Fruitcake Sanctuary (GL)

Chapter Thirty Four

Nakatayo ako sa harap ng bintana, ang lamig ng salamin ay dumidikit sa aking noo habang ang loob ko naman ay parang naga-apoy sa hindi maipaliwanag na takot at pag-ibig. Ang dilim sa labas ay tila salamin ng kawalan, pero sa loob ko, maliwanag pa rin ang bawat salitang binitawan namin

​The ties that bind us are sometimes impossible to explain. It's like the more you run away the more you are pulled in. They connect us, even after it seems like the ties should be broken.

​Humarap ako nang bahagya para tignan ang natutulog na si Cece sa kama. Ang payapa niya. Ang ganda. Habang ako, heto, nakikipag-away sa sarili kong multo.

​Some bonds defy distance, and time, and logic. Because some ties are simply... meant to be.

Logic? Logic is a luxury I can’t afford right now. Logic says this is just a moment, a flicker in the dark. Pero yung nararamdaman ko? It’s ancient.

Parang bago pa man ginawa ang mundo, nakaplano na na tatayo ako sa bintanang to, tinitignan ang babaeng to, habang durog-durog ang puso ko sa sobrang saya at lungkot.

It’s like we’re tied together by an invisible thread na kahit anong gunting ng tadhana, hindi kayang putulin.

I’m a goner. Totally, poetically, and tragically screwed.

Napabuntong-hininga ako at muling lumapit sa kama. Umupo ako sa gilid, sapat lang para madama ang init niya pero hindi sapat para magising siya.

I used to think being 'meant to be' was a comfort. Now I realize it’s a responsibility. Para akong may hawak na mamahaling vase sa gitna ng lindol.

I want to keep this, Cece. I want to keep us. Kahit na ang kapalit nito ay ang pagkalunod ko sa sarili kong damdamin.

​Hinawakan ko ang dulo ng kumot at dahan-dahang hinila ito paitaas para takpan ang balikat niya.

​"Meant to be," bulong ko sa hangin. "Kaya sana, pumayag ang tadhana na magtagal tayo sa 'meant to be' na 'to."

 

****

 

​"You sure you can't eat more?" tanong ni Vivi habang hinahawakan ang kamay ko.

Ramdam ko ang panginginig ng sarili kong mga daliri, parang mga dahong tuyo na konting hangin na lang ay malalaglag na sa sanga.

​"Hindi na, busog na ko," pagsisinungaling ko. Ang totoo, ang busog lang ay ang isip ko..puno ng mga alaalang ayaw kong mabitawan.

​Nagkagat-labi siya, her eyes pleading.

"Try. Please."

​Gusto ko siyang pagbigyan. Gusto kong maging normal na anak, na kaibigan. Kinuha ko ang tinidor, sinubukang itusok sa manok, pero ang traydor kong katawan ay nagkaroon ng tremor. Ang bakal na hawak ko ay tila naging kasing bigat ng isang tonelada hanggang sa bumagsak ito.

Cling. Ang tunog ng pagkatalo ko.

"​Hindi ko kaya," sabi ko, iniwas ang tingin.

Hindi ko kayang tingnan si Vivi. The pain clouding her eyes would make my heart ache more than it already did..

It’s funny, isn’t it? I survived the metaphorical monsters under my bed, only to be defeated by a piece of poultry and a stainless steel fork. I want to look at Vivi, but I’m afraid I’ll see my own expiration date reflected in her eyes. I’m a masterpiece that’s slowly chipping away, and everyone around me is trying to hold the pieces together with scotch tape and prayers.

"Okay lang yan, Anak," singit ni Mama, kinuha ang tray nang may pilit na ngiti.

"Ililigpit ko lang 'to. Cornelia, ikaw na muna bahala rito kay Dora, ha?"