Nieznany Numer

24. Delikatna Umowa

- Szlag by to! - Czy już Ci mówiłem, jak bardzo nie lubię swojej pracy?

Bez żadnego dzień dobry lub dobry wieczór, Witek rozpoczął naszą wieczorną rozmowę.

-Tak, mówiłeś. - odpowiedziałam krótko.

-To powtórzę jeszcze raz, nienawidzę mojej roboty i mam żal do ojca, że zmusił mnie do pracy dla tej telewizji.

Zaczęłam się niepokoić o Witka. Mimo, że znamy się dosyć krótko to jakoś nie mogłam sobie wyobrazić tak uśmiechniętego człowieka, w napadzie złości. Z resztą po raz pierwszy pokazał przy mnie skrajnie negatywne emocje.

- Co się stało?

- Miałem podsumowanie mojej pracy dla telewizji. Szefowa twierdzi, że dobrze sobie radzę w relacjach na żywo, jednak brakuje mi smykałki - To ostanie słowo przeciągnął by je podkreślić. - do odnajdowania tematów dziennikarskich.

Praca w telewizji to zupełnie nie moja bajka. Zupełnie nie wiem o czym mówi Witek w tej chwili ale rozumiem, że mówi mi to po to by dostać jakiekolwiek słowa otuchy. A może chce się tylko wygadać? Sama nie wiem. Wewnętrznie czuje, że muszę go wesprzeć.

- Rozumiem, że to nie jest nic straconego? Zrobisz kilka tematów i sprawa się poprawi? - zapytałam niepewnie.

- Pewnie tak, ale zupełnie nie mam pomysłu. Ona by chciała coś innowacyjnego, coś z pazurem. Nie mam pomysłu co to może być.

- Nie martw się teraz tym, odpocznij po tym trudnym dniu, a wspólnie wymyślimy co mógłbyś z tym zrobić dobra?

Chciałam, żeby chociaż przez chwilę poczuł się uspokojony tą sytuacją. Może też chciałam, żeby czuł się że nie jest ze wszystkim sam.

- Jak to?

- A co ja nie mogę obserwować życia? Może akurat coś się pojawi ciekawego.

Absolutnie nie pomyślałam, że kiedykolwiek będę szukać tematu sensacji. Raczej wokół mnie dzieją się rzeczy nudne i przewidywalne. Teraz nie mogłam jednak pozostawić go tak samego z jego problemami. To nie w porządku.

- Dziękuje.

Piękne słowa. Nie spodziewałam się ich ale jakoś poczułam się lepiej jak je usłyszałam. Teraz wiem, że nie mogę go zawieść.

- Spoko, ale wiesz, skoro ty mi narzekasz na pracę, to może ja też powinnam?

Nie do końca wiedziałam, czy to jest dobry pomysł. Jednak nie mam nikogo innego z kim mogłabym porozmawiać o tym co wydarzyło się dwa tygodnie temu. I czy mój plan działania jest słuszny również w ocenie przez innych. Skoro ryzykowałam wpuszczając go do domu, udostępniając moje pomysły na babeczki to historia o mojej pracy nie powinna nic zmienić.

A mi może być lżej na sercu.

- Zamieniam się w słuch.

Postanowiłam wyrzucić z siebie wszystko. Opowiedziałam mu co się stało z moim szefem. Od propozycji awansu, następnie przeszłam do obmacywania mnie w salce konferencyjnej a po tym doszłam do opowiadania o redukcji etatów dla najgorszych pracowników. Moje oczy same zbierały łzy kiedy to wszystko powiedziałam, a przy końcu rozpłakałam się. Całe ciśnienie, jakie siedziało we mnie właśnie zeszło.

- Jasny gwint - odparł gdy skończyłam mu opowiadać. - Ty zdajesz sobie sprawę z tego, że to jest mobbing?

- Tak, ale co z tego. To on jest szefem, a nie ja.

- Nie może tak być. Nie możesz być zastraszana w pracy.

- Powiedziałam Ci wszystko. Co według Ciebie powinnam z tym zrobić?

Liczę, że będzie wiedział jak całą tą sytuację naprawić. Chociaż, same wygadanie bardzo mi ulżyło.

- Wiem, co trzeba zrobić. Tylko musisz mi zaufać. Proponuje umowę. Ja pomogę Ci z tym dupkiem, a Ty pomożesz mi znaleźć innowacyjny temat na reportaż. Taka umowa przyjacielska. Zgoda?

- Zgoda!

----

Od Autora

Witamy kolejny rozdział w tym nowym roku.

Jak się czujecie?

Ja nowy rok rozpoczynam na pełnej petardzie. Liczę, że nie zawiodę Was ale też siebie w dalszym pisaniu.

Jeśli chcecie mnie dalej wesprzeć w drodze pisania opowieści to zachęcam do zostawiania najliczniej gwiazdek oraz komentarzy. Może znalazłby się ktoś chętny do udostępnienia opowieści na swoim strumieniu? Mi by było bardzo miło.