AGAIN // h.s

PART 10: Ayrılık

Megan’ın ağzından:

“S-sen bana ne dedin?” diyerek ayağa kalktı.

“Dedim ki, yalanlarını başka yerde salla. Tutturduğun bir yer illaki vardır.” Dedim ve gülümsedim. “Seni. Yalancı. Sürtük.”

“Megan!” diyerek ayağa kalktı Zayn. Gözleri alnımdaki koca bandaja takıldı.

“Sözlerine dikkat et lütfen.”

“Ah özür dilerim Zaynies. Bunun için kaç hafta cezalıyım peki?” dedim masum kız tavrını takınarak. Beni eğlendirdiği kadar onu kızdırıyordu.

“Sabrımı mı sınıyorsun?” gözlerini kısarak bana bir adım attı.

“O kaltağın sözlerine mi inanıyorsun?!” diye bağırdığımda herkes yerinden sıçradı. Eleanor yanıma gelip beni çekiştirdiğine, elini hızla ittirdim ve Zayn’ e bir adım attım.

“Size anlattıklarının hepsini duydum.” Rose’a döndüm. Gözlerinde saf korku vardı. “Güzel oynuyorsun güzelim. Ama numaraların yenicek cinsten değil. Çok bayatsın. Belkide erkekler tarafından bir kenarda bekletildiğinden olmalı.”

“Hey, hey. Tatlım hadi gel odana çıkalım.” Diyerek Danielle yanıma geldi.

“Hayır.” Diye bir ses gırltlağımdan söküldüğünde bu sesi nasıl çıkardığım hakkında benimde bir fikrim yoktu. Gözlerim Zayn’in koyulaşmış gözlerini delip geçiyordu ve o gözlerini kısmış bana bakıyordu.

“Sen. Buna inandığımı mı sanıyordun gerçekten! Ama belkide şimdi inanmalıyım. Yaptığın hareketler pek sağlıklı değil.” Dedi Zayn dişlerinin arasından.

“Belkide hepsi senin yüzündendir. Yalan mı! Küçük bir çocukmuşum gibi beni eve kapattın. Ne geldiyse başıma senin bu aptal koruyucu hareketlerin yüzünden geldi!!” dedim ve hışımla Harry’ye döndüm.

“Ve sen piç kurusu! Bu sürtükle çıkmasaydın şu an üzerimde böyle bir iftira olmayacaktı!” diye bağırdığımda Harry sinirden kızarmaya başladı.

“Şu hırçın tavrına bir son ver artık!” diye kükredi. Bu çocuğun sinirlerimi-kontrol-edemiyorum-güzelim tavrı bakışı, bana-hareket-edemessin tavrında hareketleri vardı. Tamam, şu an ne dediğimi bende bilmiyorum.

“Ne oldu? Sarfettiğim sözler gururunu mu incitti?” Kafasını salladı ve karşımda öylece sustu.

“Gidip biraz dinlensen iyi olur.” Dedi Zayn. Öncekinden daha sakin bir ses tonu vardı. Birşeyleri kabullenmiş gibiydi. Fakat neyi kabullenmişti. Rose’un dediklerini mi? Yoksa benim dediklerimi mi?

Birden karnımda kelebekler uçuşmaya başladı. Bu düşünce midemin bulanmasına yetmişti. Tabiki de bana inanmalıydı. Doğru olan benim söylediklerimdi onunkiler değil.

“Bana inanmıyorsun değil mi?” Titrek sesim tüm hücrelerine işledi. Gözleri eski ela rengini geri kazanırken, gözyaşlarım durmak bilmeden akıyorlardı.

“Bana hiçbiriniz inanmıyorsunuz…” dedim kafamı sallayarak.

“Meg…”

Zayn’in sözünü yarıda kestim.

“Neden inanasınız ki? İnanmamak için mantıklı sebebleriniz var. Babam bizi terk etti ve annemde beni bu iğrençlik dolu yerde yalnız bıraktı. Evet, yıkıldım. Asosyel oldum, kimseyle konuşmadım. Bana deli deyin, dikkat çekmek için türlü oyunlar oynayan sürtük deyin. Ama yalancı demeyin. Çünkü ben yalancı değilim.” Dedim ve elimin tersiyle yanağımı silerken ağzımdan bir hıçkırık çıktı.

“Bebeğim böyle söyleme. Biz senin aileniz. Şimdi odana çıkalım ve sen biraz uyu.” Zayn’in önceki halinden eser kalmamıştı. Tıpkı benim hırçınlığımdan eser kalmadığı gibi. Zayn bana doğru geliyordu ki histerik çıkan kahkaham onu durdurdu. Kafası karışmış şekilde bana baktı.

“Aile? Ben bu kavramı çoktan yitirdim Zayn. Ama birkaç şey hatırlıyorum. Ne olursa olsun ailem bana asla yalancı demedi. Dikkat çekmeye çalışan sürtükde demedi. Aile mi? Sen ciddi misin?” gözlerimi kısarak ona baktım. Kafasını kaldırdı ve bana baktı. Gözleri kızarmıştı. Hadi canım şimdi de ağlayacak mıydı? Yalancı bir sürtük için? Benim için? Zayn Malik ağlayacaktı? Düşündüğüm şey yüzünden istemsizce ağzımdan zavallı bir kahkaha daha çıktı.

“Ben buraya ait değilim.” Diyerek geri geri gittim ve evden koşarak çıktım. Şimdi mi? Evet, ne bok yiyeceğim hakkında hiçbir fikrim yoktu.