Fruitcake Sanctuary (GL)

Chapter Thirty

Ang ekspresyon sa mukha ni Doktora Gabe said it all. It was that clinical, practiced look of 'I’m about to ruin your life with professional sympathy.'

Nakaluklok lang ako sa upuan ng kanyang clinic, kinakabahan na halos makain ko na ang sarili kong kuko. Sinubukan kong igalaw ang mga paa ko..kaliwa, kanan, wiggle ng toes.

System check: Normal. Nakatayo ako, nakaupo, nakakalakad, nakakapagsalita. I’m not even a quadriplegic!

Baka naman low battery lang ako nung hinimatay ako? Isang power nap lang at kape, baka okay na? Please, sabihin niyo nagkamali lang kayo ng folder. I’m just Pandora, the girl who falls in love too hard, not the girl whose body is about to stage a coup d'état.

​"Your diagnostic and lab works came back," ang mga mata ni Dok Gabe ay nakatuon sa akin saka bumaling sa aking mga magulang.

Napatigil ito.

Ilang sandali lang, humagulgol na si Mama. Si Papa naman, parang biglang tumanda ng sampung taon habang pilit na pinipigilan ang sariling luha.

Hindi pa rin ako makapaniwala. Parang isang masamang joke na sinulat ng isang author sa wattpad na walang heart.

"There is no known cure for spinocerebellar ataxia, which is considered to be a progressive and irreversible disease, although not all types cause equally severe disability. In general, treatments are directed towards alleviating symptoms, not the disease itself. Many patients with hereditary or idiopathic forms of ataxia have other symptoms in addition to ataxia. Medications or other therapies might be appropriate for some of these symptoms, which could include tremor, stiffness, depression , spasticity, and sleep disorders, among others. "

Spinocerebellar what? Ataxia. Parang pangalan ng isang high-end na sports car na ayaw gumana ang preno. Progressive. Irreversible. Ang gaganda ng mga salita niyo, Dok, pero ang ibig sabihin lang niyan ay unti-unti akong tatraydurin ng sarili kong cerebellum. My brain is about to ghost my muscles.

NO CURE.
PROGRESSIVE.
THERAPHY.

And I was thinking about the total result.

Reality slaps me left and right, at may pahabol pang batok. I stared blankly at my feet. Those same feet that walked me to Cece’s room, those feet that danced with her in the rain.

Hindi na ako napalingon pa sa mga magulang ko para alamin ang mga naging reaksyon nila. Napatitig lang ako ng blanko sa mga paa ko. Parang ilang oras ang lumipas bago muling may nagsalita.

"Ano pa po ang pwedeng maaring options dok?" Tanong ni Papa sa basag nitong boses.

I've known Ataxia through textbooks, but experiencing it? It’s a damn curse.

Napaangat ako ng tingin kay Dok Gabe. Napatitig lang ito sa mesa niya, tinanggal nito ang kanyang salamin at ipinatong sa ibabaw ng file ko.

"Around of therapies" Tumingin ito sakin at nagpatuloy "At kailangan kang imonitor, in case na umatake muli ang sakit mo,"

Tumango lang ako, not knowing what to say. Ang bara sa lalamunan ko ay nagpapahirap sa paghinga ko. Narinig ko ang mga ganitong eksena over and over again, at hindi ko eneexpect na ngayon, ako naman ang nasa sitwasyon ng mga pasyenteng inaalagaan ko dati. Hindi to naging madali. Napaupo ako ng tuwid at matapang na nagsalita.

​"Kailan ako magsisimula ng therapy?" Tanong ko, tucking my hair behind my ears. I focused solely on the doctor. Kapag lumingon ako kay Mama at Papa, I’d shatter like a cheap glass vase.

​"Monday. But sorry to say, Pandora... you are not permitted as of now to work with the patients anymore."

And just like that, I’m fired from my own life purpose. Unemployed and malfunctioning. Great. Just great.