagkatapos naming mag-ready ay naghintay na kami sa labas. Masyadong malamig ngayon, pare-parehas kaming napapahikab habang hinihintay silang dumating.

Ang kabog ng dibdib ko ay hindi parin tumitigil kanina pa ako kinakabahan. Di namin alam kung ilang silang darating at kung makakaya ba namin sila, samantalang ta-tatlo lang kami.

"Ate, subukan mo kayang kantahin ang kinakanta ni Singing Lady? Para kasing ang makakatalo lang sa kanila ay ang mga gamit nila sa pang-patay. Sa akin lang naman. Katulad kasi nung kay Clown. Nung hinampas sya ni Rod ng baseball bat dun lang ito nawala. Ganun din kay Shapeshifter, diba kaya nyang gayahin ang nakikita nyang tao. Kaya sya nawala nung nakita nya mismo ang itsura nya sa salamin." Sabi ni Angel. Dun ko lang din na-realize ang sinabi ni Angel.

"Kung si singing lady, yung kutsilyo nya." Sabi ko kay Angel.

"Pero try din natin yung sa kanta, Ate." Sabi ni Angel. Tumango-tango ako sa kanya.

Ng magalas dos ay nagsipasukan na kami sa train. Ita-trap muna namin sila sa loob ng train bago namin ito isa isang papatayin. Hindi kasi namin sila kaya ng sabay patayin dahil maaaring kami pa ang mamatay dahil hindi namin sila kaya.