Fruitcake Sanctuary (GL)

Chapter Nineteen

​Sabi nila, kinakailangan ng libong tao para makagawa ng isang aksidente. Isang maling liko ng manibela, isang nahulog na barya, o isang construction worker na nakalimutang mag-helmet..lahat yan ay bahagi ng isang higanteng accident na magbubunga ng hindi inaasahang tagpo.

​Everything matters.

​Ang ilaw ng bumbilya na inimbento ni Edison o baka ninakaw lang niya kay Tesla, sino ba namang nakakaalam?, ang ihip ng hangin na nanggugulo sa buhok ko, ang amoy ng luma at bagong libro, ang clang-clang ng playground, ang mga manginginom sa kanto na akala mo ay laging may debate sa UN..lahat ‘yan ay sequential events.

Parang domino. Kailangang matumba ang isa para gumalaw ang lahat.

Lahat ay konektado sa pag-ibig o sa kani-kaniyang buhay. At hindi kailangang maging Valentine’s Day para maramdaman mo ang "spark."

Hindi mo kailangang mag-wait hanggang mag-eighteen, thirty-three, o seventy. Hindi kailangan ng kismet agad-agad o euphoria sa pangatlong date.

Minsan, sapat na yung nandoon ka lang. In time. In place. In spirit. In heart.

​Tulad naming dalawa ni Cece. Sino bang mag-aakala na sa dami ng tao sa mundo, dito pa kami magtatagpo sa lugar na ang tawag ng marami ay "katapusan," pero para sa akin ay "simula"?

And do you know how hard it is to say nothing? Yung feeling na bawat atom molecule sa katawan mo ay sumisigaw na ng "Mahal kita, pucha!" pero kailangang manatiling propesyonal kasi nurse ka at pasyente siya?

Sadyang nakakapagbabagabag. Para akong bulkang Bulkang Mayon na pilit tinatakpan ng pitsel.

Ngayong araw, sinamahan ko siya sa counseling session niya kay Dra. Gabe ang ating Tinkerbell. Masaya ako, pero may halong kaba, dahil makakalabas na siya sa Linggo. Paano na kami? Paano na ang tree house?

Tahimik lang ang buong clinic nang magsimula na si Doc Gabe at Cece na mag-usap.

"What happened when you woke up, Cecelia?"

Narinig kong tanong Dra. Gabe kay Cece habang seryoso itong nakatingin kay Cece at sa magiging reaksyon nito na inoobserbahang mabuti ni Doc Gabe.

Umupo lang ako malapit sa kinauupuan nilang dalawa.

"I was having a dream. Hindi ko alam kung ano yun , but when I woke up, I had this awful realization that I was awake. It hit me like a rock right through my frontal lobe." Sagot ni Cece.

​A rock through the frontal lobe. Grabe naman ‘tong si Cece, kahit sa metapora, hardcore. Kung ako yun, sasabihin ko lang na "Doc, parang tinamad lang akong bumangon." Pero si Cece? Minsan kailangan mo pang idecode lahat ng sasabibin niya.

"Like a rock in the frontal lobe, I see." Nakita ko lang na parang may sinusulat si Doc Gabe sa isang notepad.

Ngumiti lang si Cece sa kanya. Napalingon siya sakin at nag-thumbs up lang ako, gave her the knowing na magiging okay din ang lahat

"Continue.. " Pormal na sabi ni Doktora.

Umayos din ng pormal na upo si Cece at napalingon sakin. Ngumiti lang din ako saka siya nagsalita.

"Minsan, ayaw ko ng magising. Mas gusto ko ang oras na akoy natutulog. And that's really sad. It was almost like a reverse nightmare, like when you wake up from a nightmare you're so relieved. I woke up into a nightmare." Napatingin sa kanya si Doc Gabe na parang sinusuri ito.

"And what is that nightmare, Cecelia?" Tanong ni Doktora.

Tumikhim si Cee and Her dark eyebrows furrowed in deep thought at tiningnan din ng derecho si doktora with a confused look etched on her features bago ito sumagot.